«Όταν το σεξ δεν αρκεί, αλλά η αγάπη μένει: 10 χρόνια σε ανοιχτή σχέση»- της Αναστασίας Μιχαλέα

Σίγουρα θα έχετε ακούσει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή σας για τον όρο “ανοιχτή σχέση”. Τι κάνεις όμως αν είσαι ήδη σε μια μακροχρόνια σχέση και νιώθεις ότι ο σύντροφός σου δεν μπορεί σεξουαλικά να σου προσφέρει όσα παραπάνω με τον καιρό εσύ έχεις ανάγκη; Από την άλλη πλευρά δεν μπορείς να “πληρώσεις” το τίμημα αυτών των νέων εμπειριών με έναν χωρισμό, γιατί σου προσφέρει άλλα τόσα σημαντικά και εσύ γίνεσαι καλύτερος! 

Για πολλούς, η ανοιχτή σχέση παραμένει μια παρεξηγημένη επιλογή. Ο Θάνος, ωστόσο, μοιράζεται την προσωπική του εμπειρία από δέκα και πλέον χρόνια σε ένα τέτοιο μοντέλο σχέσης. Μιλά για τα συναισθήματα με τα οποία ήρθε αντιμέτωπος όπως αυτό της ζήλειας και μετέπειτα για όσα κέρδισαν με τον σύντροφό του μέσα από κάθε νέα διαπραγμάτευση ορίων, εμπιστοσύνης και τις στιγμές που τους δοκίμασαν, αλλά και ενδυνάμωσαν τη σχέση τους. 

Θυμάσαι πως είχες νιώσει όταν άκουσες πρώτη φορά τον όρο «ανοιχτή σχέση»; 

Παλιότερα είχα έναν φίλο, ο οποίος ήταν σ’ ανοιχτή σχέση και μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Δεν θυμάμαι αν είχε χρησιμοποιήσει ακριβώς τον όρο «ανοιχτή σχέση», αλλά μου είχε πει ότι έχουν το ελεύθερο να έχουν σεξουαλικές επαφές και με τρίτους. Δεν το αντιμετώπισα με καχυποψία. Είχα απλή περιέργεια να δω πώς λειτουργεί στην πράξη και τι είχαν συμφωνήσει μεταξύ τους. 

Για ποιους λόγους αποφασίσατε εσείς να «ανοίξετε» τη σχέση σας; Πες μου τουλάχιστον για εσένα 

Με τον σύντροφο μου είμαστε μαζί αρκετά χρόνια και γνωριστήκαμε όταν ήμασταν φοιτητές. Αρχικά ήμασταν μονογαμικοί ή αν θες αποκλειστικοί. Απλά μετά από 7 χρόνια αποκλειστικότητας, συνειδητοποίησα ότι θέλω να αποκτήσω κι άλλες σεξουαλικές εμπειρίες γιατί είχαμε γνωριστεί πολύ νέοι. Σίγουρα δεν ήθελα να τον απατήσω, αλλά δεν ήθελα και να τον χάσω ως σύντροφο. 

Το «άνοιγμα» το εισάγαμε στη σχέση μας αρχικά σαν μια φαντασίωση, μέχρι που τελικά το συζητήσαμε και συμφωνήσαμε να ανοίξουμε τη σχέση με κάποιους κανόνες. Οπότε ήταν κάτι το οποίο ήρθε οργανικά και δεν χρειάστηκε να επιστρέψουμε ποτέ στην αποκλειστικότητα. 

Μπορώ να σου πω μετά από 10 χρόνια που είμαστε σε αυτή τη συνθήκη, ότι το να είσαι σε ανοιχτή σχέση είναι ουσιαστικά η συνειδητοποίηση και η αποδοχή ότι δεν αρκεί ένας άνθρωπος να σου καλύψει όλες τις ανάγκες. 

Θεωρείς ότι έχει επηρεάσει αυτή η συνθήκη την ποιότητα της σχέσης σας; 

Σίγουρα. Πιστεύω ότι η ανοιχτή σχέση σε φέρνει πιο εύκολα αντιμέτωπο με αισθήματα ζήλειας και κτητικότητας, οπότε απαιτεί από τον κάθε σύντροφο να έχει κάνει εσωτερική δουλειά προτού ξεκινήσει αυτό το εγχείρημα. 

