Για κάποιους ανθρώπους η πίστη είναι αποτέλεσμα αναζήτησης· για άλλους, μια σιωπηλή σταθερά που προϋπάρχει των επιλογών τους. Ο Γιώργος Σεϊταρίδης περιγράφει τη σχέση του με τον Χριστό όχι ως γεγονός μιας στιγμής, αλλά ως βιωμένη εμπειρία που τον συνοδεύει από τότε που άρχισε να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του. Μια αφήγηση προσωπική, χωρίς υπερβολές, που φωτίζει τη δύναμη της εσωτερικής διαδρομής.
Αν θέλεις, μπορώ να σου δώσω δεύτερη εναλλακτική (πιο αιχμηρή ή πιο λογοτεχνική) ή να προσαρμόσω το κείμενο στο ύφος του μέσου σου.
Στη σύνδεση που έχει από παιδί με τον Χριστό καθώς και στις αλλαγές που αισθάνθηκε μέσα από τις επισκέψεις στο Άγιο Όρος αναφέρθηκε ο Γιώργος Σεϊταρίδης στη νέα εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα On Time Σαββατοκύριακο και τη δημοσιογράφο Σίσσυ Μενεγάτου.
Όπως λέει ο Γιώργος Σεϊταρίδης, αν και στην πορεία της ζωής του αισθάνθηκε απέχθεια για τους ιερείς, δεν απομακρύνθηκε ποτέ από τον δρόμο της θρησκείας. Θεωρεί σταθμό της ζωής του, την επίσκεψη στο Άγιο Όρος, καθώς από τότε άρχισε να κοινωνεί και να εξομολογείται.
Χαρακτηρίζει την εκκλησία ως «γυμναστήριο ψυχής». Όπως αναφέρει, ο ίδιος δεν μετάνιωσε ποτέ που ακολούθησε τον δρόμο του Θεού.
Τι άλλαξε μέσα σου μετά την επίσκεψη σου στο Άγιο Όρος;
Την αγάπη για τον Χριστό την είχα από μικρό παιδί. Οι γονείς μου δεν ήταν άνθρωποι που πήγαιναν στην εκκλησία, αλλά είχαν αγάπη για τον Θεό και για τον Χριστό. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, υπήρχε μέσα μου ο Χριστός, χωρίς να τον καταλαβαίνω ιδιαίτερα. Με τα χρόνια δεν ήμουν άνθρωπος που πήγαινε στην εκκλησία και δεν είχα επαφή με παπάδες. Ίσα ίσα, μπορώ να πω ότι είχα και μια απέχθεια.
