Τζένη Καζάκου: «Για χρόνια κρατούσα μέσα μου πράγματα και κάποια στιγμή άρχισαν να σκάνε»

Για μια δύσκολη περίοδο της ζωής της και για όσα επέλεγε για χρόνια να κρατά μέσα της μίλησε η Τζένη Καζάκου, αναφερόμενη στις καταστάσεις που σταδιακά συσσωρεύτηκαν και επηρέασαν την ψυχολογία της.

Για τους λόγους που ζήτησε υποστήριξη από συμβούλους ψυχικής υγείας αλλά και για τους μεγαλύτερους της φόβους μίλησε από καρδιάς η Τζένη Καζάκου στη νέα συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης που έδωσε στο περιοδικό ΟΚ! και τον δημοσιογράφο Μιχάλη Ροδόπουλο.

Με αφορμή τον θάνατο ενός αγαπημένου της προσώπου, η Τζένη Καζάκου συνειδητοποίησε πως η ζωή είναι μικρή. Αναθεώρησε πολλά στην καθημερινότητά της και πήρε την απόφαση να μην είναι αναβλητική. Εκφράζει σκέψεις και συναισθήματα με τον δικό της τρόπο. Φροντίζει να απολαμβάνει το «σήμερα» με τον τρόπο που επιθυμεί.

Στη συνέντευξη που παραχώρησε, εξομολογήθηκε – μεταξύ άλλων – πως ο μεγαλύτερος φόβος της, είναι να μην χάσει τη μητέρα και τον πατέρα της.

Ποια ήταν η αφορμή που σε οδήγησε σε ψυχοθεραπευτή;

Είχα φτάσει σε μια κατάσταση όπου δεν με ενδιέφερε τίποτα, ούτε για τους γύρω μου ούτε για τη ζωή ούτε για τον εαυτό μου. Για χρόνια κράταγα μέσα μου πράγματα και, κάποια στιγμή, άρχισαν σιγά σιγά να σκάνε. Έβγαλα διάφορα ψυχοσωματικά και τότε συνειδητοποίησα ότι κάτι δεν πάει καλά με μένα.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος σου φόβος;

Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι να χάσω τη μαμά και τον μπαμπά μου. Ενώ δεν μεγάλωσα σε μια κλασική οικογένεια, με τα καθιερωμένα κυριακάτικα τραπέζια και όλα τα υπόλοιπα, έχω πολύ πιο μεγάλη σύνδεση με τους γονείς μου. Αυτό το τατουάζ, εδώ στο χέρι μου, ένα τριαντάφυλλο με την ημερομηνία που “έφυγε”, ήταν το πρώτο που χτύπησα και είναι για τον παππού μου, τον Φώτη, τον πατέρα της μαμάς μου.

Ήταν σαν δεύτερος μπαμπάς μου, η πρώτη απώλεια που είχα στη ζωή μου. Όταν τον έχασα, συνειδητοποίησα πόσο μικρή είναι η ζωή και πόσο σημαντικό είναι να λες – τώρα που μπορείς και όχι αύριο ή μεθαύριο – “σ’ αγαπώ”, “μου λείπεις”, “καληνύχτα.