Με λόγια φορτισμένα αλλά χωρίς ίχνος μελοδραματισμού, ο Αλέκος Συσσοβίτης αναφέρθηκε στην απώλεια του πατέρα του και στη βαθιά επίδραση που είχε πάνω του. Η εξομολόγησή του δεν περιορίζεται σε μια προσωπική μνήμη· αγγίζει ένα ευρύτερο ζήτημα που συχνά μένει στη σκιά: τη σιωπή των ανθρώπων που «κρατούν μέσα τους» όσα τους βαραίνουν.
«Ο πατέρας μου πέθανε από καρκίνο. Τα έπαιρνε όλα μέσα του κι αυτό τον έστειλε στον τάφο», είπε με ωμή ειλικρίνεια, περιγράφοντας έναν άνθρωπο που δεν συνήθιζε να εκφράζει τον πόνο ή τις ανησυχίες του. Έναν πατέρα της παλιάς σχολής, που μεγάλωσε με την αντίληψη πως η αντοχή είναι αρετή και η σιωπή δύναμη.
Ο Αλέκος Συσσοβίτης στάθηκε ιδιαίτερα στο ψυχολογικό φορτίο που κουβαλούν πολλοί άνθρωποι της γενιάς εκείνης. Άνθρωποι που έμαθαν να αντέχουν, να μη διαμαρτύρονται, να μη ζητούν βοήθεια. Η εσωτερίκευση των συναισθημάτων, όμως, έχει κόστος — και όχι μόνο ψυχικό.
Χωρίς να επιχειρεί επιστημονικές συνδέσεις, ο ηθοποιός μιλά για την πεποίθησή του ότι η συσσώρευση άγχους, πικρίας ή ανείπωτων σκέψεων μπορεί να διαβρώσει τον άνθρωπο. «Όταν δεν μιλάς, όταν δεν ξεσπάς, κάτι μέσα σου φθείρεται», είναι το νόημα των λόγων του.
Η δική του στάση ζωής, όπως αφήνει να εννοηθεί, διαφοροποιήθηκε ακριβώς εξαιτίας αυτής της εμπειρίας. Έμαθε να εκφράζεται, να μη φοβάται τη συζήτηση, να μην εγκλωβίζει τον θυμό ή τη θλίψη. Γιατί η σιωπή μπορεί να μοιάζει με άμυνα, αλλά συχνά λειτουργεί ως παγίδα.
