Το τρέξιμο στο βουνό δεν μετριέται σε χιλιόμετρα ή χρόνους, αλλά σε ανάσες, υψομετρικές διαφορές και στιγμές απόλυτης επαφής με τη φύση. Κάθε μονοπάτι κρύβει απρόβλεπτες εναλλαγές, κάθε ανηφόρα δοκιμάζει τη θέληση και κάθε κατηφόρα απαιτεί συγκέντρωση και σεβασμό στο έδαφος. Εκεί όπου η άσφαλτος τελειώνει, αρχίζει μια διαφορετική μορφή ελευθερίας: το σώμα προσαρμόζεται, το μυαλό αδειάζει και ο ρυθμός καθορίζεται από το ίδιο το βουνό. Το ορεινό τρέξιμο δεν είναι απλώς άσκηση· είναι μια βιωματική διαδρομή αυτογνωσίας, όπου ο άνθρωπος μαθαίνει να κινείται σε αρμονία με το φυσικό τοπίο και τα όριά του.
