Σταμάτης Μαλέλης: ”Η διέξοδος έχει όνομα: δημοκρατικός σοσιαλισμός”

Καθημερινά πληθαίνουν οι φωνές που τονίζουν την ανάγκη της συγκρότησης της μεγάλης Κεντροαριστεράς. Οι νεοφιλελεύθερες τάσεις της Νέας Δημοκρατίας και ο λαϊκισμός μιας παραχωρημένης Αριστεράς αφήνουν ένα μεγάλο κενό που δημιουργεί προβλήματα στη λειτουργία της Δημοκρατίας. Η Δημοκρατία, προσπαθεί με μπασταρδεμένες τις συνταγές του Φρίντμαν να ξεπεράσει την κρίση και να οδηγήσει τη χώρα στην ανάπτυξη, λησμονώντας ότι ακριβώς αυτές οι μέθοδοι, οδήγησαν σε κρίση την παγκόσμια κοινότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ κουβαλώντας το συνονθύλευμα των απόψεών του, άγεται και φέρεται από τις θέσεις του αρχηγού του, που αλλάζουν ανάλογα το ακροατήριο. Έτσι η μονομερής καταγγελία του μνημονίου γίνεται ως δια μαγείας… αναστολή. Και την ίδια μέρα που θα ψάχνουμε πίσω από τις λέξεις κάποιο στέλεχος του κόμματος, θα μας λέει ότι την πρώτη νύχτα θα νικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα τελειώνει και το μνημόνιο. Μας λένε μόνο για την πρώτη νύχτα, δεν μας λένε και για τις επόμενες! Ο ΣΥΡΙΖΑ σταθερά προσανατολισμένος σε ξεπερασμένες δήθεν αριστερές αντιλήψεις, επιμένει με δογματισμό στον κρατισμό και διαχωρίζει μετά βδελυγμίας οτιδήποτε ιδιωτικό. Είναι το σύνδρομο της παλιάς Αριστεράς για την καταραμένη αγορά. Για τον Έλληνα ψηφοφόρο το αδιέξοδο είναι ορατό και τα ερωτήματα υπαρκτά. Έχει πολιτική εξόδου από την κρίση η Δεξιά ή περιμένει την παγκόσμια… ανάκαμψη; Η παραδοσιακή Αριστερά έχει λύσει τα… υπαρξιακά της προβλήματα; Μπορεί δηλαδή να απαντήσει τι κράτος θέλει; Μικρό ή μεγάλο; Τα μέσα παραγωγής πού θα ανήκουν; Και το πιο σημαντικό: ποιος θα είναι ο βασικός πυλώνας της ανάπτυξης; Έχει μήπως ανακαλύψει ο ΣΥΡΙΖΑ κάποιον τρόπο να επιτευχθεί ανάπτυξη χωρίς επενδύσεις; Έχει μήπως εφεύρει κάποιο μαγικό τρόπο να γίνονται επενδύσεις χωρίς τη λειτουργία αγοράς; Ούτε η Νέα Δημοκρατία με την έλλειψη στρατηγικής, αλλά ούτε και η παραδοσιακή Αριστερά που λοξοκοιτάει στο παρελθόν αποτελούν τη λύση. Το αντίθετο μάλιστα. Και οι δύο συγκλίνουν στην… έλλειψη συγκεκριμένης πολιτικής. Ποια είναι λοιπόν η εναλλακτική λύση; Το έχω πει πολλές φορές. Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός, Και για να μην παίζουμε με τις λέξεις να το ξεδιαλύνουμε. Μικρό, αλλά όχι ανύπαρκτο, κράτος που θα περιοριστεί σε ρόλο νυχτοφύλακα. Ελεύθερη αγορά με συγκεκριμένους κανόνες που θα επιβάλλονται από το κράτος. Πρόσβαση των πολιτών στα κοινά αγαθά. Παιδεία, υγεία, εργασία. Μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά με σταθερή προσήλωση στην ομοσπονδιοποίησή της. Ένα νόμισμα, ένα κράτος. Έχουμε γράψει και πάλι σε αυτή τη στήλη ότι πρέπει να συναντηθούν οι σοσιαλιστικές αρχές με τον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Πολλοί έχουν ξαναφέρει στην επικαιρότητα τον φιλελεύθερο σοσιαλισμό. Ένα πολιτικό σύστημα που περιλαμβάνει την αγορά με την ελευθερία και την ανάπτυξη με την κοινωνική δικαιοσύνη. Σε όσους είναι έτοιμοι να επιτεθούν απλώς τονίζουμε: ο σοσιαλισμός δεν μπορεί παρά να είναι ελεύθερος. Μιλάμε λοιπόν για ελευθερία της αγοράς που θα σταματάει εκεί που θίγονται τα συμφέροντα του συνόλου. Για μια ελευθερία χωρίς προνόμια, που δεν θα αποτελεί την εξουσία του ισχυρού. Οι δυο πόλοι του σημερινού συστήματος οδηγούν τη χώρα σε αδιέξοδο. Η ανάκαμψη κάτω από αυτές τις συνθήκες αποτελεί νεκρό γράμμα. Το δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις. Ούτε η Δεξιά ούτε η λαϊκιστική και αναχρονιστική Αριστερά είναι η λύση. Η διέξοδος έχει όνομα: δημοκρατικός σοσιαλισμός.