Οι ταινίες που κοίταξαν τον καρκίνο κατάματα και πέρασαν τα πιο σπουδαία μηνύματα!

Πρέπει να είσαι τουλάχιστον αφελής για να μην έχεις γνώσεις επάνω στο θέμα του καρκίνου. Είναι ουσιαστικά αδύνατο να μην έχεις πέσει σε περιπτώσεις ανθρώπων που έχουν γνωστούς ή συγγενείς, οι οποίοι προσβλήθηκαν, ταλαιπωρήθηκαν και δυστυχώς πολλές φορές, νικήθηκαν από την κωλοαρρώστια, ακόμα κι αν δεν είχαν τίποτα το βλαβερό στον καθημερινό τους τρόπο ζωής.

Της Χάρης Κυριακόπουλος

Η αίσθηση της αδικίας είναι ανυπόφορη, ειδικά όταν φεύγουν άνθρωποι νέοι, που ξέρεις ότι θα είχαν πολλά να προσφέρουν. Οι σκέψεις στις οποίες σε βάζει αυτό το ζήτημα, είναι αρκετές για να αναθεωρήσεις όλα όσα πίστευες μέχρι τώρα για τη ζωή σου. Aν νομίζεις ότι έχεις ζήσει τη χειρότερη πλευρά της, τώρα καταλαβαίνεις σίγουρα πόσο δώρο είναι κάθε ανάσα που μπορείς να αναπνέεις…

Το σινεμά βεβαίως, δε θα μπορούσε να μείνει εκτός σ’ έναν τέτοιο κοινωνικό προβληματισμό.

Είναι πολλές οι φορές που η κάμερα απαθανάτισε αυτές τις ιστορίες, οι οποίες συχνά γίνονται αληθινοί θρίαμβοι ανθρωπιάς κι επανεκτίμησης της ζωής. Φυσικά, δεν είναι όλοι καλοπροαίρετοι! Ο καρκίνος αποτελεί συχνό «μαγνήτη» για φτηνές, στερεοτυπικές, «νοσοκομειακές» μελούρες, με ήρωες… «based in a true story» ασθενείς που σου μαραζώνουν την ψυχή για 2 ώρες, πριν τους δεις να αποχαιρετούν τα εγκόσμια!

Γι’ αυτό, θυμόμαστε μερικά πρόσφατα φιλμ που χωρίς να εκπορνεύσουν το δράμα τους, μας χάρισαν ειλικρινείς και στιβαρές απόψεις αυτού του φαινομένου, δίνοντας μας να κατανοήσουμε τι περνάει κάποιος σ’ αυτήν τη θέση, χωρίς να χάνουν και το χιούμορ τους:

Καλού-κακού πάντως, έχε κάτι δίπλα να στεγνώνεις τα μάτια σου!

Ζωή Χωρίς Εμένα
(My Life Without Me, 2003)

Σε μια από τις πιο προσγειωμένες, ρεαλιστικές και στοργικές προσεγγίσεις που γυρίστηκαν ποτέ πάνω στο θέμα, βλέπουμε μια 23χρονη μητέρα (συγκλονιστική η Σάρα Πόλεϊ) που αφού μάθει ότι της απομένει λίγος καιρός, αποφασίζει να πράξει και να πει όσα πάντα είχε βαθιά μέσα της. Συναισθηματικά επίπονο όσο και λυτρωτικό σινεμά, που αποδεικνύει ότι η 7η Τέχνη μπορεί να αλλάξει ζωές και κοσμοθεωρίες. Από την άλλη, το ότι η Πόλεϊ δεν ήταν υποψήφια για Όσκαρ Α’ Ρόλου, αποδεκνύει το πόσο τσίρκο είναι αυτός ο θεσμός…

---

50/50 (2011)

Όχι, δεν μιλάμε για την κωμική σειρά του Mega, αλλά για την αληθινή ιστορία ενός νεαρού, που από μια τυπική εξέταση στο γιατρό, μαθαίνει ότι τον φλερτάρει ο Χάρος, με… 50/50 πιθανότητες να την σκαπουλάρει! Μια τρομερά απολαυστική μαύρη κωμωδία που σε καλεί να μπεις στη θέση του 27χρονου ήρωα, να αισθανθείς το άδικο, να βρεις τη μακαβριότητα σε όσο χιούμορ σου απέμεινε και να την παλέψεις με ό,τι σύμμαχο έχεις δίπλα σου στον κόσμο.Πόσο μάλλον όταν αυτός είναι ο Σεθ Ρόγκεν σε τρελά κέφια!

