Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία ανθρώπων αναμεσά μας. Δεν ξεχωρίζουν από μακριά, δεν φορούν ούτε σήμα ,ούτε έχουν ειδική στολή. Και όμως έχουν ένα μοναδικό ταλέντο : κολλάνε ότι αρρώστια κυκλοφορεί. Από απλό συνάχι μέχρι κάτι που δεν ξέρουμε τι είναι ακόμα αλλά θα το μάθουμε σύντομα.
Αν κάποιος φτερνιστεί σε ακτίνα πέντε χιλιομέτρων ,εμείς θα ξυπνήσουμε την επόμενη μέρα με μπούκωμα. Αν κυκλοφορεί ίωση ,δεν χρειάζεται να βγούμε καν από το σπίτι θα μας βρει μόνη της. Είναι σαν VIP πρόσκληση σε κάθε επιδημία ,χωρίς να το ζητήσουμε ποτέ.
Το καλύτερο ? Πάντα το ακούμε τελευταίοι,
« Ααα δεν σου είπα ? Όλοι ήμασταν άρρωστοι την προηγούμενη εβδομάδα.»
Και εμείς σκεφτόμαστε : Ααα, γι’ αυτό πονάει ο λαιμός μου σαν να κατάπια γυαλόχαρτο.
Φυσικά έχουμε και το κλασσικό σενάριο άρνησης:
« Δεν είναι τίποτα , απλή κούραση»
Δυο ώρες μετά :38 πυρετός , ρίγη , και μια δραματική κουβέρτα τυλιγμένη μέχρι το πηγούνι. Γιατί αν πρόκειται να αρρωστήσουμε τουλάχιστον να το κάνουμε με στιλ.
Και μην μας πεις «ντύσου καλά» ή «πάρε βιταμίνες». Τα έχουμε κάνει όλα. Τσάι με μέλι, τζίντζερ , λεμόνι, γιαγιαδίστικες συνταγές και σύγχρονη φαρμακευτική. Το ανοσοποιητικό μας απλά σηκώνει τους ώμους και λέει « εγώ παιδιά ό,τι μπορούσα το έκανα»
Το πιο άδικο ? Κάποιοι γύρω μας δεν κολλάνε ποτέ. Μπορούν να κάθονται δίπλα σε άρρωστο , να μοιράζονται ποτήρια ,να βγαίνουν έξω με κοντομάνικο τον Γενάρη, και να συνεχίζουν ακάθεκτοι.
Εμείς απλώς τους κοιτάμε με καχυποψία. Δεν είναι άνθρωποι , είναι μύθος.
Κι όμως παρόλ’ αυτά συνεχίζουμε, βγαίνουμε , δουλεύουμε ,κοινωνικοποιούμαστε (με αντισηπτικό ανά χείρας), και δεν χάνουμε το χιούμορ μας. Γιατί αν πρόκειται να κολλάμε τα πάντα τουλάχιστον ας γελάμε με αυτό.
Άλλωστε κάποιος πρέπει να δοκιμάζει πρώτος τι κυκλοφορεί.
