Υπάρχουν τραγούδια που γεννιούνται στο στούντιο και άλλα που ολοκληρώνονται μέσα μας. Για την Τάνια Τσανακλίδου, το “Μαμά γερνάω” δεν ήταν απλώς μια ακόμα ηχογράφηση, αλλά μια προσωπική διαδρομή μνήμης, απώλειας και αγάπης. Η πρώτη ακρόαση εκτός στούντιο έγινε σε έναν χώρο σιωπής – μπροστά στον τάφο της μητέρας της
Η Τάνια Τσανακλίδου δεν ανήκει στους καλλιτέχνες που αντιμετωπίζουν τη μουσική ως προϊόν. Για εκείνη, κάθε τραγούδι κουβαλά ιστορίες, πρόσωπα και στιγμές ζωής. Το “Μαμά γερνάω” αποτελεί ίσως μία από τις πιο προσωπικές της καταθέσεις, ένα κομμάτι που αγγίζει το πέρασμα του χρόνου και τη σχέση μάνας–παιδιού με τρόπο ωμό και τρυφερό ταυτόχρονα.
Όπως έχει περιγράψει, πήρε ένα απλό κασετόφωνο και πήγε στο μνήμα της μητέρας της για να ακούσει το τραγούδι. Δεν ήθελε κοινό, δεν ήθελε χειροκρότημα. Ήθελε μόνο να μοιραστεί αυτή τη στιγμή με το πρόσωπο που, με έναν τρόπο, υπήρχε πίσω από κάθε λέξη. Εκεί, μακριά από φώτα και μικρόφωνα, το τραγούδι απέκτησε το πραγματικό του νόημα.
Η συγκεκριμένη εμπειρία φανερώνει πόσο βαθιά βιωματική είναι η σχέση της Τσανακλίδου με το υλικό της. Δεν ερμηνεύει απλώς στίχους — τους ζει. Και ίσως γι’ αυτό η φωνή της έχει αυτή τη σπάνια ικανότητα να μπαίνει κατευθείαν στην καρδιά του ακροατή.
Το “Μαμά γερνάω” δεν μιλά μόνο για τη φθορά του χρόνου. Μιλά για τη νοσταλγία, για τις αλλαγές που δεν αντιλαμβανόμαστε όταν συμβαίνουν, για τις απώλειες που μας διαμορφώνουν. Είναι ένα τραγούδι που λειτουργεί σαν καθρέφτης: ο καθένας βλέπει μέσα του κάτι δικό του.
Σε μια εποχή όπου όλα κινούνται γρήγορα, τέτοιες στιγμές υπενθυμίζουν τη δύναμη της τέχνης όταν αυτή συναντά την αλήθεια. Και η Τάνια Τσανακλίδου, με τη διακριτική της ευαισθησία, συνεχίζει να αποδεικνύει πως η μουσική μπορεί ακόμα να είναι πράξη μνήμης και βαθιάς ανθρώπινης σύνδεσης.
