Τα κατοικίδια μας, μια σιωπηλή αγάπη-της Ειρήνης Θεοδόση

Υπάρχουν αγάπες που δεν χρειάζονται λόγια, αγάπες που δεν ζητούν εξηγήσεις, δεν κρατούν αποστάσεις και δεν φεύγουν σε δύσκολες στιγμές. Μια από αυτές είναι η αγάπη για το κατοικίδιο μας. Με ένα βλέμμα γεμάτο αφοσίωση και μια παρουσία ήρεμη και σταθερή που γίνεται καταφύγιο στις δύσκολες στιγμές.

 

Ένα κατοικίδιο δεν γίνεται απλώς ένας σύντροφος καθημερινότητας, είναι εκείνος που σε περιμένει υπομονετικά πίσω από την πόρτα, που θα χαρεί στην επιστροφή μας σαν αν είμαστε ολόκληρος ο κόσμος του. Είναι εκείνο που θα καθίσει δίπλα μας όταν νιώθουμε μόνοι, χωρίς να ρωτήσει τι έχουμε , αλλά γνωρίζοντασ ακριβώς πως να μας παρηγορήσει.

Στις σιωπές μας γίνεται παρουσία. Στις χαρές μας γίνεται μέρος τους, και στις δύσκολες μέρες γίνεται η μικρή εκείνη δύναμη που μας θυμίζει ότι δεν είμαστε πραγματικά μόνοι. Η αγάπη του είναι καθαρή, αθώα και αληθινή γιατί δεν βασίζεται σε προσδοκίες, αλλά μόνο στη σύνδεση.

Μέσα από αυτή την σχέση, ο άνθρωπος μαθαίνει να αγαπά πιο βαθιά. Μαθαίνει να φροντίζει, να δίνει και να νοιάζεται χωρίς αντάλλαγμα. Και ίσως, μέσα από τα μάτια ενός τόσου δα μικρού πλάσματος, αποκαλύπτεται η απλότητα και η ομορφιά της αγάπης.

 

Και έρχεται κάποτε η στιγμή του αποχωρισμού, η πιο δύσκολη και σιωπηλή στιγμή αυτής της μοναδικής σχέσης. Το σπίτι ξαφνικά μοιάζει άδειο, οι γνώριμοι ήχοι που άκουγες πριν ξεκλειδώσεις την πόρτα έχουν χαθεί και η απουσία του γίνεται αισθητή σε κάθε καθημερινή συνήθεια. Δεν είναι μόνο η φυσική παρουσία που λείπει, αλλά εκείνη η αίσθηση ότι κάποιος είναι εκεί πάντα για εμάς, χωρίς όρους και χωρίς απαιτήσεις. Όμως, η αγάπη που μοιραστήκαμε δεν χάνεται, μενει ζωντανή στις αναμνήσεις, στα βλέμματα που κάποτε συναντήθηκαν και στις στιγμές που γέμισαν την καρδιά μας. Ένα κατοικίδιο δεν γεμίζει απλώς τον χώρο ενός σπιτιού, γεμίζει τον χώρο της καρδιάς. Γίνεται κομμάτι της ζωής μας τών αναμνήσεων μας και της ψυχής μας.

 

Όταν κοιτάμε πίσω, συνειδητοποιούμε ότι δεν ήταν απλώς ένα ζώο που πέρασε από την ζωή μας, αλλά μια αγάπη που έμεινε για πάντα μέσα μας. Γιατί ένα κατοικίδιο μπορεί να φεύγει από την ζωή μας αλλά δεν φεύγει πότε από την ψυχή μας.