Άριελ Κωνσταντινίδη: Οι δύσκολες σχέσεις με τη μητέρα της

«Σε μια συνέντευξη γεμάτη εξομολογήσεις, η Άριελ Κωνσταντινίδη άνοιξε την καρδιά της, μιλώντας για τη μητέρα της και την έντονη επιρροή που είχε στη ζωή της.»

Η Άριελ Κωνσταντινίδης μίλησε για τα δύσκολα παιδικά χρόνια που πέρασε και το πόσο αυτά την καθόρισαν ως άνθρωπο και επαγγελματία. Μια σειρά από εικόνες βρίσκονται χαραγμένες στο μυαλό της.

Σε μια εξομολόγηση καρδιάς στην εφημερίδα On Time Σαββατοκύριακο και τη δημοσιογράφο Σίσσυ Μενεγάτου, η Άριελ Κωνσταντινίδη εστίασε στα όσα συνέβαιναν σπίτι της. Ανέφερε πως οι γονείς της αντιμετώπιζαν ψυχιατρικά προβλήματα και η ίδια – αν και παιδί – έπρεπε να διαχειριστεί την κατάσταση.

Οι δυσκολίες ήτα πολλές αλλά εκείνη ποτέ δεν το έβαλε κάτω. Πίστευε στις δυνατότητές της και κατάφερε να δώσει σάρκα και οστά, σε μια σειρά από όνειρα.

Έχεις πει σε συνέντευξη σου κάτι πολύ ανθρώπινο, αλλά ταυτόχρονα και πολύ οδυνηρό για ένα παιδί: “Από μικρή ένιωθα ότι δεν ανήκω σε κανέναν, ότι είμαι ορφανή”. Για ένα παιδί είναι πολύ δύσκολο να μεγαλώνει έτσι…

Όταν δεν έχεις συναισθηματική ασφάλεια από τη μαμά σου και όταν στο περιβάλλον σου υπάρχει χάος, αυτό νιώθεις.

Ο πατέρας σου έπασχε από μανιοκατάθλιψη και η μητέρα σου είχε το “σύνδρομο του νάρκισσου”;

Ναι. Η μητέρα μου είχε ψυχική διαταραχή και πολλά άλλα μαζί, αλλά δεν τα ξέρω γιατί δεν είχε γίνει επίσημη διάγνωση. Εκ των πραγμάτων και με συγκεκριμένες συμπεριφορές της αυτό συνέβαινε.

Θα ήταν πολύ δύσκολο να ζεις με μια μητέρα “νάρκισσο”. Ήταν πολύ καταπιεστική;

Πάρα πολύ καταπιεστική.

Ήθελε να κάνεις το δικό της; Να σε προβάλλει γιατί ήσουν στο θέατρο από μικρή; Τι ήθελε;

Να με προβάλλει όχι, καθόλου. Μπερδεύεται ο κόσμος και πιστεύει ότι εκείνη με πήγε στα καλλιτεχνικά. Καμία σχέση. Αυτό ήταν η διέξοδος μου, ήταν ο κόσμος που είχα δημιουργήσει για να έχω παρέα, για να ανήκω κάπου. Δεν ήταν κάτι που άρεσε στη μαμά μου. Της άρεσε όσο απέδιδα, αλλά δεν είχε ούτε την υπομονή ούτε τη θέληση, αν δεν ήταν εκείνη το επίκεντρο.

Ήταν ανταγωνιστική;

Κατά κάποιο τρόπο ναι. Αλλά το έκανε ασυνείδητα. Απλώς ένιωθε ότι από τη μία με χάνει και ότι η ίδια δεν υπάρχει. Όταν αρρώσταινε, δημιουργούσε καταστάσεις τέτοιες ώστε να με κάνει να φεύγω, να παραιτούμαι.

Δηλαδή, ουσιαστικά, γινόταν τροχοπέδη σε καθετί καλό που ανέπτυσσες;

Ναι. Είτε περνούσα καλά, σε παρέες με φίλους, είτε με διασκέδαζε κάτι ή όταν ήθελα κάτι να κάνω, δεν μπορούσα, γιατί έπειτα από λίγο ήθελε να με αποσπάσει από εκεί. Ήθελε να υπάρχω, να αναπνέω μόνο για εκείνη, όσο εκείνη μου το επέτρεπε. Είναι πολύ δύσκολη ψυχική διαταραχή αυτή. Είναι τρομερό και δεν υπήρχε κανείς να της βάλει φρένο.