Σε μια εξομολογητική τοποθέτηση προχώρησε η Δώρα Αναγνωστοπούλου, μιλώντας για τις προτεραιότητες που έθεσε στη διαδρομή της. Η δημοσιογράφος ξεκαθάρισε πως ποτέ δεν την απασχόλησε η καθολική αποδοχή, αλλά ο σεβασμός συγκεκριμένων ανθρώπων που η ίδια θεωρούσε σημαντικούς.
Με λόγια απλά αλλά ουσιαστικά, η Δώρα Αναγνωστοπούλου αναφέρθηκε στη σημασία της επιλεκτικής αναγνώρισης. «Με ένοιαζε να έχω το θαυμασμό και το σεβασμό των ανθρώπων που με ενδιέφεραν και μόνο», ανέφερε, περιγράφοντας μια στάση ζωής που απομακρύνεται από τη λογική της μαζικής επιβεβαίωσης.
Στον χώρο της ενημέρωσης, όπου η έκθεση είναι καθημερινή και η κριτική συχνά σκληρή, η ανάγκη για αποδοχή μπορεί εύκολα να γίνει παγίδα. Η ίδια φαίνεται πως επέλεξε συνειδητά να μη μετρά την αξία της μέσα από την καθολική αναγνώριση, αλλά μέσα από το βλέμμα ανθρώπων που εκτιμά και εμπιστεύεται.
Η τοποθέτησή της αγγίζει ένα ευρύτερο ζήτημα: πόσο τελικά μας καθορίζει η γνώμη των πολλών; Σε μια εποχή κοινωνικών δικτύων και άμεσης αξιολόγησης, η επιλογή να δίνεις βαρύτητα μόνο σε συγκεκριμένες φωνές μοιάζει σχεδόν αντισυμβατική.
Για τη Δώρα Αναγνωστοπούλου, ο σεβασμός δεν ήταν ποτέ θέμα αριθμών ή δημοφιλίας. Ήταν θέμα ποιότητας σχέσεων, ουσίας και αμοιβαίας εκτίμησης. Και αυτή η στάση, όπως φαίνεται, αποτελεί μέχρι σήμερα βασικό άξονα της προσωπικής και επαγγελματικής της πορείας.
