Συνέντευξη της ξεχωριστής Μαρίας Παπαλεοντίου στην Ελπίδα Παπαδανιήλ
Σαν ένα «coucou» ψιθυρισμένο πρωί στο Παρίσι, η φωνή της Μαρίας Παπαλεοντίου επιστρέφει για να μας ταξιδέψει. Μετά από μια διαδρομή γεμάτη στιγμές, συνεργασίες και σιωπές, η Μαρία ανοίγει ξανά τα μουσικά της φτερά με το πρώτο της EP, «Coucou!» – τρεις μελωδίες που μυρίζουν καλοκαίρι, νοσταλγία και μια δροσερή παριζιάνικη αύρα. Από την «Τυχερή Χάντρα» που λάμπει σαν φυλαχτό, στη «Νύχτα στο Παρίσι» που φωτίζεται από τζαζ φώτα, και στις «Δραματικές Διαστάσεις» που χωράνε όλο το πάθος της ψυχής της. Με αφορμή αυτή την επιστροφή, συναντήσαμε τη Μαρία και μιλήσαμε για την έμπνευση, τα όνειρα και το πώς η μουσική μπορεί να μεταμορφώσει τη σιωπή σε τραγούδι.
Το tracklist περιλαμβάνει την ήδη κυκλοφορημένη κι αγαπημένη «Τυχερή Χάντρα» σε μουσική Μιχάλη Σάββα και στίχους Χάρη Γεωργικόπουλου και τα καινούργια «Μια Νύχτα Στο Παρίσι» σε μουσική Βάιου Τσιάρα και στίχους Χάρη Γεωργικόπουλου και τις «Δραματικές Διαστάσεις» σε μουσική Παύλου Καλτουρουμίδη και στίχους Δημήτρη Αναγνωστόπουλου. Τη παραγωγή του EP καθώς και τις ενορχηστρώσεις των τραγουδιών έκανε ο Παύλος Καλτουρουμίδης.
Ε.Π.: Ποια ήταν η πρώτη στιγμή στη ζωή σου που ένιωσες ότι η μουσική είναι ο δρόμος σου;
Μ.Π.: Προσπαθώ να ανακαλέσω αυτή τη μία στιγμή…Ήταν άραγε τότε που ως μικρό κορίτσι λύτρωνα τα συναισθήματά μου στο κλιμακοστάσιο του σπιτιού τραγουδώντας;…Ήταν αυτή η απίστευτη ευφορία που με κατέκλυζε τις Παρασκευές που θα πήγαινα στο μάθημα χορωδίας; Ήταν το μοναδικό συναίσθημα που ένιωσα όταν για πρώτη φορά τραγούδησα μπροστά σε κόσμο; Ή μήπως η ψυχική ανάγκη που με οδήγησε μια βροχερή χειμωνιάτικη νύχτα να περάσω από οντισιόν σε μια μουσική σκηνή στα Εξάρχεια για να πάρω την πρώτη μου δουλειά;.. Μάλλον όλα αυτά κι άλλα τόσα γι’ αυτό θα απαντήσω με το κλασικό: Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου νιώθω ότι η μουσική είναι ο δρόμος μου.
Ε.Π.: Αν η μουσική σου ήταν χρώμα ποιο θα ήταν και γιατί;
Μ.Π.: Το κόκκινο. Πάθος, ένταση, αίμα, ζωή και φλέβα που πάλλεται.
Ε.Π.: Ποιος ήχος ή μελωδία σε συγκινεί πάντα, όσο κι αν περάσουν τα χρόνια;
Μ.Π.: Όλα τα τραγούδια των Χαΐνηδων. Οι μελωδίες ακουμπάνε τη μουσική παράδοση της Κρήτης μέσα στην οποία γαλουχήθηκα και με συγκινούν μέχρι δακρύων. Κι εννοείται σπαραξικάρδιο κλάμα μπορεί να με πιάσει με μελωδίες του Χατζηδάκη…
Ε.Π.: Πώς νιώθεις τώρα που μοιράζεσαι τα τραγούδια σου με το κοινό;
Μ.Π.: Η αίσθηση του να αυτοσυστήνεσαι στον κόσμο με δικό σου υλικό είναι μοναδική. Όταν ετοιμάζω ένα καινούργιο τραγούδι βιώνω τρομερή ανυπομονησία για τη στιγμή που θα ανέβει στις διαδικτυακές πλατφόρμες και θα μπορεί να το ακούσει ο κόσμος. Είναι ένα καινούργιο δημιούργημα που έχω την ανάγκη να το μοιραστώ και όταν αυτό συμβαίνει νιώθω μεγάλη ανακούφιση σαν να έκανα αυτό που όφειλα…Δε χρειάζεται να πω ότι όταν αυτό που δημιουργούμε το αγκαλιάζει ο κόσμος η χαρά είναι ανείπωτη!
