Κωνσταντίνος Καζάκος: Η μνήμη της μητέρας δεν σβήνει ποτέ

Δεν υπάρχουν μεγάλα λόγια όταν μιλάς για τη μητέρα σου — μόνο σιωπές και μικρές αλήθειες που κουβαλούν ολόκληρη ζωή. Ο Κωνσταντίνος Καζάκος, αναφερόμενος στην Τζένη Καρέζη, δεν προσπάθησε να εξιδανικεύσει το παρελθόν. Είπε απλώς κάτι καθολικό: «Δεν υπάρχει παιδί που να μην του λείπει η αγκαλιά της μάνας του». Και μέσα σε αυτή τη φράση χώρεσαν δεκαετίες αγάπης, απώλειας και μνήμης.

Η Τζένη Καρέζη υπήρξε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής. Για το κοινό, μια εμβληματική μορφή του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Για τον γιο της, όμως, ήταν απλώς η μητέρα του — εκείνη που καθόρισε τις πρώτες του αναμνήσεις, τις αξίες του και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται σήμερα τη ζωή.

Ο Κωνσταντίνος Καζάκος μιλά γι’ αυτήν χωρίς στόμφο. Με έναν τόνο ήρεμο, σχεδόν καθημερινό, σαν να θέλει να προστατεύσει κάτι πολύ προσωπικό από τη δημόσια έκθεση. Δεν εστιάζει στη δόξα, ούτε στην καλλιτεχνική της πορεία. Στέκεται στο ανθρώπινο κομμάτι: στη μητρική παρουσία που, όσο κι αν περάσουν τα χρόνια, παραμένει αναντικατάστατη.

Η απουσία, λέει, δεν συνηθίζεται. Μαθαίνεις απλώς να ζεις μαζί της. Υπάρχουν στιγμές που η μνήμη γίνεται παρηγοριά και άλλες που βαραίνει περισσότερο. Η αγκαλιά της μάνας δεν αντικαθίσταται — είναι εκείνη η αίσθηση ασφάλειας που κουβαλάς μέσα σου, ακόμη κι όταν μεγαλώσεις.

Μεγαλώνοντας μέσα σε έναν καλλιτεχνικό κόσμο, ο ίδιος έμαθε από νωρίς τι σημαίνει έκθεση, πίεση, προσδοκία. Όμως στο σπίτι υπήρχε πάντα μια σταθερά: η μητρική φροντίδα. Αυτή που δεν φαίνεται στις συνεντεύξεις ούτε στα χειροκροτήματα, αλλά χτίζει χαρακτήρες.

Σήμερα, μιλώντας για την Τζένη Καρέζη, δεν επιδιώκει συγκίνηση. Μεταφέρει απλώς μια εμπειρία κοινή σε όλους: ότι όσο δυνατός κι αν γίνει κανείς, μέσα του παραμένει πάντα παιδί. Και αυτό το παιδί θα αναζητά, σε δύσκολες στιγμές, την ίδια αγκαλιά.

Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο βαθύ αποτύπωμα μιας μητέρας. Όχι η φήμη, ούτε τα επιτεύγματα, αλλά η αόρατη παρουσία που συνεχίζει να καθοδηγεί, ακόμη κι όταν έχει φύγει.