Με εμφανή φόρτιση, ο Παναγιώτης Στάθης τοποθετήθηκε δημόσια, λέγοντας: «Κάποιοι έπιασαν στο στόμα τους τη μάνα μου, είναι δεδομένο ότι δεν γνωρίζουν». Η αναφορά στην οικογένειά του αποτέλεσε το σημείο που, όπως φάνηκε, ξεπέρασε τα όρια της κριτικής.
Στον δημόσιο λόγο –και ιδιαίτερα στον χώρο της ενημέρωσης– η κριτική θεωρείται αναπόσπαστο κομμάτι της έκθεσης. Ωστόσο, υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη θεμιτή κριτική και την προσωπική επίθεση. Όταν η συζήτηση μεταφέρεται σε οικογενειακά πρόσωπα, το πλαίσιο αλλάζει.
Ο Παναγιώτης Στάθης, με τη συγκεκριμένη δήλωση, δεν απάντησε απλώς σε επικριτές· έθεσε όριο. Η αναφορά στη μητέρα του λειτούργησε ως σαφές μήνυμα ότι η δημόσια αντιπαράθεση δεν μπορεί να μετατρέπεται σε προσωπική στοχοποίηση.
Η φράση «είναι δεδομένο ότι δεν γνωρίζουν» εμπεριέχει και μια διάσταση αποστασιοποίησης. Υποδηλώνει ότι όσοι προχωρούν σε τέτοιου είδους σχόλια δεν έχουν πλήρη εικόνα ούτε γνώση των ανθρώπων που αναφέρουν. Και ίσως αυτό να είναι το ουσιαστικότερο σημείο: η ευκολία με την οποία εκφέρονται απόψεις χωρίς προσωπική γνώση ή εμπειρία.
Σε μια εποχή όπου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενισχύουν την αμεσότητα αλλά και την υπερβολή, η ανάγκη για όρια γίνεται πιο επιτακτική. Η δημόσια έκθεση δεν σημαίνει κατάργηση της ιδιωτικότητας — και πολύ περισσότερο, δεν σημαίνει ότι η οικογένεια ενός δημόσιου προσώπου αποτελεί πεδίο σχολιασμού.
Η τοποθέτηση του Παναγιώτη Στάθη υπενθυμίζει πως πίσω από κάθε δημόσιο ρόλο υπάρχει ένας προσωπικός κόσμος. Και αυτός, όσο κι αν αγγίζεται από τη δημοσιότητα, δεν παύει να αξίζει σεβασμό.
