Η Πηνελόπη Αναστασοπούλου είναι μια από τις πρώτες που μίλησαν ανοιχτά για τις κακοποιήσεις και παρενοχλήσεις στον χώρο του θεάτρου. Στη νέα της ανάρτηση θέλησε να εστιάσει, από τη δική της οπτική γωνία, στην αθέατη όψη του επαγγέλματος που επέλεξε. Τίποτα όπως λέει δεν είναι εύκολο, για ανθρώπους με τον δικό της χαρακτήρα.
«Είμαι ηθοποιός. Ξεκίνησα να σπουδάζω το 1995 σ’ ένα μικρό θεατρικό εργαστήρι παράλληλα με τις σπουδές μου στο πανεπιστήμιο. Μπήκα στο Θέατρο Τέχνης γιατί εκεί μαθήτευσαν όλοι όσοι θαύμαζα και ήθελα να γίνω ένας απ’ αυτούς. Μέσα στα 30 αυτά χρόνια ήρθα αντιμέτωπη με τη σκοτεινή πλευρά περισσότερες φορές από όσες μπορεί να φανταστεί άνθρωπος.
Αλλά πάντα έβλεπα το φως. Πάντα η σκηνή ήταν το ασφαλές μου μέρος όσο κι αν το παρασκήνιο γινόταν τρομακτικό. Δεν με έμαθαν να τα παρατάω. Με έμαθαν να αγαπάω και να πορεύομαι με πάθος. Και πάντα έβρισκα συνοδοιπόρους, μαχητές, καθαρούς, ταλαντούχους και οραματιστές. Τα τελευταία χρόνια παλεύω με δαίμονες και τους νικάω. Γιατί η σκηνή έχει πολύ φως και οι δαίμονες στο φως γίνονται στάχτη.
Δύο μήνες παλεύω να φτιάξω αυτό το βίντεο. Για να μπορέσω να σου δείξω τι είναι το θέατρο όταν γίνεται σωστά. Για να δεις την προσπάθεια, τη φωτιά που έχει το ταλέντο, τη μαγεία που δημιουργεί ένα κείμενο που τα λέει όλα από πλάσματα που δεν διαπραγματεύονται τι είναι στην ουσία της αυτή η δουλειά.
Και όσο κι αν το σκοτάδι χρησιμοποιεί ό,τι έχει και δεν έχει για να επιβληθεί εγώ θα είμαι πάντα μια Ματίλντα. Θα φωνάζω όταν κάτι δεν είναι σωστό. Θα πρεσβεύω την αλήθεια σ’ ένα κόσμο φτιαγμένο από ψέματα και συγκαλύψεις. Ακόμα κι αν η Ματίλντα γίνει η τελευταία μου παράσταση θα είμαι ευτυχισμένη που την έζησα. Αλλά δεν μ’ έμαθαν να τα παρατάω…
Ένα ολόκληρο σύμπαν δημιουργήθηκε για να γίνει αυτή η παράσταση. Παιδιά, γονείς, μουσικοί, παραγωγοί, βοηθοί, τεχνικοί, καλλιτέχνες σε πολλές ειδικότητες. Σας ευχαριστώ και σας αγαπώ όλους».