Με λόγια ειλικρινή και χωρίς διάθεση αυτολύπησης, η Μαρία Εκμεκτσίογλου μιλά για τη δική της προσωπική δοκιμασία, εξηγώντας πώς οι συλλογικές τραγωδίες που βιώνει η χώρα την έκαναν να επαναπροσδιορίσει τον τρόπο που βλέπει τον πόνο και τις δυσκολίες της ζωής
Η Μαρία Εκμεκτσίογλου επέλεξε να μιλήσει με ωριμότητα και ενσυναίσθηση για όσα πέρασε, τονίζοντας πως η προσωπική της περιπέτεια υγείας την άλλαξε, αλλά όχι με τον τρόπο που θα περίμενε κανείς. Όπως εξομολογείται, αυτό που τελικά τη συγκλόνισε περισσότερο δεν ήταν μόνο όσα βίωσε η ίδια, αλλά οι μεγάλες τραγωδίες που εκτυλίσσονται γύρω μας.
«Έπαψα να γκρινιάζω για αυτό που με βρήκε», αναφέρει χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως όταν βλέπει τον πόνο, τις απώλειες και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τόσοι άνθρωποι στη χώρα, τα προσωπικά της προβλήματα μπαίνουν αναγκαστικά σε άλλη κλίμακα.
Η ίδια δεν υποβαθμίζει τη σημασία της προσωπικής δοκιμασίας, αλλά παραδέχεται ότι η σύγκριση με τις συλλογικές απώλειες και τις ανθρώπινες τραγωδίες τη βοήθησε να αποκτήσει μεγαλύτερη ψυχραιμία και δύναμη. «Καταλαβαίνεις πόσο μικρός είσαι και πόσο σημαντικό είναι να δείχνεις κατανόηση και ευγνωμοσύνη», σημειώνει.
Η στάση ζωής που υιοθέτησε δεν βασίζεται στην άρνηση του πόνου, αλλά στην αποδοχή και στην επίγνωση. Για τη Μαρία Εκμεκτσίογλου, η εμπειρία αυτή λειτούργησε ως υπενθύμιση ότι η ζωή δεν είναι δεδομένη και πως η αλληλεγγύη και η ενσυναίσθηση είναι πιο απαραίτητες από ποτέ.
Μέσα από τα λόγια της, περνά ένα ήσυχο αλλά ισχυρό μήνυμα: ότι ακόμα και μέσα στις προσωπικές δυσκολίες, η ματιά προς τον συνάνθρωπο μπορεί να γίνει πηγή δύναμης και ισορροπίας. Ένα μήνυμα που, στη σημερινή συγκυρία, αποκτά ιδιαίτερο βάρος.