---

Το Λάθος Αστέρι
(The Fault In Our Stars, 2014)

Γνωστό και υπέρ-επιτυχημένο μπεστ σέλερ, που μεταφέρθηκε στο σινεμά με ανάλογα αποτελέσματα (αν και κλασσικά, πολλοί τσινάνε ότι δεν ήταν τόσο καλό όσο στο χαρτί). Δύο έφηβοι αγγίζουν μια ενηλικίωση που όμως μπορεί ποτέ να μην αγκαλιάσουν, γιατί παλεύουν με τον καρκίνο απ’ όταν θυμούνται τον εαυτό τους, διαμορφώνοντας χαρακτήρα σε άρρηκτη σχέση μ’ αυτόν. Πνευματώδη, ξεχωριστά παιδιά, γνωρίζονται, γίνονται φίλοι κι ερωτεύονται βαθιά, σ’ ένα ρομαντικό έπος που μούσκεψε εκατομμύρια χαρτομάντηλα!

---

Μου Λείπεις Ήδη (Miss You Already, 2015)

Η Μίλι κι η Τζες είναι κολλητές φίλες από μικρούλες, ώσπου η Τζες συναντά δυσκολίες στο να αποκτήσει παιδί, ενώ η Μίλι ανακαλύπτει ότι έχει καρκίνο στο στήθος και πλέον, η ακλόνητη σχέση τους δοκιμάζεται… Πώς το μοιράζεσαι αυτό; Η σκηνοθέτιδα του «Thirteen» και του «Twilight» αφήνει τα… νεανικά και παραδίδει μια ενήλικη κομεντί, αληθινό ύμνο γυναικείας φιλίας κι αφοσίωσης. Με λίγα λόγια, η τέλεια πρόταση για κοριτσοπαρέα!

---

Κι αν θέλεις να ψάξεις κι άλλες ταινίες, αυτές θα σ’ ενδιαφέρουν:

• Στο Επιθυμίες… στο Παρά Πέντε (The Bucket List, 2007) οι βετεράνοι θεούληδες Τζακ Νίκολσον και Μόργκαν Φρίμαν, δίνουν ρεσιτάλ κεφιού, παίζοντας δύο μπαρμπάδες που κάνουν κωλοδάχυλο στην ασθένεια και ξεκινούν ένα ταξίδι, με σκοπό να ζήσουν ξέφρενα όσο χρόνο τους απομένει.

---

• Σε μια από τις σπάνιες περιπτωσεις που ο Άνταμ Σάντλερ κάνει μια καλή ταινία, το Πεθαίνω Στα Γέλια (Funny People, 2009) ακολουθεί έναν stand-up κωμικό με λευχαιμία, που παίρνει υπό την προστασία του έναν αδέξιο, αλλά ταλαντούχο νεαρό «συνάδελφο».

---

• Η Κάμερον Ντίαζ δίνει μια από τις λίγες δραματικές ερμηνειάρες της στο Η Αδελφή μου κι Εγώ (My Sister’s Keeper, 2009), υποδυόμενη μια μητέρα που φέρνει στον κόσμο ένα παιδί-δότη για να σώσει τη ζωή της δίχρονης ασθενούς κόρης της.

---

• Δέκα χρόνια πριν το «mother!«, ο Ντάρεν Αρονόφσκι παρέδωσε άλλο ένα εντυπωσιακό mindfuck που εξερευνά τη θνητότητα, με την Πηγή της Ζωής (The Fountain 2006), όπου ο… επιστήμονας Γούλβεριν Χιου Τζάκμαν παλεύει να σώσει την καρκινοπαθή σύζυγο του.