Leroybroughtflowers: «Ήθελα το τραγούδι να κοιτάει κατάματα τις εσωτερικές μας άμυνες»

Με μια εξομολογητική προσέγγιση και σύγχρονη αισθητική, ο Leroybroughtflowers μιλά για τη συμμετοχή του στον ελληνικό τελικό της Eurovision, αποκαλύπτοντας το βαθύτερο νόημα του τραγουδιού του. Όπως εξηγεί, πρόκειται για ένα κομμάτι που εστιάζει στις εσωτερικές συγκρούσεις και στο σαμποτάζ που, συχνά ασυνείδητα, ασκούμε στον ίδιο μας τον εαυτό

Ο Leroybroughtflowers προσεγγίζει τον ελληνικό τελικό της Eurovision όχι απλώς ως έναν διαγωνισμό, αλλά ως μια ευκαιρία προσωπικής έκφρασης. Το τραγούδι του, όπως ο ίδιος περιγράφει, γεννήθηκε από την ανάγκη να μιλήσει για τις στιγμές που οι άνθρωποι γίνονται οι ίδιοι εμπόδιο στην εξέλιξή τους.

«Το κομμάτι μιλάει για το σαμποτάζ που κάνουμε στον εαυτό μας», εξηγεί, δίνοντας έμφαση σε εκείνες τις εσωτερικές φωνές που γεννούν αμφιβολία, φόβο και αυτοπεριορισμό. Αντί να κατηγορεί εξωτερικούς παράγοντες, το τραγούδι στρέφει το βλέμμα προς τα μέσα, επιχειρώντας έναν ειλικρινή διάλογο με τον ακροατή.

Η μουσική ταυτότητα του Leroybroughtflowers κινείται σε σύγχρονα μονοπάτια, με έμφαση στο συναίσθημα και την ατμόσφαιρα, στοιχεία που, όπως σημειώνει, θεωρεί απαραίτητα για να «κουμπώσει» το μήνυμα. Για εκείνον, η Eurovision δεν χρειάζεται μόνο εντυπωσιασμό, αλλά και αυθεντικότητα που μπορεί να αγγίξει ανθρώπους σε διαφορετικά επίπεδα.

Αναφερόμενος στη συμμετοχή του στον ελληνικό τελικό, τονίζει ότι η διαδικασία είναι ήδη μια εμπειρία αυτογνωσίας. «Το να εκθέτεις κάτι τόσο προσωπικό μπροστά σε κοινό είναι από μόνο του ένα ρίσκο», παραδέχεται, προσθέτοντας όμως ότι ακριβώς αυτό το ρίσκο δίνει νόημα στη δημιουργία.

Ο καλλιτέχνης βλέπει τον διαγωνισμό ως έναν χώρο όπου μπορούν να συνυπάρξουν διαφορετικές φωνές και αισθητικές. Η δική του πρόταση δεν επιχειρεί να ακολουθήσει εύκολες συνταγές, αλλά να σταθεί ειλικρινά απέναντι στο συναίσθημα, αφήνοντας χώρο στον ακροατή να αναγνωρίσει κομμάτια του εαυτού του μέσα στο τραγούδι.

Είτε προχωρήσει στο επόμενο στάδιο είτε όχι, ο Leroybroughtflowers θεωρεί ότι έχει ήδη κερδίσει κάτι ουσιαστικό: τη δυνατότητα να μετατρέψει μια εσωτερική σκέψη σε δημόσιο λόγο. Και αυτό, όπως αφήνει να εννοηθεί, είναι ίσως η πιο δύσκολη – αλλά και πιο ειλικρινής – νίκη.