Αρκετοί δημοσιογράφοι κάθε Σεπτέμβριο έχουν έτοιμο το άρθρο τους με τίτλο <<Οι μισοί νεοδιόριστοι παίρνουν αμέσως άδειες >> . Και σχεδόν όλοι υποστηρίζουν ξεκάθαρη θέση υπέρ του υπουργείου παιδείας <<Εμείς διορίζουμε αλλά αυτοί που διορίζουμε προκαλούν νέα κενά εκπαιδευτικών >> . Φυσικά αυτό είναι αλήθεια αλλά υπάρχει και μία άλλη αλήθεια που σκόπιμα αποκρύπτεται . Αποκρύπτονται τα καθημερινά προβλήματα των νεοδιόριστων . Φυσικά αναφέρομαι στα μέγιστα οικονομικά προβλήματα που προκαλεί ένας διορισμός .
Ειδικά αν οι νεοδιόριστοι τοποθετηθούν μακριά από τον τόπο καταγωγής τους , ο πρώτος μισθός των 800 ευρώ , σε συνθήκες έκρηξης των ενοικίων και του πληθωρισμού των βασικών αγαθών , τότε μιλάμε για την οικονομική υποβάθμιση τους . Η υποχρεωτική διετής – που ακούγεται ότι μπορεί να γίνει και τριετής – παραμονή στα σχολεία τοποθέτησης ενισχύει την ανασφάλεια . Φυσικά θα πει κανείς – Ας μην γκρινιάζουν οι εκπαιδευτικοί . Τόσο καιρό προσπαθούσαν να διοριστούν , και τώρα που διορίστηκαν συνεχίζουν την ίδια νοοτροπία .
Ένα σημαντικό ζήτημα που οφείλει το υπουργείο να μεριμνήσει είναι να ξεχωρίσει τις περιπτώσ
εις των εκπαιδευτικών . Εκπαιδευτικός που έχει γυναίκα καρκινοπαθή δεν μπορεί να πάρει απόσπαση από το δεύτερο έτος της τοποθέτησής του , ζευγάρι μόνιμων εκπαιδευτικών με νεογέννητο παιδί δεν μπορούν να πάρουν αμέσως συνυπηρέτηση , αδέρφια που έχουν κατάκοιτο γονέα τοποθετούνται και οι δύο ,μακριά από τόπο καταγωγής τους . Σε αυτές τις περιπτώσεις το υπουργείο παιδείας είναι ικανό να δείξει το κοινωνικό του χαρακτήρα. Και αυτό θα γίνει με τα μόρια εντοπιότητας . Τα μόρια εντοπιότητας είναι απαραίτητα όχι μόνο για τους νεοδιόριστους αλλά και για τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς .
Είναι βέβαια γεγονός ότι η ζήτηση για κατάκτηση μίας μόνιμης θέσης εκπαιδευτικού είναι μεγάλη στην χώρα μας, ανεξάρτητα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι δάσκαλοι και οι καθηγητές . Μερικοί θέλουν να δουλέψουν και να διδάξουν το αντικείμενο που σπούδασαν , αλλά επιθυμούν ότι με αυτό τον τρόπο θα αποκτήσουν κοινωνικό κύρος ενώ μερικοί σκέφτονται κυνικά – να δουλεύουν ελάχιστα και με πολλές μήνες αδειών . Οι περισσότεροι όμως εκπαιδευτικοί μάχονται καθημερινά για να διδάξουν με ένα άριστο τρόπο . Φυσικά υπάρχουν και άλλοι που ίσως ήθελαν να δουλέψουν σε άλλο τομέα, εκτός εκπαίδευσης και εντός αντικειμένου στων σπουδών τους , αλλά η ουσιαστική υποανάπτυξη της χώρας μας και η μη εφαρμογή της αρχής – της ισότητας των ευκαιριών στάθηκαν εμπόδιο σε διαφορετικό επαγγελματικό προσανατολισμό .
Η οργάνωση λοιπόν λείπει διαχρονικά και σε αυτό το υπουργείο. Όλη η εκπαιδευτική κοινότητα προσποιείται . Προσποιείται ότι όλα βαίνουν καλώς . Άσχετα αν και τα περισσότερα σχολεία δεν μεταφέρουν μόνο γνώσεις στους μαθητές αλλά κυρίως επιτελούν μία λειτουργία την φύλαξη των νέων σε ένα κτίριο , σε μία αυλή . Τουλάχιστον υπάρχουν εκπαιδευτικοί που φιλότιμα επιδιώκουν την αγωγή των μαθητών και κυρίως την άμβλυνση των παθογενειών της νεοελληνικής οικογένειας .
Φυσικά κάποιος θα περίμενε ότι το άρθρο θα αναφερόταν στον θεσμό της αξιολόγησης των νεοδιόριστων εκπαιδευτικών . Η χαμηλή ιεράρχηση του θέματος δεν έγινε τυχαία . Η προσωπική μου άποψη για το ζήτημα είναι ότι μπορεί να είναι επιφυλακτική αλλά αρνητική δεν είναι . Αν ο σκοπός της αξιολόγησης είναι η αναβάθμιση του εκπαιδευτικού έργου τότε ναι είναι καλοδεχούμενη . Αν όχι τότε ποιος ο λόγος ύπαρξης της . Είναι γεγονός όμως ότι η αξιοκρατία και η αξιολόγηση με αντικειμενικούς και δημοκρατικούς λόγους είναι απαραίτητα στοιχεία για την ορθή λειτουργία του Ελληνικού δημοσίου .
Η ελληνική παιδεία , η γλώσσα αλλά η συμβολή της εκκλησίας κράτησαν σε δύσκολους καιρούς αυτό τον τόπο . Η Ελληνική παιδεία είναι εκείνη που θα είναι πρωτοπόρα και στην νέα εποχή . Τα Ελληνικά σχολεία και τα Ελληνικά πανεπιστήμια οφείλουν να είναι φορείς εξωστρέφειας , αυτοπραγμάτωσης των πολιτών , αλληλεγγύης. Η υγιής κοινωνικοποίηση και πολιτικοποίηση των νέων θα αποτελούν την απαραίτητη προϋπόθεση για την αλλαγή σελίδας της χώρας μας . Οι πολιτικοί , όλοι οι πολιτικοί ,έχουν ευθύνη . Η πρόταση για έναν μόνιμο υφυπουργό παιδείας ήταν μία σοβαρή πρόταση που δεν υλοποιήθηκε . Τα κόμματα ας κατανοήσουν ότι ο χώρος των σχολείων και των πανεπιστημίων δεν είναι χώρος για μικροπολιτική και για λαϊκίστικες προτάσεις .
Ο ρόλος του εκπαιδευτικού είναι σημαντικός για την Ελληνική κοινωνία . Είναι φορέας γνώσης , αγωγής των νέων , είναι εκείνος που θα αποτελέσει το παράδειγμα , που θα εμπνεύσει . Φυσικά υπάρχουν εκπαιδευτικοί που έχουν υποβαθμίσει τον ρόλο τους . Εδώ δεν κρυβόμαστε . Όμως ο χαμένος σεβασμός του εκπαιδευτικού πρέπει να επανέλθει . Ίσως αυτό συμβεί μόνο όταν οι κοινωνικές ομάδες και γενικά η κοινωνία αποφασίσει ότι θέλει να πάει μπροστά συλλογικά . Και είναι σίγουρο ότι θα βρεθούν πολιτικοί που πάρουν σωστές πρωτοβουλίες .
