Στις 3 Ιανουαρίου ειδικές δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτείων Αμερικής εισβάλουν στην οικία του προέδρου της Βενεζουέλα Νικολάς Μαδούρο και συλλαμβάνουν /απαγάγουν τον ίδιο και τη σύζυγο του Σίλια Φλόρες.
Καταρχήν καλό είναι να διασαφηνίσουμε τους ορισμούς των δύο λέξεων, σύλληψη και απαγωγή.
Ανατρέχοντας στο λεξικό βλέπουμε ότι:
Σύλληψη. Η από αρμόδια αρχή αφαίρεση της ελευθερίας και ο περιορισμός κινήσεων ενός ατόμου που θεωρείται ύποπτο.
Απαγωγή. Η δια της βίας αρπαγή και κατακράτηση κάποιου με σύνηθη απώτερο σκοπό να εξαναγκαστεί το θύμα ή κάποιος τρίτος ή τρίτοι σε πράξη ή παράληψη.
Στην περίπτωση Μαδούρο τι ακριβώς ήταν? Εξαρτάται από το ποιός λέει το αφήγημα.
Οι ΗΠΑ δια στόματος Τραμπ μιλάνε για σύλληψη με το αιτιολογικό ότι ο Μαδούρο ήταν δικτάτορας και εμπλεκόμενος σε εμπόριο ναρκωτικών και όπλων. Αρα έπρεπε να συλληφθεί αφού κινδύνευε η χώρα και κατ΄επέκταση ο υπόλοιπος κόσμος και να λογοδοτήσει για τις πράξεις του.
Εχουν όμως οι ΗΠΑ εν λευκώ το δικαίωμα να εισβάλουν σε μια χώρα για να αποκαταστήσουν την ούτω καλούμενη τάξη?
Στον αντίποδα κάποιοι μιλάνε για απαγωγή και εισβολή σε ένα χώρο και μια χώρα.
Βέβαια το γεγονός επί της ουσίας δεν είναι οι δύο λέξεις. Είναι το τι πρόκειται να γίνει από τώρα και στο εξής.
Οι ΗΠΑ έχουν δείξει ξεκάθαρα τις προθέσεις τους για επιβολή της ισχύος τους. Και το μεγάλο ερώτημα που πλανιεται είναι, μετά την Βενεζουέλα ποιός?
Το παγκόσμιο σκηνικό μοιάζει να είναι πλέον βγαλμένο από μια δυστοπική ταινία, να θύμιζει όσο ποτέ άλλοτε το 1984 του Όργουελ. Και δυστυχώς όσο αισιόδοξος και να είναι κάποιος δεν μπορεί να δει φως.
