Για την ανάγκη της να ξεφύγει από ρόλους που τη θέλουν εγκλωβισμένη στην εικόνα του «αθώου κοριτσιού» μίλησε η Φωτεινή Παπαθεοδώρου, τονίζοντας ότι την ελκύουν ολοένα και περισσότερο χαρακτήρες με βάθος και αντιφάσεις. Η ηθοποιός αναφέρθηκε στις καλλιτεχνικές της αναζητήσεις και στη διάθεσή της να δοκιμαστεί σε πιο απαιτητικές και διαφορετικές ερμηνείες.
Η Φωτεινή δεν στερείται λάμψης, ακριβώς όπως ταιριάζει στο όνομά της. Ψηλή και λεπτή, φοράει λευκό παντελόνι και μοκασίνια σε συνδυασμό με μπλούζα από μεταξωτό κοβάλτιο βιώσιμης μάρκας που ταιριάζει με τα μάτια της και τονίζει το πορσελάνινο δέρμα της. Με μητρική γλώσσα τα αγγλικά και λόγο άψογα εναρμονισμένο, νιώθεις ότι έχει ξεπεράσει προ πολλού το πολιτισμικό χάσμα μεταξύ Ελλάδας και Αγγλίας. Η αυτοπεποίθηση και η εμπειρία της στα τηλεοπτικά πλατό του BBC ήταν αρκετές για να προβάλλει τη φαντασία της με ευκολία στις καταστάσεις που θα αντιμετώπιζε ως πρωταγωνίστρια, αλλά και τις δυνάμεις που θα έπρεπε να διαχειριστεί: το να διασπάται η προσωπικότητά της για τις πολλαπλές ανάγκες του κινηματογράφου, το να προσαρμόζει την ύπαρξή της στους σκοπούς μιας τηλεοπτικής σειράς.
Φέτος, η «Αλεξάνδρεια» αποτελεί την πρώτη της θεατρική παράσταση, μια εμπειρία που ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Πρόκειται για μια συνάντηση μνήμης, ονείρου και δημιουργίας. Αν και το θέατρο ήταν πάντα παρόν στη ζωή της από την παιδική ηλικία στη Θεσσαλονίκη, όπου μεγάλωσε, η επιστροφή στη σκηνή δεν ήταν δεδομένη. Η πρόταση, σε σκηνοθεσία του Φωκά Ευαγγελινού, το όραμα, η τεχνική αρτιότητα και οι υποδομές του θεάτρου, κυρίως η ιδέα της μεγαλειώδους παράστασης, την κέρδισαν αμέσως. «Οταν είδα φωτογραφίες και βίντεο κατάλαβα τι σχεδίασε ο Φωκάς με την ομάδα του. Είναι κάτι που δεν συμβαίνει συχνά στο θέαμα», παραδέχεται. Εκεί υποδύεται την Αριέττα Σαργίνη, μια νέα γυναίκα της αλεξανδρινής κοινωνίας, γεμάτη από ζωή, έρωτα και τόλμη να πάει κόντρα στα «πρέπει».
Δεξιώσεις, περίπατοι, καταπράσινα τοπία, αλλά και παράγκες στην Κηφισιά του 1925 είναι το σκηνικό της μυθοπλασίας του «Grand Hotel» στον ΑΝΤ1. Ρωτάω αν έχει επισκεφτεί από περιέργεια την Κηφισιά των Αλωνιών. «Σαλόνια και αλώνια ήταν τότε η πραγματικότητα! Ζω πολύ κοντά στην Κηφισιά και την έχω περπατήσει, όμως μετά τη σειρά την προσεγγίζω από την πλευρά του πολιτισμικού της τοπίου. Ο άνθρωπος φροντίζει και εκτιμά εκείνο που αγαπά, και αγαπά μόνο εκείνο που γνωρίζει»
Η σχέση της με την υποκριτική ξεκινά από πολύ νωρίς. «Το όνειρό μου πάντα ήταν να γίνω ηθοποιός», λέει. Υπήρξαν δάσκαλοι που τη σημάδεψαν. Ανάμεσά τους ο Αχιλλέας Ψαλτόπουλος που έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Η Φωτεινή σπούδασε στην Αγγλία με υποτροφία επιλέγοντας την Αγγλική Φιλολογία, ενώ παράλληλα συμμετείχε σε θεατρικές ομάδες. Το Λονδίνο υπήρξε μεγάλος σταθμός στη διαδρομή της. Εκεί εργάστηκε σε εταιρεία παραγωγής ντοκιμαντέρ, παρακολούθησε σεμινάρια, πήγαινε σε κάστινγκ και προσπαθούσε να ισορροπήσει ανάμεσα στη δουλειά και το όνειρό της. Πόσο επηρέασε η επαφή της με τη βρετανική κουλτούρα και τη λογοτεχνία τον τρόπο που προσεγγίζει τη δουλειά; «Υπάρχει μια έμφαση στην ευγένεια, στην αυτοσυγκράτηση και στο να αφήνεις χώρο στον άλλον – κι αυτό έχει περάσει πολύ έντονα και σε μένα.
Εχω κάτι “αγγλικό” στη συμπεριφορά μου. Μια ηρεμία και ίσως καμιά φορά να φαίνομαι λίγο απόμακρη, αλλά στην πραγματικότητα είμαι απλώς εσωστρεφής. Γι’ αυτό και όταν βγαίνει κάτι πιο ελληνικό από μέσα μου, οι άλλοι ξαφνιάζονται. Η ισορροπία ανάμεσα στη μεσογειακή συναισθηματικότητα και μια πιο ήσυχη εσωτερική στάση είναι τελικά κάτι που με χαρακτηρίζει»
Πόσο απαιτητική ήταν η μετάβαση από έναν κλειστό χαρακτήρα όπως η μοναχή Ελισάβετ του «Μαύρου Ρόδου» (MEGA, 2023) σε μια ηρωίδα όπως η Πελαγία του «Grand Hotel», που παλεύει σιωπηλά για μια καλύτερη ζωή μέσα σε δύσκολες κοινωνικές συνθήκες; «Η μετάβαση δεν είχε να κάνει τόσο με το να αποβάλω κάτι, όσο με το να αλλάξω εσωτερικό ρυθμό. Η Ελισάβετ ήταν ένας χαρακτήρας στραμμένος προς τα μέσα, με αυστηρά όρια και σιωπές. Η Πελαγία, αντίθετα, κουβαλά μια ήσυχη δύναμη, δεν είναι εκρηκτική ή επιβλητική, αλλά επιμένει. Δεν είναι κοσμική ούτε εντυπωσιακή, δεν επιβάλλεται στον χώρο. Δεν εκφράζεται μόνο με θόρυβο ή εξουσία, αλλά και με αντοχή, καλοσύνη και τη δυνατότητα του να συνεχίζεις χωρίς να χάνεις την ανθρωπιά σου. Η δύναμή της είναι πιο εσωτερική. Η Πελαγία δεν υπάρχει στην ισπανική εκδοχή της σειράς, οπότε έπρεπε να δημιουργηθεί από την αρχή. Προέκυψε μέσα από την καθημερινή δουλειά στο γύρισμα. Αυτή η αντοχή, η επιμονή της χωρίς φανφάρες, είναι βαθιά σύγχρονη. Σήμερα δεν χρειαζόμαστε μόνο “δυναμικά” με τη στενή έννοια πρότυπα, αλλά ανθρώπους που δεν εγκαταλείπουν τον εαυτό τους ακόμα κι όταν ο κόσμος γύρω τους είναι σκληρός. Και η Πελαγία είναι ακριβώς αυτό».
