Συνάντηση Μαμντάνι-Τραμπ και η χημεία δεν κρύβεται!- της Έφης Ρασσιά

Στις 21 Νοεμβρίου ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ υποδέχτηκε στον Λευκό Οίκο τον νέο δήμαρχο της Νέας Υόρκης Ζοχράν Μαμντάνι και ενώ όλοι περίμεναν ένα μπρα ντε φερ δύο αντίπαλων και δυναμικών πολιτικών, αυτό που αντίκρισαν – μάλλον άναυδοι – ήταν μια ζεστή χημεία άνευ προηγουμένου.

 

Τι αγάπες και φιλικά αισθήματα είδαν τα μάτια μας σ’ αυτή τη μισή ώρα που κράτησε η συνέντευξη τύπου μετά τη συνάντηση, τι αβροφροσύνες, βλέμματα γλυκά και πειράγματα τρυφερά. Γι’ άλλα προετοιμαστήκαμε, άλλα μας ήρθαν ουρανοκατέβατα!

 

Εκ πρώτης όψεως, θα έλεγε κανείς ότι είναι παιχνίδι εντυπωσιασμού και στρατηγικής, εφόσον καθ’ όλη την προεκλογική εκστρατεία του Μαμντάνι, «κομμουνιστή» τον ανέβαζε ο Τραμπ, απειλές κατέβαζε ότι αν τον εκλέξουν οι κάτοικοι της Νέας Υόρκης θα κοπεί η κρατική χρηματοδότηση. Αλλά κι απ’ τη μεριά του ο τριαντατετράχρονος Μαμντάνι, που έχει χαρακτηριστεί ως ένας απ’ τους πλέον ευγενείς πολιτικούς, δεν δίστασε να αποκαλέσει τον πρόεδρο των ΗΠΑ «φασίστα» και στην ομιλία του μετά τη νίκη του, μιλώντας στις κάμερες, να απευθυνθεί με μια προκλητικότητα προς τον Τραμπ και να πει: «Επειδή ξέρω ότι το βλέπεις, έχω τέσσερις λέξεις για σένα: Βάλε την ένταση δυνατά!».

 

Ο «κομμουνιστής» και ο «φασίστας», λοιπόν, συναντήθηκαν το απόγευμα της Παρασκευής και όλοι περίμεναν με ενδιαφέρον και αγωνία την έκβαση, όπως φαίνεται κι απ’ το ότι στη συνέντευξη στο Οβάλ Γραφείο οι δημοσιογράφοι ήταν τόσοι που έγινε το αδιαχώρητο, πολλοί έμειναν απ’ έξω γιατί δεν χωρούσαν!  Όπως ο ίδιος ο Τραμπ σχολίασε: «Έχουν έρθει εδώ τόσοι πολιτικοί αρχηγοί και κανείς από σας δεν ενδιαφέρθηκε, όμως γι’ αυτήν την συνάντηση επικράτησε τρέλα, έξω είναι εκατοντάδες, ο κόσμος ενδιαφέρθηκε γι’ αυτήν τη συνάντηση και ήταν υπέροχη».

 

Αυτό που παρακολουθήσαμε για μισή ώρα στη συνέντευξη προς τους δημοσιογράφους, μόνο με ταινία ιστορίας αγάπης, ισχυρής φιλίας ή οικογενειακής επανασύνδεσης μπορεί να συγκριθεί. Έτσι κοίταζε ο «Νονός» Μάρλον Μπράντο τον γιο του, Αλ Πατσίνο, στο ρόλο του Μάικλ Κορλεόνε, ως τον διάδοχο, το αγαπημένο και ικανότερό του παιδί. Ήταν άραγε επικοινωνιακό παιχνίδι του Τραμπ για τα μάτια του κόσμου; Ήταν θέατρο προς τον Μαμντάνι για να τον ξεγελάσει; Ή ήταν κάτι αληθινό και βαθύτερο, γι’ αυτό και ο κόσμος σάστισε μπροστά στη συμπεριφορά του προέδρου;

 

Ας ξαναδούμε ποιος είναι ο νεαρός Μαμντάνι που έκανε τον Τραμπ να τον κοιτάζει γεμάτος αγάπη και να τον υπερασπίζεται, ακόμα σε ζόρικες ερωτήσεις δημοσιογράφων, ενώ πριν λίγες μέρες τον πολεμούσε διαρρηγνύοντας να ιμάτιά του:

 

Γιος καθηγητή πανεπιστημίου και σκηνοθέτιδος, γεννήθηκε στην Ουγκάντα, έχει ινδικές ρίζες και μεγάλωσε στη Νότιο Αφρική, προτού η οικογένειά του μετακομίσει στη Νέα Υόρκη. Ασχολήθηκε με τις αφρικανικές σπουδές αλλά ενδιαφέρθηκε από πολύ νωρίς και για την πολιτική, ενώ η καλλιτεχνική του φλέβα εκφράστηκε μέσα από τη ραπ μουσική και τώρα τη σχέση του με το φακό και τα media.  Γνωρίστηκε με τη συριακής καταγωγής σύζυγό του μέσω εφαρμογής γνωριμιών, ενώ και η ίδια είναι, επίσης, καλλιτέχνης.

