Τέλος εποχής στο Έβερεστ – Πέθανε ο τελευταίος επιζών της πρώτης ανάβασης

Έφυγε από τη ζωή ο τελευταίος επιζών της ιστορικής αποστολής που το 1953 κατάφερε να κατακτήσει για πρώτη φορά την κορυφή του Έβερεστ, σηματοδοτώντας ένα από τα μεγαλύτερα ορειβατικά επιτεύγματα της ανθρωπότητας. Η αποστολή αυτή, που άλλαξε για πάντα την ιστορία της ορειβασίας, είχε ως αποτέλεσμα την ανάδειξη θρύλων που ενέπνευσαν γενιές ορειβατών και εξερευνητών. Η απώλειά του σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής και υπενθυμίζει το θάρρος και την αποφασιστικότητα που απαιτείται για τέτοια κατορθώματα.

Ο τελευταίος επιζών της αποστολής που έφθασε για πρώτη φορά στην κορυφή του Έβερεστ το 1953, ο Κάντσα Σέρπα, απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών, όπως ανακοίνωσε σήμερα η οικογένειά του. «Δεν αισθανόταν πολύ καλά εδώ και μερικές ημέρες. Πέθανε», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο μία εγγονή του, η Τενζίνγκ Τσογκιάλ Σέρπα.

Ο Κάντσα Σέρπα, που γεννήθηκε το 1933, ήταν 19 ετών όταν προσελήφθη ως αχθοφόρος στην ομάδα υπό τον Νεοζηλανδό Έντμουντ Χίλαρι που κατέκτησε την πιο ψηλή κορυφή του κόσμου (8.848 μέτρα) μαζί με τον Νεπαλέζο Τενζίνγκ Νοργκάι Σέρπα στις 29 Μαΐου 1953.

Στη διάρκεια της ανάβασης, ο νεαρός μεταφορέας έφθασε στη διαβόητη “ζώνη του θανάτου” –πάνω από τα 8.000 μέτρα ύψος– χωρίς καμία προηγούμενη εμπειρία στον αλπινισμό.

«’Ηταν ένας ζωντανός θρύλος και πηγή έμπνευσης για όλους τους αλπινιστές και όσους εργάζονται σε αυτό το πεδίο», δήλωσε ο πρόεδρος του συνδέσμου αλπινισμού του Νεπάλ, ο Φουρ Γκέλτζε Σέρπα. «Χάσαμε τον φύλακά μας», πρόσθεσε.

Τα μέλη της νικηφόρας αποστολής του 1953 συναντήθηκαν στην πρωτεύουσα του Νεπάλ Κατμαντού και πορεύθηκαν για δύο εβδομάδες μέχρι να φθάσουν στον καταυλισμό βάσης μεταφέροντας αντίσκηνα, τρόφιμα και εξοπλισμό.

«Όλοι έπρεπε να περπατήσουν γιατί δεν υπήρχε ούτε δρόμος, ούτε αυτοκίνητο, ούτε αεροπλάνο», είχε πει το 2013 ο Κάντσα Σέρπα σε συνέντευξη στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Στη διάρκεια των χρόνων, το επώνυμο Σέρπα έγινε κοινό όνομα για τους Νεπαλέζους ορειβάτες οδηγούς που προσλαμβάνονται από ξένους αλπινιστές ώστε να πραγματοποιήσουν τις αναβάσεις τους.

Μέλη της ίδιας εθνοτικής ομάδας μεταφέρουν το υλικό ή συντηρούν τα μονοπάτια, εργασίες χωρίς τις οποίες οι περισσότερες αναβάσεις θα ήταν αδύνατες.

Μετά την αποστολή του 1953, ο Κάντσα Σέρμπα συνέχισε επί είκοσι χρόνια να λαμβάνει μέρος σε αποστολές, προτού τις εγκαταλείψει έπειτα από επίμονη απαίτηση της συζύγου του.

Διηύθυνε στη συνέχεια στη Νάμτσε έναν ξενώνα και ίδρυσε ένα ίδρυμα που χρηματοδοτούσε την εκπαίδευση φτωχών παιδιών.