Υπάρχουν εξομολογήσεις που δεν γίνονται για να προκαλέσουν αίσθηση, αλλά για να σπάσουν τη σιωπή. Ο Χρήστος Δάντης δεν μίλησε ως καλλιτέχνης, αλλά ως παιδί που κουβάλησε μια μνήμη βαριά: τη βία μέσα στο σπίτι. Και αυτή η μνήμη δεν ξεθωριάζει — απλώς μεγαλώνει μαζί σου.
Η ενδοοικογενειακή βία δεν αφήνει σημάδια μόνο στο σώμα. Χαράζει βαθιά την ψυχή όσων τη βιώνουν — ακόμη κι αν είναι απλοί θεατές. Ο Χρήστος Δάντης περιέγραψε την παιδική του ηλικία δίπλα σε μια μητέρα που υπέστη κακοποίηση, αποτυπώνοντας με σκληρή ειλικρίνεια το βάρος που κουβαλά ένα παιδί σε τέτοιες συνθήκες.
Όταν το σπίτι, που θα έπρεπε να είναι χώρος ασφάλειας, μετατρέπεται σε πεδίο φόβου, το τραύμα γίνεται σιωπηλός συγκάτοικος. Το παιδί μαθαίνει να αφουγκράζεται ήχους, να διαβάζει διαθέσεις, να ζει σε διαρκή επιφυλακή. Και αυτή η επιφυλακή δύσκολα σβήνει στην ενήλικη ζωή.
Η δημόσια παραδοχή ενός καλλιτέχνη έχει βαρύτητα. Όχι για το πρόσωπο, αλλά για το μήνυμα: ότι η βία δεν είναι «οικογενειακή υπόθεση». Είναι κοινωνικό ζήτημα. Είναι κύκλος που είτε σπάει είτε αναπαράγεται.
Σε μια εποχή που οι γυναικοκτονίες και τα περιστατικά κακοποίησης έρχονται διαρκώς στο φως, τέτοιες μαρτυρίες λειτουργούν ως υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε στατιστική υπάρχει ένα παιδί που μεγάλωσε με φόβο. Και κανένα παιδί δεν πρέπει να μεγαλώνει έτσι.
Το τραύμα μπορεί να σε στοιχειώνει, αλλά μπορεί και να σε κινητοποιεί. Το ζητούμενο είναι η κοινωνία να ακούει — όχι μόνο όταν μιλά ένας γνωστός καλλιτέχνης, αλλά όταν ψιθυρίζει ένας άγνωστος άνθρωπος πίσω από κλειστές πόρτες.
