Οι τζάμπα καθηγητές τζάμπα πληρώνται – του Παύλου Αϊβαλιώτη

Ήταν μια ειλικρινής δήλωση της βουλευτού Χριστίνα Αλεξοπούλου << ότι το τζάμπα πέθανε >> , για τους εκπαιδευτικούς . Αυτή είναι η γνώμη της και καλά την είπε για να γνωρίζουμε τις θέσεις της . Η ειρωνική έκφραση << ας φοράνε και μία ζακέτα>>, αν κρυώνουν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές αποτυπώνει την αλήθεια . Έτσι ακριβώς συμβαίνει . Μία φορά βρέθηκε μία πολιτικός να αποκαλύψει την πραγματικότητα και όλη η εκπαιδευτική κοινότητα έχει στραφεί κατά του πρόσωπου της . Για την Χριστίνα Αλεξοπούλου σημασία έχουν μόνο οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί . Οι υπόλοιποι δεν είναι άξιοι για τον σχολιασμό της . Και όμως το σχόλιο το έκανε και θα την θυμόμαστε και για αυτό . Άλλωστε , η ιδιωτική εκπαίδευση είναι άμεση προτεραιότητα της παρούσας κυβέρνησης . Εκεί δεν ακούσαμε κανέναν χαρακτηρισμό .

Σε μία χώρα που το μείζον πρόβλημα της είναι η υπογεννητικότητα , οι διαχρονικές πολιτικές του υπουργείου παιδείας είναι στοχευμένες. Οι εκπαιδευτικοί , οι περισσότεροι τουλάχιστον, εργάζονται για χρόνια μακριά από τον τόπο καταγωγής τους . Ζευγάρια <<χωρίζουν >> για κάποιους μήνες , ενώ άλλα χωρίζουν κυριολεκτικά . Και ένας από τους βασικούς λόγους έχει οικονομικές προεκτάσεις . Ο ένας εργάζεται για να συντηρήσει τον άλλον, με αποτέλεσμα , αν αυτή η κατάσταση διατηρηθεί αρκετά , η οικονομική κατάσταση μίας οικογένειας να παραμείνει στάσιμη χωρίς καμία πιθανότητα αποταμίευσης .(που για να αναφέρουμε και την <<πραγματικότητα>> όπως τα λέει η κυρία Αλεξοπούλου μάλλον η οικονομική χρεοκοπία είναι σίγουρη.

Θα αναφέρω ένα πρακτικό παράδειγμα , προσωπικό . Πώς γίνονται νεοδιόριστοι εκπαιδευτικοί να πληρώνονται με 860 ευρώ όταν έχουν νοίκι 400 ευρώ, στην πόλη της Αθήνας ? Θα μπορούσε να απαντήσει η βουλευτής . Δική σου είναι η απόφαση . Φυσικά δική μας είναι η απόφαση . Ας τα δεχτούμε όλα αλλά την ειρωνεία δεν την δεχόμαστε . Δεν θα κρυφτώ . Φυσικά υπάρχουν εκπαιδευτικοί – ελεύθεροι επαγγελματίες . Δεν αναφέρομαι σε εκπαιδευτικούς που κάνουν περιορισμένα φροντιστήρια για να μπορέσουν να ζήσουν . Αναφέρομαι σε δημόσιους εκπαιδευτικούς που κάνουν πρωταθλητισμό φροντιστηρίων και έχουν καταλήξει να γίνουν νεόπλουτοι . Αυτούς δεν τους υποστηρίζω .

Αλλά η Αλεξοπούλου δεν μιλάει για αυτούς τους εκπαιδευτικούς . Μιλάει για τους εκπαιδευτικούς που αμείβονται κάτω από τον βασικό μισθό σαν να είναι κατώτεροι υπάλληλοι . Ενώ αντίθετα η ίδια κυβέρνηση δίνει διπλό μισθό σε άλλες κατηγορίες δημοσίων υπαλλήλων για να τους κατοχυρώσει ως δικούς της στις επόμενες εκλογές . Φυσικά αυτή η κυβέρνηση, αλλά θα αναφέρω και τις άλλες προηγούμενες κυβερνήσεις , δεν έχει κανένα κίνητρο να ασχοληθεί σοβαρά με την δημόσια εκπαίδευση .

Κατά το παρελθόν ένας στόχος της δημόσιας εκπαίδευσης ήταν η καλλιέργεια της εθνικής ταυτότητας .( Αλλά και αυτόν τον στόχο ποτέ δεν καταφέραμε να το πετύχουμε . Ένα φοβικό έθνος που το μόνο που ήξερε ήταν να μιμείται). Ο κρυφός στόχος της δημόσιας εκπαίδευσης ήταν όχι η δημιουργία ελεύθερων πολιτών αλλά η δημιουργία ανθρώπων που θα αποστηθίζουν χωρίς κριτική σκέψη και προσωπική άποψη . Πάντα το κράτος διαιρούσε τους πολίτες . Πρώτα χρησιμοποίησε με λάθος τρόπο την θρησκεία , μετά χρησιμοποίησε

με λάθος τρόπο τις πολιτικές ιδεολογίες και τώρα θα χρησιμοποιήσει την τεχνητή νοημοσύνη. Φυσικά οι εκπαιδευτικοί δεν θα πρέπει να έχουν τεχνοφοβία . Η κοινωνική διαίρεση έχει προεκτάσεις και της διαίρεσης της εκπαιδευτικής κοινότητας .

Το αίτημα των εκπαιδευτικών είναι ο σεβασμός . Σεβασμός οικονομικός , κοινωνική αποδοχή ,κατανόηση για το πιο δύσκολο άυλο επάγγελμα που απευθύνεται σε ψυχές που βρίσκονται στην πιο ευάλωτη ηλικία. Εδώ πρέπει να αναφέρω τα λόγια ενός μεγάλου πανεπιστημιακού , του Νικηφόρου Διαμαντούρου . <<Η πιο σημαντική βαθμίδα εκπαίδευσης είναι το νηπιαγωγείο>> .

Φυσικά και οι εκπαιδευτικοί έχουν και υποχρεώσεις . Αν νιώθουν επιστήμονες οφείλουν να επιμορφώνονται όχι μόνο με τα προγράμματα που προσφέρει το υπουργείο παιδείας αλλά και να μυηθούν σε όλες τις μορφές της αυτομόρφωσης . Ενημερωμένοι για το επιστημονικό αντικείμενο τους , γνώστες τελευταίων πορισμάτων της ψυχολογίας . Αλλά δεν έχουμε καμιά αφέλεια σχετικά με την στάση των πολιτικών . Πώς ένας πολιτικός που παίρνει 900 ευρώ επίδομα για να στέλνει γράμματα και ευχητήριες κάρτες θα έχει ενσυναίσθηση για έναν εκπαιδευτικό που παίρνει καθαρό μισθό κάτω από 900 ευρώ …

Μερικές φορές η καλύτερη στάση είναι η σιωπή . Και σιωπή από πολιτικούς που το μόνο που δικαιολογούν τον μισθό τους είναι να παίρνουν συμμετοχή σε τηλεοπτικές εκπομπές .Και όχι μόνο αυτό . Αρκετές φορές να ζητούν και χρηματική απολαβή για την συμμετοχή αυτή . Ελπίζω σε ένα ουτοπικό μέλλον . Η αξία της εκπαίδευσης να ξανακερδίσει την χαμένο γόητρό της . Ελπίζω σε κάτι άλλο . Οι πανεπιστημιακοί ας πάρουν θέση και σε αυτό το θέμα . Εδώ η σιωπή δεν είναι χρήσιμη….