Στην αυγή της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης, η Ελλάδα βιώνει ένα παράδοξο φαινόμενο. Δεν πρόκειται απλώς για τον ψηφιακό μετασχηματισμό των δημόσιων υπηρεσιών ή την εισαγωγή του 5G στις αστικές ζώνες. Πρόκειται για μια σεισμική, πολιτισμική σύγκρουση (και ενίοτε μια απρόσμενη συμμαχία) ανάμεσα στον ψυχρό ορθολογισμό του αλγορίθμου και τον θερμό, χαοτικό πυρήνα της ελληνικής παράδοσης.
Πώς αντιδρά ένα έθνος, βαθιά ριζωμένο στο τελετουργικό, τη ντοπιολαλιά και την μεταφυσική αγωνία, όταν έρχεται αντιμέτωπο με την τεχνητή νοημοσύνη και την παγκοσμιοποιημένη ψηφιακή αγορά; Η απάντηση δεν βρίσκεται στα εγχειρίδια τεχνολογίας, αλλά στα καφενεία της Κρήτης, στις οθόνες των γιαγιάδων και στα εργαστήρια των νέων χειροτεχνών.
Η Μάχη της Ρίμας: Το ChatGPT απέναντι στον Λυράρη
Το πρώτο πεδίο σύγκρουσης είναι η γλώσσα, και δη η ποίηση της στιγμής. Επιχείρησα να ζητήσω από το ChatGPT, το πιο εξελιγμένο γλωσσικό μοντέλο (LLM), να γράψει μια κρητική μαντινάδα για τον πόνο του χωρισμού. Το αποτέλεσμα ήταν γραμματικά άρτιο, ριμαδόρο, αλλά…άψυχο. Του έλειπε το «βίωμα».
Η τεχνητή νοημοσύνη λειτουργεί προβλεπτικά. Αναλύει μοτίβα και πιθανότητες. Η μαντινάδα, όμως, λειτουργεί ανατρεπτικά. Βασίζεται στο «φιλότιμο» της λέξης, στην καίρια στιγμή, στο πολιτισμικό context που ένας αλγόριθμος αδυνατεί να αποκωδικοποιήσει πλήρως. Το LLM μπορεί να μιμηθεί τη διάλεκτο, αλλά δυσκολεύεται να συλλάβει την «ντοπιολαλιά» ως φορέα ταυτότητας και όχι απλώς ως λεξιλόγιο. Όταν η τεχνολογία προσπαθεί να ποσοτικοποιήσει το συναίσθημα της ελληνικής υπαίθρου, προσκρούει σε έναν τοίχο αυθεντικότητας.
Εδώ αναδεικνύεται το όριο της τεχνητής νοημοσύνης. Ναι, μπορεί να γράψει κώδικα, αλλά δεν μπορεί να πιει ρακή για να βρει την έμπνευση. Η μάχη της γλώσσας στην εποχή των LLMs δεν είναι χαμένη, αλλά μετατοπίζεται. Η τεχνολογία γίνεται εργαλείο καταγραφής και διάσωσης των διαλέκτων, όμως η παραγωγή του πρωτογενούς πολιτισμού παραμένει (ευτυχώς) ένα πεισματικά ανθρώπινο, ελληνικό προνόμιο.
Ψηφιακό Ξεμάτιασμα: Η μεταφυσική του Viber
Αν η γλώσσα αντιστέκεται, η δεισιδαιμονία προσαρμόζεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Η ελληνική κοινωνία, σε μια επίδειξη εκπληκτικής προσαρμοστικότητας, έχει μεταφέρει ολόκληρο το εθιμοτυπικό της σύμπαν στο cloud. Το «ξεμάτιασμα» δεν απαιτεί πλέον φυσική παρουσία. Γίνεται μέσω βιντεοκλήσης, με το λάδι και το νερό να είναι ορατά μέσω pixels, αποδεικνύοντας ότι η μεταφυσική ενέργεια για τον Έλληνα δεν γνωρίζει bandwidth.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η ψηφιακή ανθρωπολογία των οικογενειακών group chats στο Viber και το Messenger. Τα πρωινά μηνύματα «Καλημέρα» δεν είναι απλώς χαιρετισμοί. Συνοδεύονται από εικόνες αγίων, ψηφιακά κεράκια και προσευχές, δημιουργώντας ένα νέο είδος λαϊκής τέχνης: τα «GIF-εικονίσματα».
