Μια ιδιαίτερη ιστορία από τα παρασκήνια του θεάτρου μοιράστηκε ο Νίκος Ψαρράς, περιγράφοντας μια αμήχανη αλλά ανθρώπινη στιγμή επί σκηνής.
Ο Νίκος Ψαρράς βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Καλύτερα Αργά» τα μεσάνυχτα της Τετάρτης 18 Μαρτίου και μίλησε για την πατρότητα, τη σχέση με την σύζυγό του και την επαγγελματική πορεία του. Προσπαθεί, όπως ανέφερε, να βρίσκεται πάντα κοντά στον γιο του που μεγαλώνει και παίρνει αποφάσεις με γνώμονα το καλό και το συμφέρον της οικογένειάς του.
Ο Νίκος Ψάρρας μίλησε για την αδυναμία που έχει στο σινεμά, αν και όπως είπε, έχει χάσει πολλές ταινίες λόγω προγράμματος, καθώς και για την θεατρική παράσταση που τον δυσκόλεψε, αν και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Θυμήθηκε μάλιστα, τα λόγια που έλεγε συμπρωταγωνίστριά του και ο ίδιος είχε άγχος, να μην ακουστούν στους θεατές.
«Είναι πολύ ωραίο το σινεμά, το αγαπώ πολύ, αλλά δυστυχώς έχω χάσει πάρα πολύ ωραίες ταινίες γιατί οι σκηνοθέτες, που συνήθως στην Ελλάδα έχουν γράψει και το σενάριο, ψάχνουν να βρουν την παραγωγή, τα οργανώνουν όλα μόνοι τους και αφήνουν το casting για το τέλος. Δηλαδή πρέπει να ‘χεις λύσει το παραγωγικό κομμάτι για να πεις πως ασχολείσαι τώρα με το casting που για μένα, όμως, αυτό είναι το 70% της ταινίας.
Μου έχει τύχει να μου λένε “μπορείς σε δυο βδομάδες να φύγουμε και να πάμε στη νότια Πελοπόννησο, για έναν μήνα γυρίσματα; Eίναι ρολάρα”. Λέω “είναι αλλά, ξέρετε, παίζω σε ένα θέατρο. Έτσι έχω χάσει πάρα πολλά πράγματα και ξένες παραγωγές. Που απαιτούσαν να είμαι κάπου για ένα πενθήμερο, πολύ το ήθελα να το κάνω αλλά πρακτικά δεν γινόταν» ανέφερε αρχικά ο Νίκος Ψαρράς.
«Μου έχει συμβεί να είμαι σε μια παράσταση, στο Εθνικό θέατρο, όπου είχε κοσμοσυρροή και εμείς δεν αντέχαμε. Μεγάλος θίασος. Δεν αντέχαμε, ο κόσμος το λάτρευε και πήραμε παράταση τρεις εβδομάδες οι οποίες ήταν βουνό. Δεν νιώθαμε καλά σε αυτό που κάναμε, γινόταν όμως χαμός από κόσμο και γι’ αυτό πήρε παράταση» παραδέχθηκε ο Νίκος Ψαρράς.
Συμπλήρωσε μάλιστα πως: «Ήταν βουνό Αραράτ, δεν νιώθαμε καλά σε αυτό που κάναμε. Υπήρχε συμπρωταγωνίστριά μου – φοράγαμε και μικρόφωνα ψείρες – που μου έλεγε “τι κάνουμε Θεέ μου, ντρέπομαι” και της έλεγα “μην το κάνεις αυτό, θα ακουστούμε”».
Μιλώντας για την πατρότητα, εξομολογείται: «Δεν είμαι καλός σε πολλά πράγματα. Όλοι μας έχουμε πολλά ελαττώματα, δεν μπορούμε να είμαστε τέλειοι. Δεν έχω μία γρηγοράδα, θέλω τα πράγματα να είναι αργά. Δεν ξέρω αν είμαι καλός μπαμπάς όσο θα ήθελα, αν έχω τον χρόνο που θέλω με τον γιο μου. Εγώ παίρνω αποφάσεις για τις επόμενες δουλειές με γνώμονα την οικογένειά μου. Μου προτείνουν πράγματα που θα με κρατούν μακριά από την οικογένειά μου πολλές ώρες. Ξαφνικά έχεις δίπλα σου έναν έφηβο και λες “πότε μεγάλωσες ρε μπαγάσα;”. Και δεν έχεις πάρει χαμπάρι, δεν θέλω να συμβεί αυτό με εμάς. Έχω υπάρξει πολλά χρόνια μακριά από ανθρώπους και πλέον δεν θέλω».
Μιλώντας για τον γιο του, συμπλήρωσε: «Δεν έχω παίξει ποτέ στη ζωή μου ποδόσφαιρο. Δεν το αγάπησα ποτέ, προτιμούσα να κάνω κάτι άλλο. Ποτέ δεν μπήκα στη λογική του ποδοσφαίρου. Τώρα είμαι ο μεγαλύτερος fan του γιου μου, γιατί το αγαπάει πολύ. Παίζει σε μία ομάδα, εγώ τον πηγαίνω στους αγώνες του. Γελάνε οι άλλοι γονείς μαζί μου. Δεν ξέρω να φωνάξω στο γήπεδο. Την προηγούμενη φορά έκανε κάτι εκεί με την μπάλα και λέω “ωραίο ε;” και μου λένε οι άλλοι γονείς “πω πω δεν έχεις ιδέα, μόνο ωραίο; Το παιδί σου έχει αντίληψη, καταλαβαίνει πότε για να μη βγει offsite”.
Εγώ τον βλέπω να τρέχει και να βάζει γκολ. Εγώ έλεγα τόσα χρόνια μία ομάδα για να λέω ότι έχω μία ομάδα. Δυστυχώς τώρα δεν μπορώ να πάω μαζί του στην δική του ομάδα που αγαπά γιατί τις ώρες που είναι οι αγώνες εγώ έχω πρόβα στο θέατρο και δεν μπορώ να τον συνοδεύσω».
