Δεν είναι φοβερό πως τίποτα δεν είναι…«φοβερό»; – Της Έλενας Μασσαρά

Βρισκόμενοι ανάμεσα στη «φασαρία» των καιρών, της ταχύτητας σε όλα, με την συνοδευόμενη αφιλτράριστη πνευματική αποδοχή σε μηνύματα και πληροφορίες, και σε έναν φαύλο κύκλο εγκλημάτων χωρίς πραγματική απόδοση δικαιοσύνης και μείωσης αυτών, τίθεται ένα ερώτημα: Που σταματάει αυτό;

Καθημερινά, γινόμαστε αποδέκτες μιας σειράς εγκληματικών ενεργειών, είτε εις βάρος μικρών παιδιών, είτε γυναικών, είτε όμως και ατόμων που απλώς υποστηρίζουν μιαν άποψη, μια αθλητική ομάδα, κάτι διαφορετικό.

Παρατηρείται η ανυπαρξία του σεβασμού προς τον συνάνθρωπο σε όλες τις μορφές του, όπως στο να εκφέρει με ελεύθερη βούληση το τι πρεσβεύει για ένα θέμα οποιασδήποτε φύσεως ή αν μονάχα λέει «ΟΧΙ σε κάτι που δεν αποτελεί επιθυμία του. Ζήτημα το να χωρίσει μια γυναίκα τον συντροφό της ή να επιλέγει κάποιον άλλον στη ζωή της και αυτό να μπορεί να της στοιχίσει και την ζωή της. Ακόμη, να υπάρχει το αίσθημα του φόβου και του κινδύνου για έναν πολίτη ή νεαρό παιδί, να κυκλοφορεί με την μπλούζα της αγαπημένης του ομάδας στον δρόμο και μάλιστα είδαμε να χάνουν τη ζωή τους νέοι άνθρωποι, χωρίς ωστόσο να μπαίνει «φρένο» στην οπαδική βία, μιας και δεν είναι σημείο των καιρών αυτό. Και παλιότερα έχουν καταγραφεί περιστατικά τέτοιου είδους, όμως τα τελευταία χρόνια η κατάσταση έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις, ώς και πολιτικές.

Ζούμε και μεγαλώνουμε τα παιδιά μας -που είναι το αύριο αυτού του τόπου- σε μια κοινωνία που καταρρέει από το ύψος των αξιών της και πέφτει στο κενό ενός δισοίωνου μέλλοντος.

Τώρα θα πει κανείς, «γιατί τόση απαισιοδοξία; Δεν μπορεί όλα να πηγαίνουν τόσο στραβά!».

Χμ, προφανώς και όχι στο 100%. Όμως το ποσοστό που η κοινωνία δεν πάει μπροστά και τόσο, έχει έναν αδιάψευστο μάρτυρα: Το τι συμβαίνει καθημερινά, πώς ο διπλανός μας ανταποκρίνεται και αντιδρά σε μια κατάσταση, αλλά και ποια θέση κρατά η πολιτεία, το κράτος. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Δυστυχώς, διαφέρει το γεγονός ότι υπάρχουν νόμοι και κανονισμοί, ενώ την ίδια στιγμή δεν υφίσταται η Δικαιοσύνη και η Δημοκρατία.

Εν έτει 2025, η Ελλάδα «υπογράφει» ως μια χώρα που την διέπει η Δημοκρατία και η Δικαιοσύνη. Ως ένα κράτος δικαίου που το κοινό καλό και το μέλλον του λαού της αποτελέι προτεραιότητα και στόχο του τιμονιέρη κυβερνήτη της. Κι όμως, στην εποχή αυτή που ζούμε, η τάση στο πώς λειτουργεί στην πράξη η κοινωνία, με το πώς θα πρέπει να λειτουργεί σύμφωνα με τον Νόμο, διαφέρει.

Η χώρα μας, πράγματι είναι σπουδαία, που κουβαλά στις πλάτες της μια ιστορία βαριά από τιμή, δόξα,υπερηφάνια και γεναιότητα από τους προγόνους της και αυτό την κρατά ακόμα ζωντανή, όπως ζωντανός παραμένει και ο πολιτισμός της’ μας το θυμίζουν τουλάχιστον τα αθάνατα μνημεία και τα χειρόγραφα που έχουν σωθεί ανά τους αιώνες.

Η Δημοκρατία και η Δικαιοσύνη στην χώρα μας, έχουν βεβαρημένο ποινικό μητρώο.

