Ο χειμώνας δεν φέρνει μόνο κρύο και μικρότερες μέρες. Για πολλούς φέρνει μια σιωπηλή βαρύτητα, μια εσωστρέφεια που μοιάζει να κολλά πάνω στο σώμα και στο μυαλό. Το φως λιγοστεύει, οι ρυθμοί αλλάζουν, οι έξοδοι περιορίζονται· και κάπου εκεί, η διάθεση αρχίζει να χαμηλώνει.
Η χειμερινή κατάθλιψη δεν είναι αδυναμία χαρακτήρα ούτε «κακή διάθεση που θα περάσει». Είναι μια πραγματική ψυχική κατάσταση, συχνά συνδεδεμένη με τη μείωση της ηλιοφάνειας, τις ορμονικές αλλαγές και την κοινωνική απομόνωση. Το πρωινό ξύπνημα γίνεται πιο δύσκολο, η ενέργεια μειώνεται, το σώμα ζητά περισσότερο ύπνο και λιγότερη κίνηση. Και μαζί έρχονται ενοχές: «Γιατί δεν μπορώ; Αφού όλα φαίνονται καλά».
Όμως δεν είναι όλα καλά όταν λείπει το φως — ούτε το φυσικό ούτε το εσωτερικό. Ο χειμώνας συχνά λειτουργεί σαν μεγεθυντικός φακός: φέρνει στην επιφάνεια όσα δεν προλάβαμε ή δεν τολμήσαμε να αντιμετωπίσουμε. Απώλειες, φόβους, μοναξιά. Δεν τα δημιουργεί, απλώς τα αποκαλύπτει.
Η αντιμετώπιση δεν είναι μία και ίδια για όλους. Μικρές καθημερινές άγκυρες μπορούν να βοηθήσουν: κίνηση, ακόμα και λίγα λεπτά στο φως της μέρας· σταθερό πρόγραμμα· ανθρώπινη επαφή, έστω και περιορισμένη. Και, κυρίως, αποδοχή. Να αναγνωρίσουμε ότι αυτό που νιώθουμε είναι υπαρκτό και αξίζει φροντίδα.
Διαβάστε περισσότερα στο kontasou.com
