Κρήτη: ο φόρος τιμής που κοστίζει αίμα- της Βάλιας Οικονόμου

Το νησί της φιλοξενίας, της λεβεντιάς και της περηφάνιας. Ένας πανέμορφος τόπος που υποδέχεται κάθε χρόνο εκατομμύρια τουρίστες, προσφέροντας ρακή, χαμόγελα και ζεστές καρδιές.

Πίσω από την εικόνα του παραδείσου, όμως, ξεπροβάλει μια σκοτεινή πραγματικότητα που δεν λέει να σβήσει: οι βεντέτες.

Σε κάποια χωριά, οικογένειες χωρίζονται, γενιές ολόκληρες μεγαλώνουν με μίσος και νέοι άνθρωποι χάνουν την ζωή τους για ένα κομμάτι γης, μια «προσβολή» ή ένα βλέμμα.

Η λέξη τιμή εξακολουθεί να κουβαλά το ίδιο βάρος που είχε και πριν δεκαετίες. Μια κοινωνία που ταυτόχρονα προοδεύει και αναπτύσσεται, μιλά με όπλα.

Η βεντέτα δεν είναι απλώς ένα έγκλημα. Για πολλούς είναι συνώνυμο της ανδρείας, της απόδοσης τιμής και της δικαιοσύνης. Όταν η συγχώρεση θεωρείται αδυναμία και η εκδίκηση ανδρεία, η βία διαιωνίζεται.

Για να σβήσει η σκιά της βεντέτας δεν αρκούν νόμοι και συλλήψεις. Χρειάζεται να αλλάξει η ψυχή της κοινωνίας, να γεννηθεί μια νέα νοοτροπία, όπου η τιμή θα μετριέται με συγχώρεση και όχι με αίμα.

Η λύση βρίσκεται στην παιδεία, στα σχολεία και στην προάσπιση του διαλόγου. Τα παιδιά που είναι το μέλλον του τόπο, πρέπει να μάθουν ότι η τιμή δεν αποδίδεται με όπλα, αλλά με ανθρωπιά, ήθος και σεβασμό.

Σημαντικοί αρωγοί σε αυτή την προσπάθεια είναι η οικογένεια, η εκκλησία και οι τοπικοί θεσμοί, καθώς μπορούν να ενισχύσουν τον διάλογο και να προάγουν τη συμφιλίωση.

Κεντρικό ρόλο παίζει και η δικαιοσύνη, η οποία οφείλει να εμπνέει εμπιστοσύνη, ώστε να εξαλειφθεί η αντίληψη ότι το δίκιο αποδίδεται με προσωπική εκδίκηση.

Γενικότερα, η κοινωνία πρέπει να προβάλλει τη συγχώρεση και τη συμφιλίωση ως θεμελιώδεις αξίες.

Όταν η κοινωνία παύσει να συγκαλύπτει και να δικαιολογεί την βία , οι βεντέτες θα χάσουν την  δύναμη τους.

Η πραγματική λεβεντιά ενώνει… δεν σκοτώνει.