Σε μια σπάνια και ειλικρινή εξομολόγηση προχώρησε η Μαρία Αλιφέρη, μιλώντας για τις πιέσεις και τις εκβιαστικές συμπεριφορές που, όπως αποκάλυψε, βίωσε στο παρελθόν. Η ίδια στάθηκε ιδιαίτερα στο κλίμα σιωπής που χαρακτήριζε τη γενιά της, εξηγώντας γιατί πολλά περιστατικά δεν έβγαιναν ποτέ στο φως.
Η Μαρία Αλιφέρη, με πολυετή παρουσία στον χώρο της τηλεόρασης και του θεάτρου, αναφέρθηκε σε μια περίοδο όπου οι ισορροπίες ήταν εύθραυστες και οι αντιδράσεις περιορισμένες. «Βίωσα δύσκολες και εκβιαστικές συμπεριφορές, γιατί εμείς δεν μιλάγαμε ως γενιά», δήλωσε, περιγράφοντας μια εποχή διαφορετική από τη σημερινή.
Όπως εξήγησε, τότε επικρατούσε ο φόβος των συνεπειών, η ανασφάλεια για το επαγγελματικό μέλλον και η αίσθηση ότι η σιωπή ήταν μονόδρομος. Οι νεότεροι άνθρωποι του χώρου δύσκολα ύψωναν φωνή απέναντι σε πρόσωπα εξουσίας, ενώ οι μηχανισμοί προστασίας ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτοι.
Η τοποθέτησή της έρχεται σε μια περίοδο όπου η δημόσια συζήτηση γύρω από κακοποιητικές και καταχρηστικές συμπεριφορές έχει ανοίξει δυναμικά. Η ίδια αναγνώρισε πως οι σημερινές γενιές έχουν περισσότερα εργαλεία, μεγαλύτερη στήριξη και —κυρίως— λιγότερη ανοχή στη σιωπή.
Παρά τις δυσκολίες που περιέγραψε, η Μαρία Αλιφέρη δεν στάθηκε με πικρία στο παρελθόν. Αντίθετα, η μαρτυρία της λειτούργησε ως υπενθύμιση της απόστασης που έχει διανυθεί, αλλά και της σημασίας να μιλά κανείς όταν νιώθει ότι παραβιάζονται τα όριά του.
Η εξομολόγησή της δεν αφορά μόνο τη δική της διαδρομή. Αποτελεί κομμάτι μιας συλλογικής εμπειρίας που, χρόνια αργότερα, βρίσκει επιτέλους χώρο να εκφραστεί δημόσια.