Ε.Π.: Αν έπρεπε να περιγράψεις το “Coucou” με τρεις λέξεις ποιες θα ήταν;
Μ.Π.: Δροσερό, παιχνιδιάρικο, ρομαντικό!
Ε.Π.: Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο μήνυμα ή διάθεση που θες να περάσεις;
Μ.Π.: Και τα τρία τραγούδια του EP μιλάνε για τον έρωτα. Αγαπώ αυτή τη θεματολογία και νομίζω δε θα κουραστώ ποτέ να καταπιάνομαι μαζί της. Στην ενότητα αυτή των τριών τραγουδιών ο έρωτας εμφανίζεται με την πιο παιχνιδιάρικη και την πιο ρομαντική πλευρά του. Πιστεύω ότι ο ρομαντισμός έχει θέση σε κάθε εποχή ανεξάρτητα αν τα ήθη αλλάζουν κι αν βιώνουμε αλλαγές στο πεδίο των ερωτικών σχέσεων. Η παρόρμηση για οικειότητα, σύνδεση, συντροφικότητα και ερωτική έλξη είναι πάντα παρούσα με την ίδια ένταση σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτή είναι και η διάθεση που τελείως απενοχοποιημένα θέλει να περάσει αυτή η δουλειά. Το Coucou πιστεύει στο «για πάντα» κι ας αποδειχθεί ουτοπία!
Ε.Π.: Πώς θα περιέγραφες το συναίσθημα που θέλεις να αφήνει στον ακροατή;
Μ.Π.: Θα ήταν υπέροχο αν η δουλειά αυτή κατάφερνε να ξυπνήσει στους ανθρώπους μνήμες από τα πρώτα τους ερωτικά καρδιοχτύπια. Τότε που οι καρδιές ήταν ακόμα καθαρές και δεν κουβαλούσαν πληγές και τραύματα. Τότε που το συναίσθημα βιωνόταν ατόφιο και σε όλο του το μεγαλείο χωρίς τις κατοπινές αμφιβολίες και επιφυλάξεις. Θα ήταν όμορφο αν κατάφερνε να τους γυρίσει στην εποχή της ερωτικής αθωότητας, στο πρωτόλειο αίσθημα και στο ανόθευτο πάθος…Να τους γεννήσει τη νοσταλγία αλλά ταυτόχρονα και τη λαχτάρα να το ξαναζήσουν!
Ε.Π.: Ποιο κομμάτι της προσωπικότητάς σου κρύβεται μέσα στο Coucou;
Μ.Π.: Το Coucou! νιώθω ότι κρύβει την πιο παιχνιδιάρικη και την πιο αισιόδοξη πλευρά του εαυτού μου αν και δε θεωρώ τον εαυτό μου φύσει αισιόδοξο άτομο. Αυτός είναι κι ο λόγος που συχνά επιλέγω να ξορκίζω αυτή μου την τάση με ένα πιο χαρούμενο ρεπερτόριο. Το Coucou! είναι η συνειδητή επιλογή μου να διατηρήσω το παιδί μέσα μου ζωντανό!
Ε.Π.: Υπάρχει κάποια προσωπική ιστορία ή εικόνα που σε ενέπνευσε για το τραγούδι «Τυχερή Χάντρα»;
Μ.Π.: Με το Χάρη Γεωργικόπουλο (στιχουργός) συνηθίζουμε να συζητάμε και να μοιραζόμαστε σκέψεις, προβληματισμούς και οτιδήποτε μας εμπνέει. Κάποτε πιάσαμε μια συζήτηση για τη δέσμευση στην αγάπη και πόσο έχει αλλάξει η αντίληψη γύρω από αυτήν. Πως κάποτε το «για πάντα» ήταν το ζητούμενο, το επιθυμητό, το αξιοζήλευτο και πως στις μέρες μας η ίδια συνθήκη φαντάζει βαρετή, ανάξια λόγου, σχεδόν μια συνθήκη «προς αποφυγήν». Συμφωνήσαμε ότι και τους δυο μας ενθουσιάζει η ιδέα της παντοτινής αγάπης, ακόμα κι αν αυτή στο τέλος μπορεί να αποδειχτεί μια ψευδαίσθηση. Και καθώς ο καλλιτέχνης οφείλει να καταθέτει πάντα την αλήθεια του, έγραψε το στίχο «Είσαι το για πάντα, η τυχερή μου χάντρα» που εγώ στη συνέχεια τραγούδησα με μεγάλη χαρά!
Ε.Π.: Ποιο είναι το αγαπημένο σου στιχάκι από το «Μια νύχτα στο Παρίσι»;
Μ.Π.: «Αν βρεις για τι αξίζει να πεθάνεις, τότε πια ξέρεις γιατί ζεις»…
Ευχαριστώ!!!
