Με ειλικρίνεια και χωρίς περιστροφές, η Ζώγια Σεβαστιανού μίλησε για τη σχέση της με τον θεσμό του γάμου, αποκαλύπτοντας πως για χρόνια τον απέφευγε συνειδητά. Όχι από φόβο της δέσμευσης, αλλά από μια βαθιά αίσθηση προσωπικής ασφυξίας.
«Πάντα απέφευγα τον γάμο, το ένιωθα σαν μια θηλιά στο λαιμό μου», ανέφερε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τη δυσκολία της να ταυτιστεί με έναν θεσμό που για πολλούς θεωρείται φυσική εξέλιξη μιας σχέσης.
Η τοποθέτησή της ανοίγει ξανά τη συζήτηση γύρω από τις κοινωνικές προσδοκίες που συνοδεύουν τη συντροφικότητα. Για κάποιους, ο γάμος συμβολίζει ασφάλεια και σταθερότητα. Για άλλους, μπορεί να μοιάζει με περιορισμό της ελευθερίας και της προσωπικής ταυτότητας.
Η Ζώγια Σεβαστιανού δεν αμφισβητεί την αξία του θεσμού για όσους τον επιλέγουν. Αντιθέτως, επισημαίνει τη σημασία της προσωπικής επιλογής. Η αγάπη και η δέσμευση δεν έχουν μία μόνο μορφή — και η ευτυχία δεν προκύπτει απαραίτητα μέσα από μια τυπική κοινωνική σύμβαση.
Σε μια εποχή όπου τα μοντέλα σχέσεων επαναπροσδιορίζονται, τέτοιες τοποθετήσεις φωτίζουν μια πιο ανοιχτή και ειλικρινή προσέγγιση: η ουσία βρίσκεται στο πώς νιώθει ο καθένας, όχι στο πώς «πρέπει» να ζήσει.
