Μιχαήλ Ταμπακάκης: «Η Επίδαυρος δεν είναι για μένα ένα μέσο καταξίωσης»

Ο Μιχαήλ Ταμπακάκης μίλησε για τη σχέση του με το θέατρο και τη συμμετοχή του στην Επίδαυρο, ξεκαθαρίζοντας πως αντιμετωπίζει τη συγκεκριμένη εμπειρία με σεβασμό, χωρίς να τη θεωρεί σταθμό που θα καθορίσει την καριέρα του.

«Αυτό που νιώθω είναι μια ανάγκη να σταθώ αντάξιος του χώρου που θα μας φιλοξενήσει. Μου αρέσει πολύ να πηγαίνω στην Επίδαυρος ως θεατής», είπε ο Μιχαήλ Ταμπακάκης για την Επίδαυρο.

Για την επερχόμενη παρουσία του στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου, αυτό το καλοκαίρι, μίλησε ο Μιχαήλ Ταμπακάκης στη νέα συνέντευξη που έδωσε στο ένθετο Real life και τη δημοσιογράφο Χρύσα Κακιώρη αυτή την εβδομάδα.

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από τη συνέντευξή του: 

Η Επίδαυρος εξακολουθεί να κουβαλά έναν μύθο. Τι είναι σήμερα για εσένα;

Για εμένα είναι πρώτα απ’ όλα ένας πολύ αγαπημένος χώρος. Δεν τη βλέπω ως σκαλοπάτι ή ως κάτι που θα αλλάξει τη ζωή μου. Αυτό που νιώθω είναι μια ανάγκη να σταθώ αντάξιος του χώρου που θα μας φιλοξενήσει. Μου αρέσει πολύ να πηγαίνω στην Επίδαυρος ως θεατής. Έχει κάτι βαθιά συγκινητικό το γεγονός ότι χιλιάδες άνθρωποι ξεκινούν ένα ταξίδι μέσα στη ζέστη του καλοκαιριού για να δουν μια παράσταση. Δεν είναι μια απλή έξοδος στο θέατρο. Είναι μια ολόκληρη τελετουργία.

Σε απασχολούν η κριτική ή οι προσδοκίες που συνοδεύουν κάθε παράσταση στην Επίδαυρο;

Θα υπάρχουν πάντα. Αυτό που με επηρεάζει περισσότερο είναι κάτι που μας είπε κάποτε ο Κώστας Γεωργουσόπουλος ότι περίπου το 30% των θεατών κάθε παράστασης στην Επίδαυρο βρίσκεται εκεί για πρώτη φορά. Αυτό το βρίσκω συγκλονιστικό.

Για εμένα η πραγματική ευθύνη είναι αυτοί οι άνθρωποι να φύγουν θέλοντας να ξαναγυρίσουν. Όχι να συμφωνήσουν όλοι με την παράσταση ή να την αγαπήσουν, αλλά να νιώσουν ότι αξίζει να επιστρέψουν σε αυτόν τον χώρο. Και στις “Βάκχες” το κοινό θα έχει πολύ ενεργό ρόλο. Στην πραγματικότητα, οι θεατές θα είναι οι πολίτες της Θήβας. Θα βρίσκονται μέσα στην τελετουργία, μέσα στη διαδικασία.

Γιατί τελικά το έργο δεν μιλά μόνο για τον Διόνυσο ή τον Πενθέα. Μιλά για μια ολόκληρη κοινωνία που καλείται να αποφασίσει πως θα αντιμετωπίσει το διαφορετικό, το άγνωστο και το ανεξέλεγκτο.