Η Έμα Χέμινγκ θυμάται τις γιορτές με τον Μπρους Γούιλις: Οι στιγμές που της λείπουν

Σε μια συγκινητική αναφορά στο παρελθόν, η Έμα Χέμινγκ μοιράστηκε αναμνήσεις από τα Χριστούγεννα που περνούσε δίπλα στον Μπρους Γούιλις. Όπως ανέφερε, η εορταστική περίοδος είχε ξεχωριστή θέση στην καρδιά του, γεμάτη οικογενειακές στιγμές και ζεστασιά.

Τα Χριστούγεννα που συνήθιζε να περνάει με τον Μπρους Γουίλις νοσταλγεί η Έμα Χέμινγκ, αναφέροντας ότι προτού ο ηθοποιός διαγνωστεί με άνοια, απολάμβανε τη συγκεκριμένη εποχή του χρόνου.

Μια ιδιαίτερη συναισθηματικά περίοδο, με χαρά αλλά και λύπη περιέγραψε η Χέμινγκ ότι βιώνει ενόψει των Χριστουγέννων, η οικογένεια του Γουίλις. Ο 70χρονος ηθοποιός διαγνώστηκε το 2022 με αφασία και στη συνέχεια το 2023 με μετωποκροταφική άνοια. Σε ανάρτησή της στο blog της, η σύζυγός του εξηγεί ότι οι γιορτές «δεν εξαφανίζονται» όταν η άνοια μπαίνει στη ζωή κάποιου, αλλά «αλλάζουν» και απαιτούν πλέον προετοιμασία και σχεδιασμό που στο παρελθόν δεν υπήρχαν.

«Στιγμές που κάποτε έφερναν ανεπιτήδευτη χαρά μπορεί να έρχονται μπλεγμένες σε έναν ιστό πένθους. Το ξέρω γιατί το ζω», έγραψε, σημειώνοντας ότι πλέον οι γιορτινές ημέρες μοιάζουν διαφορετικές και πρόσθεσε: «Έμαθα ότι οι γιορτές δεν εξαφανίζονται όταν η άνοια μπαίνει στη ζωή σου, αλλά αλλάζουν».

Η Χέμινγκ θυμάται τον Γουίλις όπως ήταν τα προηγούμενα χρόνια, όταν «λάτρευε» την περίοδο των Χριστουγέννων, την ενέργειά τους και τις οικογενειακές συνήθειες. «Αγαπούσε αυτή την εποχή του χρόνου την ενέργεια, τον χρόνο με την οικογένεια, τις παραδόσεις», ανέφερε, σκιαγραφώντας τον ρόλο που είχε στο σπίτι: «Ήταν αυτός που έφτιαχνε τις τηγανίτες, αυτός που έβγαινε στο χιόνι με τα παιδιά, η σταθερή παρουσία που κινούνταν μέσα στο σπίτι καθώς ξεδιπλωνόταν η μέρα».

Όπως σημείωσε η σύζυγος του Μπρους Γούιλις, «η άνοια δεν σβήνει αυτές τις μνήμες», ωστόσο δημιουργεί μια απόσταση ανάμεσα στο «τότε» και στο «τώρα», μια απόσταση που «πονά». Στο ίδιο κείμενο περιέγραψε και μικρές, καθημερινές στιγμές που λειτουργούν ως υπενθύμιση της αλλαγής, όπως όταν αναλαμβάνει καθήκοντα που παλιά ήταν του ίδιου. «Πιάνω τον εαυτό μου, ακίνδυνα, να “καταριέται” το όνομα του Μπρους καθώς παλεύω με τα γιορτινά λαμπάκια ή αναλαμβάνω δουλειές που ήταν δικές του», διευκρινίζοντας όμως το συναίσθημα πίσω από τη φράση αυτή: «Όχι γιατί είμαι θυμωμένη μαζί του, ποτέ, αλλά γιατί μου λείπει ο τρόπος που κάποτε οργάνωνε την “επιχείρηση γιορτές”».

Η νέα «κανονικότητα» δεν σημαίνει απουσία χαράς, επεσήμανε: «Θα βάλουμε μια γιορτινή ταινία. Θα υπάρξουν γέλια και αγκαλιές», προσθέτοντας ότι «σχεδόν σίγουρα θα υπάρξουν δάκρυα», γιατί, όπως τόνισε, υπάρχει χώρος και για τα δύο: «Μπορούμε να πενθούμε και να κάνουμε χώρο για τη χαρά. Η χαρά δεν ακυρώνει τη λύπη. Η λύπη δεν ακυρώνει τη χαρά. Συνυπάρχουν».