Μακριά από σενάρια υπερβολής και εύκολες ερμηνείες, ο Γιώργος Σεϊταρίδης μιλά ξεκάθαρα για μια περίοδο της ζωής του που συζητήθηκε όσο λίγες. Με λόγο ήρεμο και απολογητικό, βάζει τέλος στις φήμες και εξηγεί τι πραγματικά τον οδήγησε να αποσυρθεί από τα φώτα
Ο Γιώργος Σεϊταρίδης επιλέγει να μιλήσει χωρίς δραματικούς τόνους και χωρίς να υιοθετεί τον ρόλο του ανθρώπου που «έχασε τον δρόμο του». Όπως ξεκαθαρίζει, η απόφασή του να απομακρυνθεί δεν είχε καμία σχέση ούτε με εθισμούς ούτε με ψυχολογικές καταρρεύσεις, παρά τις φήμες που κατά καιρούς κυκλοφόρησαν.
Αντίθετα, επρόκειτο για μια συνειδητή επιλογή. Μια ανάγκη να πάρει απόσταση, να επαναπροσδιορίσει τις προτεραιότητές του και να ακούσει τον εαυτό του μακριά από τον θόρυβο της δημοσιότητας. «Δεν έπαιζα χαρτιά, ούτε είχα κάποιο ψυχολογικό θέμα», τονίζει, αποδομώντας τα στερεότυπα που συχνά συνοδεύουν τέτοιες αποφάσεις.
Η περίπτωσή του φωτίζει ένα ευρύτερο ζήτημα: πόσο εύκολα η κοινωνία ερμηνεύει την αποχώρηση ως αδυναμία και τη σιωπή ως πρόβλημα. Για τον ίδιο, όμως, η απόσταση λειτούργησε ως χώρος σκέψης και εσωτερικής ισορροπίας, όχι ως φυγή.
Σήμερα, μιλώντας πιο ώριμα και χωρίς ανάγκη δικαίωσης, ο Γιώργος Σεϊταρίδης δείχνει πως κάποιες φορές το να «παίρνεις τα βουνά» δεν είναι ένδειξη κρίσης, αλλά μια ήρεμη πράξη αυτοπροστασίας.
