Μάριος Φραγκούλης: «Τιμητικό να με συγκρίνουν με τον Παβαρότι, αλλά θέλω να αποδείξω ποιος είμαι»

Για τη σύγκριση με τον Λουτσιάνο Παβαρότι, τα μουσικά του πρότυπα αλλά και την ανάγκη κάθε καλλιτέχνης να χαράζει τη δική του διαδρομή μίλησε ο Μάριος Φραγκούλης, σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Ένας και ένας» του ΕΡΤnews.

Ο καταξιωμένος ερμηνευτής αναφέρθηκε στη σχέση του με τους μεγάλους τραγουδιστές που αποτέλεσαν σημείο αναφοράς στην πορεία του, αλλά και στις συγκρίσεις που έχει δεχθεί κατά καιρούς με τον σπουδαίο Ιταλό τενόρο.

«Δεν μπορώ να είμαι ο Παβαρότι. Κανένας δεν μπορεί να είναι αυτό που ήταν κάποιος άλλος», τόνισε ο Μάριος Φραγκούλης, υπογραμμίζοντας ότι κάθε καλλιτέχνης έχει τη δική του προσωπικότητα, ιδιαιτερότητα και ξεχωριστή καλλιτεχνική ταυτότητα.

Όπως εξήγησε, η σύγκριση με τον Παβαρότι είναι ασφαλώς τιμητική, ωστόσο ο ίδιος προτιμά να αποδεικνύει μέσα από τη δουλειά του ποιος είναι πραγματικά.

«Είναι σίγουρα τιμητικό να με συγκρίνουν με τον Παβαρότι, αλλά θέλω να αποδείξω ποιος είμαι εγώ», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Τα μουσικά πρότυπα που τον επηρέασαν

Ο Μάριος Φραγκούλης αποκάλυψε ακόμη πως και ο ίδιος είχε τα δικά του μουσικά είδωλα. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει ο Μάριο Λάντσα, τον οποίο θαύμαζε ιδιαίτερα από νεαρή ηλικία, έχοντας εντυπωσιαστεί από τη φωνή του μέσα από την ταινία «Καρούζο», στην οποία ο Λάντσα υποδύθηκε τον Ενρίκο Καρούζο.

Παράλληλα, αναφέρθηκε και σε σημαντικούς Έλληνες δημιουργούς και ερμηνευτές που σημάδεψαν τη μουσική του διαδρομή. Όπως είπε, μεγάλωσε ακούγοντας τον Γιώργο Νταλάρα, τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μάνο Χατζιδάκι.

Για τον ίδιο, οι επιρροές αυτές δεν λειτουργούν ως «καλούπια», αλλά ως εφόδια που βοηθούν έναν καλλιτέχνη να διαμορφώσει τη δική του φωνή και ταυτότητα.

«Αυτά τα ινδάλματα, αυτοί οι τεράστιοι τραγουδιστές με βοήθησαν», σημείωσε, αναδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο οι μεγάλες μουσικές προσωπικότητες επηρέασαν την καλλιτεχνική του πορεία.

Με αφορμή τις καλοκαιρινές μουσικές εμφανίσεις του, ο Μάριος Φραγκούλης συνεχίζει τη διαδρομή του, έχοντας ως βασικό ζητούμενο όχι να γίνει ο «επόμενος» κάποιου άλλου, αλλά να παραμείνει πιστός στη δική του καλλιτεχνική ταυτότητα.