Γνωρίζουμε καλά από την ιστορία ότι ο πολιτικός λαϊκισμός γεννιέται από την οικονομική ανασφάλεια .Οι τσέπες των ανθρώπων καθορίζουν το μίσος . Ένα παράδοξο μίσος , ένα ταυτόχρονο μίσος . Μίσος για τις οικονομικές και τις πολιτικές ελίτ αλλά και μίσος για τις ευάλωτες κοινωνικά ομάδες . Εδώ όμως δεν θα κάνουμε ούτε μάθημα κοινωνικής ψυχολογίας ,ούτε φυσικά θα επιχειρήσουμε να ερμηνεύσουμε πολιτικές συμπεριφορές . Ας αφήσουμε να μιλήσουν οι αριθμοί .
Περίοδος 2009 -2025 . Μία περίοδος που ξεκίνησε από την οικονομική κρίση και κατέληξε σε συνεχόμενες κρίσεις και στην γενικευμένη ανασφάλεια. Φυσικά όλες αυτές οι κρίσεις (μνημόνια , μεταναστευτική κρίση , υγειονομική κρίση , πόλεμοι και κρίση πληθωρισμού) δεν τις έζησε μόνο ο Ελληνικός λαός αλλά και οι περισσότεροι Ευρωπαϊκοί λαοί . ‘Όμως η βίωση η δική μας είναι μία αυθεντική βίωση ,και το ξέρουμε αυτό καλά όλοι μας . Έχουμε καταλήξει ότι ο μισθός , ειδικά αυτή την εποχή, περιορίζει κάθε ελπίδα για μία αξιοπρεπή και ανεξάρτητη οικονομικά ζωή . Τα στατιστικά δεδομένα , που είναι εύκολο για τον καθένα να τα βρει , θα βοηθήσουν να κατανοήσουμε την οικονομική πραγματικότητα ,όχι της χώρας αλλά την οικονομική πραγματικότητα των πολιτών αυτής της χώρας.
Ο πραγματικός μισθός των εργαζομένων την περίοδο 2009-2018 είχε μειωθεί κατά 31.9 τα εκατό , ένα τρομαχτικό ποσοστό . Δεν θα κάνουμε την αναδρομή και δεν θα αναφέρουμε τους λόγους που συνέβη αυτό το ποσοστό . Άλλωστε μόλις διαβάζουμε την λέξη <<μνημόνια >> , αλλάζουμε σελίδα . Ας δούμε όμως και την περίοδο 2019-2025 της διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη . Η αύξηση του ονομαστικού μισθού ήταν 27 τα εκατό. Ξεχάστε αυτό το νούμερο . Ο πραγματικός μισθός όχι μόνο δεν είχε αύξηση αλλά αντίθετα είχε μείωση έστω και περιορισμένη (1,1 τα εκατό ) . Το ζήτημα είναι άλλο .Στα τελευταία 7 χρόνια που κυβερνάει η Νέα Δημοκρατία , η συνολική οικονομική ανάπτυξη ξεπέρασε συνολικά το 11 τα εκατό . Το εύκολο συμπέρασμα είναι ότι η αξιομνημόνευτη οικονομική ανάπτυξη , το Ελληνικό οικονομικό θαύμα , δεν βασίστηκε στην οικονομική δικαιοσύνη . Επιπλέον , η οικονομική ανάπτυξη στηρίχτηκε σε δύο κλάδους . Στον τουρισμό και στο Real estate , δύο τομείς που υπό προϋποθέσεις αυξάνουν τον πληθωρισμό, όπως και γίνεται δηλαδή . Βέβαια οφείλουμε να σημειώσουμε ένα άλλο επίτευγμα. (η λέξη επίτευγμα χωρίς εισαγωγικά , για να μην παρεξηγηθούμε κιόλας ) . Στα 7 τελευταία χρόνια η Νέα Δημοκρατία μείωσε το ποσοστό ανεργίας περίπου κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες . Φυσικά αυτοί οι εργαζόμενοι δεν παίρνουν υψηλό πραγματικό μισθό , αλλά κατά το παρελθόν δεν έπαιρναν κανέναν μισθό . Αμφιβάλω αν η πλειοψηφία αυτών των νέων εργαζομένων είναι αγανακτισμένοι με την παρούσα κυβέρνηση.
Τα νούμερα αυτά που ανέφερα είναι ικανά να μας βοηθήσουν να βγάλουμε κάποια χρήσιμα συμπεράσματα . Δεν θα καθοδηγήσω τα συμπεράσματα του αναγνώστη . Άλλωστε ο καθένας ότι βιώνει και ότι πιστεύει θα διαλέξει άλλα πορίσματα . Ας κάνω όμως μία σύγκριση . Την σύγκριση του πραγματικού Ελληνικού μισθού της περιόδου 2009-2024 με τον Ευρωπαϊκό Μέσο όρο του πραγματικού μισθού. Στην Ελλάδα μειώθηκε συνολικά 33 τα εκατό ενώ στην Ευρωπαϊκή ένωση αυξήθηκε κατά 6.6 τα εκατό . Η διαφορά όμως των Ελλήνων εργαζομένων με τους Ευρωπαίους εργαζομένους , πέρα ότι και νομικά δουλεύουμε περισσότερες ώρες , η παραγωγικότητά μας υστερεί . Αυτή βέβαια είναι μία σοβαρή δικαιολογία για τα επιχειρήματα εκείνων που δεν θέλουν την αύξηση του πραγματικού μισθού των εργαζομένων . Φυσικά οι εργοδότες έχουν αυτό το επιχείρημα .Και ας μην ξεχνάμε ότι ένας σημαντικός εργοδότης που δεν επιθυμεί αυτή την αύξηση είναι το κράτος .
Δεν γνωρίζουμε από τώρα αν το επίπεδο του πραγματικού μισθού θα παίξει ρόλο για την έκβαση των επόμενων εθνικών εκλογών . Η αναγκαστική λιτότητα των πολιτών είναι πραγματικότητα ,όπως και πραγματικότητα είναι ότι κανένα κόμμα δεν έχει έτοιμες απαντήσεις για αυτό το θέμα . Φυσικά είμαστε οι επιλογές μας . Δυστυχώς, αν δεν υπάρξει πολιτική λύση σε αυτό το μείζον ζήτημα , θα αναγκαστούμε να αντιδράσουμε . Με το να αλλάξουμε τις επιλογές μας . Και πάλι θα καταλήξω να κάνω σύγκριση με τα άλλα Ευρωπαϊκά κράτη ,που αν και έχουν ανάλογα προβλήματα , ακολουθούν τα περισσότερα την κατεύθυνση Ευελιξία με ασφάλεια .
Στην χώρα όμως δεν έχουμε ούτε ευελιξία αλλά ούτε και ασφάλεια . Όσο το παραγωγικό μοντέλο στηρίζεται στην κατανάλωση , στον τουρισμό και στις εισαγωγές τόσο θα μιλάμε και στο μέλλον για τον χαμηλό πραγματικό μισθό . Όσο γίνεται οργανωμένα οικονομικός πόλεμος στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και στους ελεύθερους επαγγελματίες τόσο θα συγκεντρώνεται ο πλούτος σε λίγους . Τέλος , όσο οι πτυχιούχοι δεν παίρνουν τις ευκαιρίες που τους αξίζουν , τόσο θα χάνεται το επιστημονικό συγκριτικό πλεονέκτημα αυτής της χώρας .
