Σπύρος Μαρτίκας: Απόπειρα αυτοκτονίας ή επίκληση στο συναίσθημα; – της Ειρήνης Θεοδόση

Σάλο έχει προκαλέσει τις τελευταίες μέρες η καταγγελία του Σπύρου Μαρτίκα για το κύκλωμα των «αειτονύχιδων» όπως αναφέρει που καταφέραν να καταχραστούν  τεράστιο χρηματικό ποσό  τόσο από τον ίδιο, από την πρώην σύντροφό του και influencer Βρησιίδα Ανδριώτου αλλά και από τον αείμνηστο λαϊκό τραγουδιστή Παντελή Παντελίδη. 

Ωστόσο ο Σπύρος Μαρτίκας σε κάθε δημόσια τοποθέτηση και σε κάθε τηλεοπτικό πάνελ επανέρχεται σ’ένα και μοναδικό γεγονός την απόπειρα αυτοκτονίας του, δημιουργώντας έτσι ένα έντονο συναισθηματικό πλαίσιο γύρω από το πρόσωπό του. 

Το ερώτημα είναι: Πρόκειται για μια γνήσια ανάγκη για εξομολόγηση γύρω από την δραματική εμπειρία που έζησε ή το χρησιμοποίει σαν εργαλείο με στόχο την επίκληση στο συναίσθημα του κοινού του, των followers ακόμα και της Βρισηίδας θυμίζοντας μια τραυματική εμπειρία που έζησε έχοντας εκείνη πλάι του;  

Και για να μην παρεξηγηθώ αναμφίβολα μια απόπειρα αυτοκτονίας είναι βαθιά  τραυματικό προσωπικό γεγονός . 

Ωστόσο η επαναλαμβανόμενη αναφορά με μηχανική συνέπεια γεννά την εντύπωση ότι μια τόσο τραυματική εμπειρία μετατρέπεται σε μέσο δημόσιας εικόνας. 

Παράλληλα η επαναλαμβανόμενη αναφορά ενός τόσου σοβαρού βιώματος μπορεί να λειτουργήσει ως άτυπη μορφή πίεσης στις διαπροσωπικές σχέσεις. 

Στην περίπτωση της Βρισηίδας για παράδειγμα δημιουργεί ένα δύσκολο πλαίσιο στην ψυχοσύνθεση της καθώς έρχεται αντιμέτωπη μ ’ένα συναισθηματικά φορτισμένο αφήγημα που έζησε όσο συνυπήρχε μ αυτό τον άνθρωπο ερωτικά. 

 

Σ ένα περιβάλλοντα χώρο όπως τα ριάλιτι όπου το συναίσθημα αποτελεί ισχυρό εργαλείο  τέτοιου είδους αναφορές αποκτούν ιδιαίτερο βάρος. 

Η δημόσια προβολή θεμάτων ψυχικής υγείας απαιτεί προσοχή και υπευθυνότητα . Όταν αντιμετωπίζονται επιφανειακά ή χρησιμοποιούνται για να προκαλέσουν συμπάθεια κινδυνεύουν να μεταδώσουν λανθασμένα μηνύματα ειδικά σε νεότερες ηλικίες που παρακολουθούν τέτοια πρότυπα . 

Και ειδικά ένας άνθρωπος όπως ο Μαρίτκας και η Βρισηίδα που έχουν τόσους ακολούθους νέους ηλικιακά και η ζωή τους μεταφέρεται στο ‘γυαλί’ των social media. 

 

Τελικά δεν είμαι σίγουρη αν η συζήτηση αφορά την αλήθεια του γεγονότος από τον τρόπο και την συχνότητα αναφοράς. 

Και εδώ υπάρχει η λεπτή γραμμή ανάμεσα στην τραυματική προσωπική κατάθεση και την επίκληση στο συναίσθημα που μας κάνει να αναρωτιόμαστε που ακριβώς τοποθετείται ο Μαρτίκας.