Όταν το σώμα στρέφεται εναντίον του εαυτού του- της Ειρήνης Θεοδόση

Υπάρχουν στιγμές που το σώμα κουράζεται να είναι δυνατό. Όχι επειδή δεν μπορεί, αλλά επειδή για πολύ καιρό προσπαθεί σιωπηλά. Τα αυτοάνοσα νοσήματα δεν εμφανίζονται ξαφνικά μόνο ως βιολογικό γεγονός. Συχνά είναι το αποτέλεσμα μιας βαθιάς, αόρατης έντασης. Είναι σαν το σώμα να κουβαλά βάρη που το μυαλό έμαθε να αγνοεί.

 

Το ανοσοποιητικό σύστημα υπάρχει για να μας προστατεύει. Είναι ο φύλακας μας. Όμως όταν ένας άνθρωπος ζει για καιρό με στρες ,φόβο, καταπίεση ή συναισθηματική εξάντληση, αυτή συνεχής κατάσταση “συναγερμού” δεν σταματά ποτέ. Το σώμα παραμένει σε επιφυλακή, ακόμη και όταν δεν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος. Και κάποια στιγμή, αυτή σύγχυση γίνεται εσωτερική σύγκρουση.

 

Είναι σαν να χάνεται η εμπιστοσύνη μέσα μας. Το σώμα δεν αναγνωρίζει πλέον τι πρέπει να προστατεύσει και τι όχι. Και τότε αρχίζει να επιτίθεται στον ίδιο του τον εαυτό. Όχι από πρόθεση αλλά από εξάντληση. Από υπερπροσπάθεια. Από την ανάγκη να ανταποκριθείς σε όλα όσα του ζητήθηκαν χωρίς να ξεκουραστεί.

 

Πολλοί άνθρωποι αυτοάνοσα είναι άνθρωποι δυνατοί. Άνθρωποι που έμαθαν να αντέχουν, να προχωρούν, να μην σταματούν. Άνθρωποι που κράτησαν μέσα τους φόβους, λύπες ή πίεση, συνεχίζοντας να λειτουργούν κανονικά προς τα έξω. Το σώμα όμως θυμάται. Το σώμα δεν ξεχνά όσα το μυαλό προσπαθεί να προσπεράσει.

 

Τα αυτοάνοσα δεν είναι τιμωρία, είναι ένα μήνυμα, μια υπενθύμιση ότι το σώμα χρειάζεται φροντίδα, ασφάλεια και ηρεμία. Και τις περισσότερες φορές η αρχή της θεραπείας δεν είναι τα φάρμακα αλλά η επιστροφή στην εσωτερική ισορροπία. Η αποδοχή, η ξεκούραση και η κατανόηση του εαυτού μας.