Αυτή η πρακτική δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τεχνολογικός αναλφαβητισμός. Αντιθέτως, είναι η επιβίωση της κοινοτικής συνοχής. Στην ψηφιακή εποχή, το «like» στην ανάρτηση της θείας για τη γιορτή του Αγίου Δημητρίου είναι το σύγχρονο άναμμα του κεριού. Οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης έχουν μετατραπεί σε ψηφιακά ξωκλήσια, όπου η ευχή και η κατάρα (το block) έχουν την ίδια βαρύτητα με την πραγματική ζωή. Η τεχνολογία δεν απομυθοποίησε τον κόσμο μας. Απλώς του έδωσε νέα κανάλια μετάδοσης της πίστης και της πρόληψης.
Made in Greece, Sold on Etsy: Η παγκοσμιοποίηση της στάμνας
Και ενώ η παράδοση παλεύει με τα pixels, η οικονομία της υπαίθρου αναγεννιέται μέσα από τις οπτικές ίνες. Μια νέα γενιά Ελλήνων δημιουργών, κουρασμένη από τους ρυθμούς των μεγάλων αστικών κέντρων, επιστρέφει στις ρίζες, αλλά με το βλέμμα στραμμένο στην Καλιφόρνια και το Τόκιο.
Πρόκειται για κεραμίστες στα νησιά, υφάντρες στην Ήπειρο και ξυλουργούς στο Πήλιο που χρησιμοποιούν πλατφόρμες όπως το Etsy για να πουλήσουν την «ελληνικότητα» ως premium προϊόν. Εδώ, η τεχνολογία δεν συγκρούεται με την παράδοση, αλλά γίνεται ο καταλύτης της. Το παραδοσιακό υφαντό, που κάποτε κινδύνευε να χαθεί στη λήθη της προίκας, τώρα φωτογραφίζεται με μινιμαλιστική αισθητική και ταξιδεύει ως «boho chic» διακοσμητικό σε λοφτ της Νέας Υόρκης.
Αυτό το φαινόμενο, το λεγόμενο “Glocalization” (σκέψου τοπικά, δράσε παγκόσμια), αλλάζει τη φυσιογνωμία της ελληνικής επαρχίας. Το χωριό δεν είναι πλέον απομονωμένο. Συνδέεται απευθείας με την παγκόσμια αγορά, παρακάμπτοντας τους μεσάζοντες. Η αναβίωση της χειροτεχνίας με όρους παγκόσμιας οικονομίας αποδεικνύει ότι η ελληνική παράδοση έχει εμπορική αξία, αρκεί να «πακεταριστεί» σωστά στον ψηφιακό κόσμο.
Η υβριδική ελληνική ταυτότητα
Τελικά, πώς συγκρούεται ή ενσωματώνεται η τεχνολογία στην ελληνική πραγματικότητα; Η απάντηση είναι πως την αφομοιώνουμε με τους δικούς μας, ιδιοσυγκρασιακούς όρους.
Δεν γίναμε ρομπότ. Γίναμε «Techno-Έλληνες». Χρησιμοποιούμε το 5G για να στείλουμε μαντινάδες (έστω και αν δεν τις έγραψε AI), κάνουμε τάματα με emoji και πουλάμε την ιστορία μας σε δολάρια μέσω διαδικτύου. Η σύγχρονη τεχνολογία στην Ελλάδα δεν ισοπέδωσε το φολκλόρ. Απλά το μετέτρεψε σε “pop culture” και, ίσως, του έδωσε το φιλί της ζωής που χρειαζόταν για να επιβιώσει στον 21ο αιώνα.
Το στοίχημα για το μέλλον δεν είναι αν θα ακολουθήσουμε τις εξελίξεις, αλλά αν θα καταφέρουμε να διατηρήσουμε εκείνη την άυλη ποιότητα: το μεράκι, το φιλότιμο, την αυθεντικότητα, που κανένας αλγόριθμος δεν θα μπορέσει ποτέ να αναπαράγει.
