O θάνατος του Γιώργου Παπαδάκη δεν είναι απλώς μια είδηση, είναι ένα προσωπικό αντίο για χιλιάδες ανθρώπους που μεγάλωσαν μαζί του.
Για όσους ανοίγαμε την τηλεόραση το πρωί πριν το σχολείο, πριν την δουλεία, πριν ξεκινήσει η μέρα. Ο Γιώργος Παπαδάκης δεν ήταν απλώς ένας δημοσιογράφος, ήταν η φωνή που μας έλεγε « καλημέρα» με σταθερότητα ,σοβαρότητα και μια παράξενη οικειότητα.
Για δεκαετίες στάθηκε εκεί , ακούραστος, σχολιάζοντας τα μεγάλα και μικρά της καθημερινότητας, δίνοντας χώρο στη συζήτηση, στη διαφωνία στην ανθρώπινη πλευρά της είδησης. Χωρίς υπερβολές, χωρίς θεατρινισμούς, με ένα ύφος που ενέπνεε εμπιστοσύνη. Ήταν από τις μορφές που δεν χρειαζόταν να τις αγαπήσεις φανατικά για να τις σεβαστείς
Ο Γιώργος Παπαδάκης ανήκει σε εκείνη την γενιά που δεν φώναζε για να ακουστεί, που πίστευε ότι η ενημέρωση είναι ευθύνη και όχι θέαμα και ίσως γι’ αυτό ο χαμός του αφήνει ένα κενό που μοιάζει οικείο σχεδόν οικογενειακό.
Για όσους μεγαλώσαμε βλέποντάς τον ο Γιώργος Παπαδάκης δεν φεύγει μόνο από την τηλεόραση, φεύγει ένα κομμάτι της παιδικής και εφηβικής μας μνήμης, ένα σταθερό σημείο σ ’ένα κόσμο που αλλάζει διαρκώς, και αυτό είναι που πονάει περισσότερο.
