Είναι η κραυγή ανθρώπων που ζουν καθημερινά μέσα στην αβεβαιότητα , που βλέπουν το εισόδημα τους να συρρικνώνεται ενώ το κόστος παραγωγής εκτοξεύεται και που νιώθουν πως η κυβέρνηση τους αντιμετωπίζει περισσότερο ως ενόχληση πάρα ως πυλώνα της οικονομίας.
Εδώ και πολλά χρονιά οι αγρότες ακούν υποσχέσεις .
Υποσχέσεις για φοροελαφρύνσεις , για επιδοτήσεις που θα φτάσουν ¨έγκαιρα¨.
Όμως στην πράξη βλέπουν την ίδια επαναλαμβανόμενη εικόνα: καθυστερήσεις ,προχειρότητα και παρεμβάσεις που περισσότερο εξυπηρετούν επικοινωνιακές ανάγκες πάρα τις πραγματικές τους ανάγκες.
Η κυβέρνηση φαίνεται πρόθυμη να φωτογραφηθεί διπλά στα τρακτέρ αλλά απρόθυμη να ακούσει τα πραγματικά τους αιτήματα, προσκαλεί τους αγρότες να πάνε στην Βουλή τα αιτήματα τους και τα ΜΑΤ τους διώχνουν και τους απειλούν.
Το πρόβλημα δεν είναι απλώς τεχνικό ή οικονομικό είναι βαθιά πολιτικό.
Όταν η κυβέρνηση επιλεγεί να διαχειρίζεται την αγροτική πολιτική ¨εξ αποστάσεως,¨ όταν δεν ανοίγει ένα σταθερό ουσιαστικό και ειλικρινή διάλογο με τους παράγωγους ,όταν απαντά με ¨ημίμετρα¨ τότε είναι φυσικό η αγανάκτηση να γιγαντώνεται. Κάνεις δεν μπορεί να ζητήσει από τον αγρότη να μείνει σιωπηλός όταν βλέπει το μέλλον του να εξατμίζεται και η πολιτεία να κοιτά αλλού.
Η κινητοποίηση των αγροτών λοιπόν είναι μια αναπόφευκτη συνέπεια της κυβερνητικής αδράνειας. Είναι μια προειδοποίηση ότι ο πρωτογενής τομέας δεν μπορεί να πορεύεται με παλιές συνταγές και μισά μετρά.
Είναι ένα μήνυμα προς την κυβέρνηση ότι δεν θα ανεχτούν άλλο την υποτίμηση του ρολού τους.