Πατεράδες με αδιάγνωστη κατάθλιψη- Πώς σημαδεύουν τη ζωή του παιδιού τους

Στη λαϊκή κουλτούρα, οι μπαμπάδες είναι στωικοί, ευαίσθητοι και δυνατοί. Αυτή η εικόνα του ευτυχισμένου μπαμπά προωθείται από διασημότητες μέχρι και βιβλία. Παρόλα αυτά, δεν είναι ρεαλιστική, καθώς στην πραγματικότητα οι πατεράδες είναι πιεσμένοι και ορισμένες φορές εξουθενωμένοι επαγγελματικά και ψυχικά.

 

Αυτή την απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα επιχειρεί έρευνα του Πανεπιστημίου Rutgers Health που αποδεικνύει ότι όταν η πατρική κατάθλιψη δεν διαγιγνώσκεται ή δεν αντιμετωπίζεται, επιφυλάσσει ορισμένες αρνητικές κοινωνικές και συμπεριφοριστικές επιπτώσεις στα παιδιά, οι οποίες μάλιστα μπορεί να επιμείνουν για χρόνια.

Ο παραγκωνισμένος καταθλιπτικός μπαμπάς

Στη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο American Journal of Preventive Medicine, η Δρ. Kristine Schmitz, επίκουρη καθηγήτρια παιδιατρικής στην Ιατρική Σχολή Robert Wood Johnson του Rutgers (RWJMS), μαζί με άλλους ερευνητές από το RWJMS και από τα πανεπιστήμια Princeton και Rider, αναφέρει ότι τα παιδιά που εκτίθενται σε πατρική κατάθλιψη κατά την είσοδό τους στο νηπιαγωγείο είναι πολύ πιο πιθανό να έχουν συμπεριφοριστικά προβλήματα και περιορισμένες κοινωνικές δεξιότητες σύμφωνα με τις αναφορές των εκπαιδευτικών στην ηλικία των 9 ετών.

Κατά μέσο όρο, μεταξύ 8% και 13% των πατεράδων στις Ηνωμένες Πολιτείες θα επηρεαστούν από κάποια μορφή κατάθλιψης κατά τη διάρκεια των πρώτων ετών του παιδιού τους, ενώ ο επιπολασμός αυξάνεται στο 50% όταν η μητέρα βιώνει επίσης επιλόχειο κατάθλιψη. Ωστόσο, λίγες μελέτες έχουν επικεντρωθεί στην πατρική κατάθλιψη πέραν της μεταγεννητικής περιόδου ή έχουν διερευνήσει τις σχέσεις μεταξύ της ψυχικής υγείας των πατέρων και της συμπεριφοράς των παιδιών.

Για να καλύψουν αυτό το κενό, η Δρ. Schmitz και οι συνεργάτες της ανέλυσαν δεδομένα από τη μελέτη Future of Families and Child Wellbeing Study (FFCWS), μια εθνική κοόρτη γεννήσεων που πήρε τυχαία δείγματα γεννήσεων σε 20 μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ από το 1998 έως το 2000. Η μελέτη συνεχίζει να παρακολουθεί τις αλλαγές στη ζωή των συμμετεχόντων.

Δύο σημεία δεδομένων της FFCWS αποτέλεσαν το κλειδί για την αξιολόγηση της Schmitz: Όταν τα παιδιά ήταν ηλικίας 5 ετών, οι πατέρες τους εξετάστηκαν για καταθλιπτικά συμπτώματα κατά το τελευταίο έτος- και όταν ήταν 9 ετών, οι δάσκαλοι των παιδιών συμπλήρωσαν μια έρευνα που περιλάμβανε αξιολογήσεις συμπεριφοράς.

«Η εισαγωγή στο νηπιαγωγείο αποτελεί ένα σημαντικό αναπτυξιακό ορόσημο και οι αντιξοότητες που αντιμετωπίζονται εκείνη την εποχή μπορεί να οδηγήσουν σε χειρότερη εμπλοκή και συμπεριφορά στο δημοτικό σχολείο, που μπορεί να επιμείνει ή να μεγεθυνθεί κατά τη διάρκεια του γυμνασίου και του λυκείου», έγραψαν οι ερευνητές.

Διαβάστε περισσότερα στο kontasou.com