 

Ο νεαρός σοσιαλιστής Μαμντάνι εμφανίστηκε απ’ το πουθενά με ποσοστά στο 1 και 3% και στα τριάντα τέσσερα, έγινε ο νεαρότερος δήμαρχος της τελευταίας εκατονταετίας στη Νέα Υόρκη, με μία, μάλιστα, άνετη νίκη που ξεπέρασε το 50%. Πέρα, ωστόσο, από δυναμικός αποδείχτηκε και γοητευτικός, κάνοντας τον κόσμο να θέλει να τον σταματάει «κάθε τρεις και λίγο» για φωτογραφίες και φτάνοντας τον Τραμπ να πει: «Πιστεύω ότι αυτός ο ενθουσιώδης χαμός που συμβαίνει με τον Μαμντάνι είναι γιατί είναι διαφορετικός, πράγμα που μπορεί να αποδειχθεί καλό, δεν είναι ο κλασικός τύπος που κερδίζει χωρίς να έχει κάτι που να προκαλεί το ενδιαφέρον, γίνεται χαμός γιατί έχει τη δυνατότητα να κάνει κάτι για τη Νέα Υόρκη και θα τον βοηθήσουμε».

 

Τελικά, αυτό μας έδειξε αυτή η συνάντηση: ότι ο Ντόναλντ Τραμπ, πιο πολύ κι απ’ αυτούς που συμφωνούν και ταυτίζονται μαζί του, συμπαθεί και θέλει αυτούς στους οποίους βλέπει μέσα τους κάτι απ’ τον ίδιο. Τις ισχυρές ηγετικές προσωπικότητες, ακόμα και αν είναι αντίπαλοι, τους γεννημένους μαχητές και γεννημένους νικητές. Σ’ αυτούς είναι διατεθειμένος όχι μόνο να είναι ευνοϊκός, αλλά, πολύ περισσότερο, να τους βοηθήσει.

 

Ας μην ξεχνάμε ότι πριν από πολιτικός, ήταν και είναι επιχειρηματίας. Και στις «μπίζνες» όταν ο επιχειρηματίας πάρει αυτό που θέλει χάνει και το ενδιαφέρον του. Ένας ισχυρός αντίπαλος, όμως, που βλέπεις σε αυτόν κάτι από σένα, έχει κερδίσει πέρα απ’ το ενδιαφέρον σου, τη συμπάθεια και το σεβασμό σου.

 

Κάπως έτσι, λοιπόν, ενώ τους Δημοκρατικούς τους ξευτίλιζε, αυτόν τον νεαρό, μελαμψό, μουσουλμάνο «κομμουνιστή» – κόκκινο πανί για τον ίδιο, σύμφωνα με κάθε λογική – κατέληξε να τον κοιτάζει στα μάτια, με βλέμμα γεμάτο: «Μακάρι να σε είχα γιο μου, μακάρι να σε είχα στο κόμμα μου», γιατί βλέπει σ’ αυτόν τον εαυτό του, μαχητή και νικητή.

 

Αυτό έχει δείξει και η δημόσια έκφραση φιλικής συμπάθειας προς τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, αλλά και τον Κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ. Μια ιδέα πήραμε και απ’ τον σχεδόν απαξιωτικό τρόπο που αντιμετώπισε την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και τον Βολοντιμίρ Ζελένσκι, όταν ενδιαφέρθηκε μόνο να εξασφαλίσει την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της Ουκρανίας για τις ΗΠΑ.

 

Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο το μεγάλο ενδιαφέρον του τύπου για τη συνάντηση Τραμπ-Μαμντάνι, καθώς απ’ αυτή βγήκαν μεγαλύτερα συμπεράσματα για τον τρόπο που ασκεί πολιτική ο πρόεδρος μιας απ’ τις ισχυρότερες δυνάμεις του πλανήτη, στην οποία πολλοί στρέφονται για βοήθεια και στήριξη.

 

Και αυτό είναι κάτι που δεν θα έπρεπε να περάσει αμελητέο και στη δική μας χώρα: Για να τραβήξεις το ενδιαφέρον του προέδρου Τραμπ και να ασχοληθεί πιο σοβαρά μαζί σου, δεν αρκεί να είσαι ο καλός, πρόθυμος και επιμελής μαθητής, που κάνει ακριβώς ό,τι τον δάσκαλο ευχαριστεί, αλλά πρέπει να αποδεικνύεις ότι έχεις προσωπικότητα και είσαι φτιαγμένος για να φτάσεις ψηλά, νικητής, ακόμα και αν χρειαστεί να συγκρουστείς.