Ζωή Λάσκαρη: Η γυναίκα που δεν χωρούσε σε καλούπια – Από τη λάμψη του σινεμά στη μοναξιά της σκηνής

Δεν ήταν μόνο η ομορφιά που έκανε τη Ζωή Λάσκαρη να ξεχωρίσει. Ήταν η αποφασιστικότητα να χαράξει τον δικό της δρόμο, ακόμη κι όταν αυτό σήμαινε να αφήσει πίσω της τη βεβαιότητα της επιτυχίας. Από το κινηματογραφικό ντεμπούτο που την έκανε γνωστή στο ευρύ κοινό μέχρι τις επιλογές που τη διατήρησαν επί δεκαετίες στο προσκήνιο, η πορεία της υπήρξε γεμάτη αντιθέσεις, ρίσκο και προσωπικές μάχες.

Η Ζωή Λάσκαρη υπήρξε από τις γυναίκες που συνδέθηκαν όσο λίγες με τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου. Όμως η ιστορία της δεν τελειώνει εκεί. Πίσω από τη σταρ που γέμιζε τις αίθουσες υπήρχε μια ηθοποιός που ήθελε διαρκώς να δοκιμάζει τα όριά της.

Το ξεκίνημα που άλλαξε τη ζωή της

Η είσοδός της στον κινηματογράφο ήρθε στις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν ο «Κατήφορος» του Γιάννη Δαλιανίδη την έβαλε απότομα στον χάρτη του ελληνικού σινεμά.

Η επιτυχία της ταινίας ήταν καθοριστική. Η νεαρή Ζωή απέκτησε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα τεράστια δημοτικότητα και έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα μιας κινηματογραφικής εποχής που αναζητούσε νέους πρωταγωνιστές.

Ακολούθησαν ταινίες που ενίσχυσαν ακόμη περισσότερο τη θέση της και την καθιέρωσαν ως μία από τις μεγάλες πρωταγωνίστριες της εποχής.

Περισσότερο από ένα κινηματογραφικό είδωλο

Η εικόνα της σταρ ήταν ισχυρή, όμως η ίδια δεν θέλησε να περιοριστεί σε αυτήν.

Στο θέατρο αναζήτησε διαφορετικές προκλήσεις και ρόλους που της επέτρεπαν να απομακρύνεται από την ασφαλή εικόνα της κινηματογραφικής πρωταγωνίστριας. Η σκηνή απαιτούσε άλλη πειθαρχία και διαφορετική σχέση με το κοινό, κάτι που η Λάσκαρη αντιμετώπισε ως προσωπικό στοίχημα.

Δεν φοβήθηκε ούτε τις δύσκολες περιόδους ούτε τις παραγωγές που δεν είχαν την ανταπόκριση που θα περίμενε κανείς από ένα τόσο μεγάλο όνομα. Για εκείνη, η αξία της θεατρικής παρουσίας δεν μετρούνταν αποκλειστικά από το αν κάθε κάθισμα της αίθουσας ήταν γεμάτο.

Μια καριέρα με προσωπικές επιλογές

Η Λάσκαρη δεν ακολούθησε πάντοτε τον δρόμο που θεωρούνταν αυτονόητος για μια πρωταγωνίστρια του δικού της μεγέθους.

Οι επιλογές της συχνά είχαν προσωπικό χαρακτήρα και δεν υπαγορεύονταν μόνο από την εμπορική επιτυχία. Αυτό ήταν ίσως και το στοιχείο που κράτησε ζωντανό το ενδιαφέρον γύρω από εκείνη: η αίσθηση ότι πίσω από τη δημόσια εικόνα υπήρχε ένας άνθρωπος που δεν ήταν διατεθειμένος να προσαρμοστεί εύκολα στις απαιτήσεις της εποχής.

Η ίδια γνώρισε τη μεγάλη δημοτικότητα, αλλά και τις περιόδους κατά τις οποίες η λάμψη του παλιού κινηματογράφου είχε αρχίσει να υποχωρεί. Παρ’ όλα αυτά, συνέχισε να εργάζεται και να διεκδικεί χώρο στη σκηνή.

Η γυναίκα πίσω από τη σταρ

Η Ζωή Λάσκαρη παρέμεινε μέχρι το τέλος μια έντονη προσωπικότητα. Η δημόσια παρουσία της ήταν συχνά άμεση και χωρίς ιδιαίτερη διάθεση να ακολουθήσει τις συμβάσεις που επέβαλλε η εικόνα μιας «μεγάλης κυρίας» του θεάματος.

Ίσως γι’ αυτό και η σχέση της με το κοινό παρέμεινε τόσο δυνατή. Δεν ήταν απλώς η πρωταγωνίστρια που έμεινε στη μνήμη από τις παλιές ταινίες. Ήταν μια γυναίκα που συνέχισε να διεκδικεί τον εαυτό της σε διαφορετικές εποχές, μπροστά σε διαφορετικά ακροατήρια.

Η διαδρομή που έμεινε

Η Ζωή Λάσκαρη έφυγε από τη ζωή στις 18 Αυγούστου 2017, σε ηλικία 73 ετών, αφήνοντας πίσω της μια διαδρομή που συνδέθηκε άρρηκτα με το ελληνικό θέατρο και τον κινηματογράφο.

Από τον «Κατήφορο» και τη μεγάλη κινηματογραφική της ακμή μέχρι τις θεατρικές επιλογές των τελευταίων δεκαετιών, δεν έπαψε να αναζητά νέες προκλήσεις.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της πορείας της: η Ζωή Λάσκαρη δεν έζησε για να προστατεύσει έναν μύθο. Προτίμησε να συνεχίσει να κινείται, να δοκιμάζεται και να ρισκάρει. Ακόμη κι όταν απέναντί της δεν υπήρχε η ασφάλεια μιας κατάμεστης αίθουσας.