Η συγκινητική εξομολόγηση της για την Βίκυ Βολιώτη απώλεια του πατέρα της στα 16 της χρόνια

Σε μια ιδιαίτερα προσωπική και φορτισμένη συνέντευξη, η Vicky Volioti μίλησε για την απώλεια του πατέρα της σε ηλικία μόλις 16 ετών, περιγράφοντας τη δύσκολη περίοδο που ακολούθησε και το αποτύπωμα που άφησε στη ζωή της.

Μία σπάνια τηλεοπτική συνέντευξη έδωσε η Βίκυ Βολιώτη και αναφέρθηκε σε δύσκολες στιγμές της ζωής της.

Όπως αποκάλυψε η γνωστή ηθοποιός την Παρασκευή (06.03.2026) στην εκπομπή «Happy Day» σε ηλικία 16 ετών πέθανε ο πατέρας της, γεγονός που σημάδεψε τη ζωή της. Παράλληλα, η Βίκυ Βολιώτη αναφέρθηκε και στη σχέση της με την κόρη της, Άννα, αλλά και στις μεγάλες φοβίες που είχε στο παρελθόν.

«Ήμουν 16 ετών όταν έχασα τον μπαμπά μου, πολύ σκληρό. Ήταν άρρωστος περίπου δύο χρόνια και μπορώ να πω ότι αυτά τα χρόνια ήταν τα πιο δύσκολα. Το ξαφνικό ίσως να είναι πιο εύκολο, αν και είναι μεγάλη κουβέντα.

Μες στη ζωή είναι ο θάνατος και πρέπει και να μπορούμε να μιλάμε για αυτό, και να μην κρυβόμαστε. Πιο πολύ φοβάμαι μην χάσω τους ανθρώπους που αγαπώ, παρά μην πάθω εγώ κάτι», είπε αρχικά η Βίκυ Βολιώτη.

«Βλέπω ξαφνικά να γίνεται μια αλλαγή. Οι αλλαγές στα παιδιά γίνονται σχετικά ξαφνικά, όπως ήταν η ανάπτυξη στα μικρότερα χρόνια, σαν να μεγαλώνουν σε ένα βράδυ και νοητικά και σωματικά.

Έτσι και τώρα, στην προεφηβεία, μέσα σε ελάχιστους μήνες αισθάνομαι ότι το παιδί έχει κάνει ένα βήμα μεγάλο. Αρχίζει και κλείνει την πόρτα, μέχρι στιγμής δεν έχει νεύρα. Κάθεται ώρες ακούγοντας μουσική και σκέφτεται, είναι πολύ στοχαστική», ανέφερε στη συνέχεια για την κόρη που έχει υιοθετήσει.

 

Παράλληλα, η Βίκυ Βολιώτη αναφέρθηκε στις φοβίες που είχε στοπ παρελθόν και αποκάλυψε πώς κατάφερε να τις ξεπεράσει.

«Είχα κλειστοφοβία, υψοφοβία και αγοραφοβία. Είχα πολύ έντονες φοβίες από τα 25 μέχρι τα 32. Στάθηκα απέναντί τους με πολύ κόπο, δεν έκανα ψυχοθεραπεία γιατί τα χρόνια εκείνα οι άνθρωποι δεν μιλούσαν τόσο πολύ και τόσο ανοιχτά. Ούτε ήταν πολλά πράγματα γνωστά για τις κρίσεις πανικού. Στην αρχή τα πέρασα πολύ μόνη μου.

Την εποχή εκείνη γνώρισα τον Θοδωρή Αθερίδη, ο οποίος είχε τα ίδια πράγματα, το αναγνώρισε πάνω μου, ήρθε και μου μίλησε και με βοήθησε πάρα πολύ. Η ομοιοπαθητική επίσης με βοήθησε πάρα πολύ», είπε χαρακτηριστικά.