Η καθημερινότητα ενός εν δυνάμει δημοσιογράφου και η μαγεία πίσω από κάθε λέξη- της Ειρήνης Θεοδόση

Υπάρχει μια στιγμή μέσα στη μέρα συνήθως λίγο πριν την απόλυτη αναβλητικότητα, που ο εν δυνάμει δημοσιογράφος νιώθει έτοιμος να κατακτήσει τον κόσμο ή τουλάχιστον ένα άρθρο. Κάθεται μπροστά στην οθόνη με αυτοπεποίθηση βραβευμένου ρεπόρτερ, μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι εδώ και 10 λεπτά έχει γράψει μόνο τον τίτλο και δεν του αρέσει κιόλας. Παρόλ’αυτα ,ονειρεύεται μεγάλες αποκαλύψεις, σοβαρά ρεπορτάζ και δραματικά « σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες», ενώ στην πραγματικότητα σκέφτεται αν είναι κοινωνικά αποδεκτό να ξεκινήσει το κείμενο με τη λέξη «λοιπόν».

Ο εν δυνάμει δημοσιογράφος ζει σε μια μόνιμη κατάσταση μεταξύ έμπνευσης και πανικού. Από την μία πιστεύει βαθιά στη δύναμη της πένας του ακόμα και αν αυτή είναι το πληκτρολόγιο και από την άλλη παλεύει με την πρώτη παράγραφο σαν να πρόκειται για προσωπική βεντέτα.

Στα όνειρά του τρέχει πίσω από την είδηση με ένα σημειωματάριο στο χέρι, κάνει ερωτήσεις που κανείς άλλος δεν τόλμησε και παίρνει συνεντεύξεις που «άνοιξαν στόματα». Στην πραγματικότητα αγχώνεται πριν στείλει ένα email και διαβάζει το μήνυμά του τρείς φορές για να σιγουρευτεί ότι δεν ακούγεται ούτε πολύ ψυχρός , ούτε υπερβολικά ενθουσιώδης. Γιατί ο εν δυνάμει δημοσιογράφος ξέρει ότι η λεπτομέρεια κάνει την διαφορά , ακόμη και αν αυτή είναι κόμμα σε λάθος σημείο.

Κι ‘όμως μέσα σε όλο αυτό το ελαφρύ χάος, υπάρχει κάτι βαθιά ρομαντικό. Γιατί ο εν δυνάμει δημοσιογράφος αγαπά τις ιστορίες, των άλλων κυρίως. Τους ανθρώπους που κρύβονται πίσω από τα γεγονότα, τις μικρές αλήθειες που δεν χωρούν σε τίτλους και στιγμές που αξίζουν να ειπωθούν σωστά. Πιστεύει ότι ένα καλό κείμενο μπορεί να συγκινήσει ,να θυμώσει, να παρηγορήσει ή έστω να κάνει κάποιον να πει « αυτό άξιζε να το διαβάσω».

Ονειρεύεται το όνομά του κάτω από άρθρα, όχι από ματαιοδοξία( εντάξει ίσως λίγο), αλλά γιατί αυτό θα σημαίνει ότι κάπου, κάποιος τον

εμπιστεύτηκε να πει μια ιστορία. Μέχρι τότε συνεχίζει να γράφει προσχέδια, να κρατά σημειώσεις να παρατηρεί τον κόσμο με εκείνο το βλέμμα που δεν ησυχάζει ποτέ.

Γιατί ο εν δυνάμει δημοσιογράφος μπορεί να μην έχει ακόμα το μεγάλο γραφείο ή το άρθρο που έγινε viral, έχει όμως κάτι επικίνδυνο : επιμονή. Συνεχίζει να γράφει, να σβήνει , να ξαναγράφει και κάπου ανάμεσα στο «θα το στείλω αύριο» και στο « μήπως δεν είμαι έτοιμος», χτίζεται εκείνος ο δημοσιογράφος που μία μέρα δεν θα είναι πια εν δυνάμει, αλλά απλώς …. Δημοσιογράφος.