Έχοντας δουλέψει λοιπόν ο καθένας με τον εαυτό του, καταφέραμε να θεμελιώσουμε μια σχέση ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης, το οποίο μας βοήθησε όταν έπρεπε να κάνουμε δύσκολες συζητήσεις με αφορμή το άνοιγμα. Επίσης, επειδή ο σύντροφός μου ήταν αρχικά πιο διστακτικός από εμένα, τον εκτίμησα ακόμα πιο πολύ που άκουσε και αποδέχτηκε την ανάγκη μου. Τον θαύμασα πιο πολύ μέσα από αυτή τη διαδικασία και αυτό βοήθησε και τη σχέση μας παράλληλα. 

 

Ενεπλάκεις ποτέ συναισθηματικά με κάποια από αυτές τις γνωριμίες; Πόσες φορές συνέβη ή ποια φορά θυμάσαι εσύ χαρακτηριστικά και θες να μοιραστείς μαζί μας; 

Με τον σύντροφό μου είχαμε συμφωνήσει ότι θα έχουμε μόνο σεξουαλικές επαφές με τρίτους. Μέσα στα χρόνια, έτυχε να γνωρίσω κόσμο με τον οποίο είχαμε πολύ καλή χημεία στο σεξ. Με ένα συγκεκριμένο άτομο πέρασα τόσο καλά ώστε να επιδιώξω τακτικές επαφές και να τον γνωρίσω καλύτερα. Επειδή αποδείχτηκε ότι είχαμε χημεία και σε άλλους τομείς, ανέπτυξα συναισθήματα. 

Θυμάμαι ότι, επειδή είχα αφεθεί ολοκληρωτικά στο ερωτικό κομμάτι, κάποια στιγμή έφτασα σε σημείο να τον φαντασιώνομαι ως πιθανό σύντροφο. Ήταν μια συνθήκη που με προβλημάτισε γιατί δεν ήταν κάτι που σχεδίαζα, όμως παράλληλα δεν ήθελα και να το τελειώσω εφόσον περνούσα καλά. 

Έπρεπε λοιπόν να δουλέψω αρκετά με τον εαυτό μου για να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου και να καταλάβω εάν μου ταιριάζει η πολυγαμία, την οποία τη θεωρώ ένα βήμα πιο πέρα από την ανοιχτή σχέση. 

Συνειδητοποίησα τελικά ότι, ναι μεν ο συγκεκριμένος άνθρωπος με είχε «ξεκλειδώσει» σεξουαλικά σε πολλά μέτωπα, δεν έπαυε όμως να αποτελεί για εμένα απλώς μια φαντασίωση κι ότι επί της ουσίας δεν μπορούσα να του προσφέρω κάτι παραπάνω. 

Ήταν κάτι που συζήτησα μετέπειτα με το συγκεκριμένο άτομο και κατάλαβα ότι ούτε εκείνος ήταν συναισθηματικά διαθέσιμος για ό,τι συντροφικό λόγω δικών του θεμάτων. Σίγουρα δεν ήταν κάτι εύκολο, όμως γίναμε φίλοι και συνεχίζουμε να βρισκόμαστε για σεξ πιο αραιά πλέον. 

Με τον σύντροφό σου, ένιωσες την ανάγκη να μοιραστείς ποτέ κάποια γνωριμία σου για τον οποιοδήποτε λόγο; 

Με τον σύντροφό μου δεν μοιραζόμαστε, ούτε παρτενέρ, ούτε πληροφορίες που αφορούν τους παρτενέρ μας. Γενικά είμαστε αρκετά διακριτικοί ως προς τις συναντήσεις μας με άλλους για να μην φέρνουμε υπέρμετρη ζήλεια μέσα στη σχέση. Εξαίρεση κάνουμε μόνο σε θέματα υγείας, δηλαδή εάν έχουμε κολλήσει κάποιο ΣΜΝ (σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα), οπότε και θα πρέπει να πάρουμε τα κατάλληλα μέτρα. 

