Με ειλικρίνεια που σπανίζει και χωρίς διάθεση ωραιοποίησης, ο Δημήτρης Πανόπουλος μιλά για τις στιγμές που τον σημάδεψαν — όχι μόνο επαγγελματικά, αλλά και προσωπικά. Σε μια εξομολόγηση που ξεφεύγει από τα τηλεοπτικά πλατό και τις δημοσιογραφικές ταυτότητες, παραδέχεται ότι έχει ζήσει έρωτες κεραυνοβόλους και δεν φοβήθηκε ποτέ να πει «μεγάλα λόγια», ακόμη κι αν αργότερα χρειάστηκε να τα αναθεωρήσει.
Ο Δημήτρης Πανόπουλος ανήκει στη γενιά εκείνη των δημοσιογράφων που έμαθαν να εκτίθενται δημόσια για τις απόψεις τους, όχι όμως απαραίτητα για τα συναισθήματά τους. Κι όμως, όταν η συζήτηση φτάνει στην προσωπική του ζωή, δεν υψώνει άμυνες.
«Έχω ερωτευτεί κεραυνοβόλα», παραδέχεται, περιγράφοντας εκείνη τη γνώριμη — και συχνά απρόβλεπτη — συνθήκη όπου η λογική υποχωρεί μπροστά στο συναίσθημα. Για εκείνον, ο έρωτας δεν υπήρξε ποτέ στρατηγική κίνηση. Ήταν πάντα αυθόρμητος, ορμητικός, σχεδόν ακαριαίος. Και μαζί με αυτόν, έρχονταν και οι υποσχέσεις.
«Έχω πει και μεγάλα λόγια», συνεχίζει, με μια δόση αυτογνωσίας. Λόγια που ειπώθηκαν μέσα στη φόρτιση της στιγμής, στη βεβαιότητα πως αυτό που ζει είναι μοναδικό και αδιαπραγμάτευτο. Είναι, όμως, άραγε λάθος τα «μεγάλα λόγια» όταν πηγάζουν από αληθινό συναίσθημα; Ή μήπως αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης εμπειρίας;
Ο ίδιος δεν αποφεύγει την ευθύνη των λέξεών του. Αντίθετα, αναγνωρίζει ότι οι δηλώσεις καρδιάς έχουν βάρος — ιδιαίτερα όταν συνοδεύονται από δημόσια έκθεση. Η ωριμότητα, όπως υπονοεί, δεν βρίσκεται στην αποφυγή του συναισθήματος αλλά στην κατανόηση των συνεπειών του.
Σε μια εποχή που οι σχέσεις συχνά φιλτράρονται μέσα από οθόνες και βιαστικές αποφάσεις, η παραδοχή του μοιάζει σχεδόν λυτρωτική. Υπενθυμίζει ότι, πέρα από ρόλους και επαγγελματικές ταυτότητες, οι άνθρωποι παραμένουν ευάλωτοι απέναντι στον έρωτα.