Από την αρχαιότητα, υπήρχαν τρία σημεία για την ισορροπία της κοινωνίας. Η μεσότις, η υπερβολή και η έλλειψη. Η μεσότητα, το μέσον δηλαδή έχει τα δύο άκρα της. Από τη μία την υπερβολή κι από την άλλη την έλλειψη. Με απλά ελληνικά, το μέτρο. Και τα δύο άκρα, τα όρια. Κάπου στη μέση, λίγο από τη μια πλευρά λίγο κι από την άλλη βρίσκεται η ισορροπία στα πράγματα. Γνωρίζεις και τα δύο και επιλέγεις προς τα που κινείσαι. Κατά κάποιον τρόπο αυτό ισχύει και για την ισορροπία της κοινωνίας σήμερα. Το μέτρο και τα όρια αν και λέξεις γνωστές μοιάζουν περισσότερο άηχες και ανήκουν στα «ψιλά γράμματα».

 

Σε κάθε έγκλημα που καταγράφεται, επί της ουσίας δεν δικαιώνεται το θύμα και αυτός που εγκληματεί δεν συμμορφώνεται και έχουμε δει να εγκληματεί ξανά, με τους «ειδικούς» της ενημέρωσης και της ειδησεογραφίας να σημειώνουν μια ακόμα είδηση, που αύριο θα ξεχαστεί και θα μπει στο «αρχείο» μιας χώρας που ξεχνάει εύκολα.

 

Παρά το γεγονός ο,τι με την άμεση πληροφόρηση του διαδικτύου και των κοινωνικών δικτύων πέραν των παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης, δίνουν την πρόσβαση στην γρήγορη διάδοση και αναμετάδοση μιας πληροφορίας, ενός συμβάντος, δυστυχώς αυτό δεν σημαίνει πως δίνεται η σωστή και έγκυρη πληροφόρηση.

 

Φταίει που… έγινε κάτι σαν «συνήθεια» το να μάθουμε για τον βιασμό ενός βρέφους ή την άγρια δολοφονία μιας γυναίκας από τον σύζυγο της επειδή του ζήτησε να χωρίσουν, ή ακόμη ο ξυλοδαρμός ενός ηλικωμένου από νεαρό,επειδή του έβαλε τις φωνές ή γιατί θεώρησε πως… τον κοίταξε «στραβά»; Πώς μπορεί να μην σοκάρουν τέτοια γεγονότα ακόμα και αν τα ακούμε καθημερινά; Ίσως και μόνο η συχνότητα τέτοιων σοβαρών περιστατικών να έπρεπε να μας προβληματίσει…

 

Που λοιπόν σταματάει αυτό;

 

Που μπαίνει μια κόκκινη γραμμή σε εκείνα τα παιδιά που γρονθοκοπούν συμμαθητή τους στο προάυλιο του σχολείου χωρίς λόγο ή και για «πλάκα» και θα το βιντεοσκοπήσουν και θα το αναρτήσουν στα Social Media; Ποιος παίρνει εδώ την ευθύνη και σταματά εδώ αυτή η μάστιγα; Από που ξεκίνησε αυτό και γιατί δεν έχουν συνέπειες στην πράξη τέτοιες ενέργειες, ώστε να μην επαναληφθεί από κανέναν ξανά;

 

Που σταματά η αιματοχυσία στα γήπεδα, επειδή ένας έφηφος περπάτησε στον δρόμο με τη φανέλα του Ολυμπιακού ή επειδή το δήλωσε;

 

Γιατί ενημερωνόμαστε καθημερινά για μια νέα γυναικοκτονία ή μαστροπεία, όπου ο δράστης δεν «πληρώνει» το τίμημα των πράξεών του και σύντομα θα αφεθεί ελεύθερος -ακόμα και με όρους- πίσω, σε μια κοινωνία που φοβάται την επιστροφή του;

 

Τελικά, που σταματάει αυτό το «χάος» και ποιός είναι ο «αρμόδιος» να το απασφαλίσει, όντας παρατηρητές όλοι μιας διαρκούς μάχης μεταξύ των πολιτικών οργάνων του κράτους αυτού, να πετά ως βέλος την ανάλυψη ευθυνών ο ένας στον άλλων, ασχέτως χρώματος κομματικής παράταξης ή θέσης;

 

Η Δημοκρατία και η Δικαιοσύνη δεν έχουν χρώμα. Και δεν πρέπει να έχουν. Αντιθέτως, οφείλουν να ισχύουν και να εφαρμόζονται το ίδιο για όλους.