Έμαθες ποτέ κάποια δική του γνωριμία; Εάν ναι, με ποιον τρόπο και πως ένιωσες τότε; 

Υπήρξε μια περίπτωση στον δεύτερο χρόνο του ανοίγματος, όπου μου εκμυστηρεύτηκε ότι υπήρχε ένας σταθερός παρτενέρ στη ζωή του, για τον οποίο νόμιζε ότι είχε αναπτύξει κάποια συναισθήματα και ότι ήθελε να τα εξερευνήσει. Στην αρχή μου φάνηκε πολύ δύσκολο να το ανεχτώ όλο αυτό. 

Αρχικά ένιωσα ζήλεια και μετά ανησυχία μήπως τον χάσω. Επιπλέον, δεν ήθελα να τον μοιραστώ συναισθηματικά με κάποιον τρίτο, κυρίως γιατί προϋποθέτει πολλή δουλειά για την οποία δεν ήμουν έτοιμος τότε. 

Μετά από αρκετή συζήτηση, με καθησύχασε πως οτιδήποτε νιώσει για κάποιον άλλον δε σημαίνει ότι θα ακύρωνε την αγάπη του και την έλξη του για εμένα. Μου ζήτησε να του δείξω εμπιστοσύνη και στο τέλος, μετά από πολλή δυσκολία, αυτό έκανα. 

Μετά από λίγο καιρό, ο ίδιος ο σύντροφός μου μου είπε ότι τελικά δεν προχώρησε σε κάτι άλλο με το συγκεκριμένο άτομο, γιατί συνειδητοποίησε ότι δεν είχαν σχεδόν τίποτα κοινό. 

Ποιές είναι οι κάποιες standard δυσκολίες πιστεύεις που θα αντιμετωπίσει κάποιος σε μια ανοιχτή σχέση; 

Δεν είμαι σίγουρος πως μπορώ να το απαντήσω αυτό, γιατί η ανοιχτή σχέση δεν είναι ένας θεσμός, ούτε είναι κάτι το οποίο είναι ίδιο για όλους. Πιστεύω ότι κάθε ζευγάρι πρέπει να βρει το μοντέλο σχέσης το οποίο του ταιριάζει, μετά από εσωτερική δουλειά του καθενός και μέσα από επικοινωνία ανάμεσα στο ζευγάρι. 

Νομίζω λοιπόν ότι η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να συνειδητοποιήσει ο καθένας, γιατί θέλει να μπει σε αυτή τη συνθήκη και ποια είναι τα όριά του. Εφόσον όμως απαντήσει αυτό το ερώτημα μπορεί να γίνει η μεγαλύτερη ανταμοιβή τόσο για τον ίδιο όσο και για τη σχέση. 

Τι θα συμβούλευες ίσως κάποιον που θέλει πολύ να το δοκιμάσει; 

Να το σκεφτεί σοβαρά και να το συζητήσει με τον σύντροφό του. Χρειάζεται αλληλοκατανόηση και σίγουρα δεν μπορεί να πιέσει τον άλλον να κάνει κάτι που δεν θέλει. Και εφόσον συμφωνήσουν να ανοίξουν τη σχέση να καταλήξουν σε κάποιους βασικούς κανόνες που πιστεύουν ότι θα προστατεύσουν τους ίδιους και τη σχέση τους. 

Πως πιστεύεις ότι βλέπει η κοινωνία μας αυτή τη στιγμή τις ανοικτές σχέσεις; 

Πριν δέκα χρόνια όταν ανοίξαμε τη σχέση θυμάμαι μια διάχυτη δυσπιστία από συζητήσεις κυρίως με straight άτομα, αλλά ενίοτε και με άλλους γκέι άντρες. Υπήρχε η πεποίθηση ότι ήταν ένα πείραμα που δεν θα λειτουργούσε, ότι εθελοτυφλούσαμε κι ότι ουσιαστικά δεν θέλαμε να αποδεχτούμε έναν αναπόφευκτο χωρισμό. 

Θεωρώ πλέον ότι, παρόλο που η ανοιχτή σχέση παραμένει ίσως κάτι “εξωτικό” για πολλούς, υπάρχει μεγαλύτερη αποδοχή ενός τέτοιου μοντέλου σχέσης και μια γενική συνειδητοποίηση ότι κάθε ζευγάρι είναι ελεύθερο να διαμορφώσει τη σχέση που του ταιριάζει και του αξίζει.