Ελπίδα Αμίτση: «Η προσφορά είναι σημαντική όταν αφορά και στον αγώνα για αλλαγή των κοινωνικών συνθηκών»-της Ελπίδας Παπαδανιήλ

Συνέντευξη της ηθοποιού και σκηνοθέτριας Ελπίδα Αμίτση στην Ελπίδα Παπαδανιήλ

 Η αγάπη, ο έρωτας, η προσφορά και η θυσία δεν είναι έννοιες· είναι πράξεις που αφήνουν ίχνη. Μέσα από τον λόγο και το σώμα, η παράσταση «Κόκκινος  Ιπποπόταμος» γίνεται τόπος εξομολόγησης αλλά και σύγκρουσης. 

Σε αυτή τη συνομιλία, η Ελπίδα Αμίτση μιλά για τα όρια της αγάπης, το κόστος του έρωτα και εκείνο το σημείο όπου η προσφορά μεταμορφώνεται σε δώρο. 

 

– Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε αρχικά στον Κόκκινο Ιπποπόταμο; 

Έχω συνεργαστεί και στο παρελθόν με τον συγγραφέα Γιάννη Παπάζογλου ανεβάζοντας 2 έργα του: “Κάποτε ένας πυροβολισμός” και “Ταξίδι στην έρημο”,  τα οποία εν συνεχεία μετέφερα στον κινηματογράφο. Έχοντας αγαπήσει το ύφος,  τη γλώσσα και τη θεματολογία του, ζήτησα να μου γράψει ένα γυναικείο μονόλογο. Έτσι προέκυψε ο “Κόκκινος ιπποπόταμος”. 

– Ποιο συναίσθημα θεωρείς ότι κυριαρχεί στο έργο και γιατί; 

Το πάθος της ηρωίδας για τον καταζητούμενο εραστή. Σ’ αυτό οφείλεται η αυταπάρνηση που δείχνει απέναντι στη βία των αρχών. 

– Αν έπρεπε να περιγράψεις την παράσταση με μία λέξη, ποια θα ήταν; 

Αντιεξουσιαστική. 

– Πόσο «επικίνδυνος» ή αποκαλυπτικός είναι αυτός ο ρόλος για σένα; 

Δεν συνδέομαι ποτέ προσωπικά με καμία ηρωίδα ή ήρωα, απλώς κάνω βουτιά στα βάθη της προσωπικότητας και ανασύρω αυτά τα στοιχεία που θα αποδώσουν δίκαια των χαρακτήρα. 

– Ποια πλευρά του χαρακτήρα σου σε δυσκόλεψε περισσότερο; 

Καμία. 

– Υπήρξε κάποιο σημείο στο κείμενο που σε συγκλόνισε προσωπικά; 

Όλο το κείμενο είναι συγκλονιστικό γιατί πραγματεύεται την πάση θυσία διαφύλαξη της μνήμης καθώς οι εξουσίες επιβάλλουν την λήθη με κάθε τρόπο.Την τέχνη ως κιβωτό των αξιών και ιδανικών μίας ελεύθερης κοινωνίας. Την δύναμη της γυναίκας που μάχεται το σκοτάδι στην εποχή των τεράτων. 

– Πώς προσεγγίζεις έναν ρόλο που ακροβατεί ανάμεσα στο σκοτάδι και την ευαισθησία; 

Με καθαρή καρδιά. 

– Τι πιστεύεις ότι κρύβει συμβολικά ο «κόκκινος ιπποπόταμος»; 

Το όραμα μιας κοινωνίας όπου θα κυριαρχεί η αλληλεγγύη. Κι οι κυβερνώντες θα στηρίζουν έμπρακτα τέχνη και παιδεία. 

– Υπάρχει κάποια σκηνή που σε «ακολουθεί» και μετά το τέλος της παράστασης; 

Όχι. 

– Το έργο αγγίζει έντονα ανθρώπινα ένστικτα. Πιστεύεις ότι το κοινό είναι έτοιμο να τα αντικρίσει; 

Το έργο αγγίζει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης μπροστά στην επίθεση που δέχεται το άτομο απ’ τους μηχανισμούς βίας του κράτους. Το κοινό οφείλει ν’ αντικρίσει κατάματα την πραγματικότητα ενός αυταρχισμού που αναδύεται ορμητικά και να προβληματιστεί. 

– Υπάρχει κάθαρση στον Κόκκινο Ιπποπόταμο ή μόνο σύγκρουση; 

Υπάρχει ελπίδα, που στηρίζεται στον έρωτα και στην τέχνη… Οι μόνες αχτίδες φωτός στο ζόφο που μας περιβάλλει. 

– Πότε πιστεύεις ότι η αγάπη παύει να είναι φροντίδα και γίνεται βάρος; 

Όταν η αποξένωση οδηγήσει δύο άτομα να μιλάνε διαφορετική γλώσσα. 

– Προσφέρουμε από αγάπη ή από φόβο μήπως μείνουμε μόνοι; 

Η προσφορά πρέπει να είναι ανιδιοτελής και να σηματοδοτεί την υποχώρηση του ”εγώ”. 

– Αν η αγάπη είχε κόστος, ποιο θα ήταν; 

Η αυτοθυσία. 

– Τι αφήνουμε πίσω όταν αγαπάμε αληθινά; 

Τον εαυτό μας. 

– Ποιο πιστεύεις ότι είναι το πιο δύσκολο: να δοθείς ή να μείνεις; 

Άμα δοθείς, θα μείνεις. 

– Τελικά, τι ζητάμε όταν αγαπάμε; 

Την ένωση με τον άλλον. 

– Και ο  έρωτας είναι  ανάγκη ή επιλογή; Σώζει ή απογυμνώνει; 

Σώζει δια της απογυμνώσεως. 

– Πότε η προσφορά είναι πράξη αγάπης και πότε ανάγκη αποδοχής; 

Ας μην το περιορίσουμε στην ερωτική σχέση. Η προσφορά είναι σημαντική όταν αφορά και στον αγώνα για αλλαγή των κοινωνικών συνθηκών. Αποτελεί πράξη αγάπης προς τους κατατρεγμένους του κόσμου τούτου… Χωρίς την επιδίωξη αποδοχής. 

– Μπορείς να προσφέρεις χωρίς να περιμένεις τίποτα πίσω; 

Αυτό είναι το ιδανικό. 

– Πότε το «δίνω» γίνεται κραυγή; 

Όταν προσφέρεις προς τους αδικημένους, ιδιαίτερα πρόσφυγες και μετανάστες. 

– Τι ελπίζεις να πάρει ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση; 

Ενσυναίσθηση και προβληματισμό για την καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων απ’ το κράτος. 

Ευχαριστώ!!