Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων το καλοκαίρι. Εκείνοι που ανεβάζουν φωτογραφίες με κοκτέιλ δίπλα στη θάλασσα και εκείνοι που τους σερβίρουν το κοκτέιλ ενώ ιδρώνουν σαν να τρέχουν μαραθώνιο στον καύσωνα. Αν δουλεύεις σεζόν, ξέρεις πολύ καλά σε ποια κατηγορία ανήκεις.
Η εργασία στη σεζόν δεν είναι απλώς δουλειά. Είναι τρόπος ζωής, extreme sport και κοινωνικό πείραμα μαζί. Ξεκινάς τον Μάιο γεμάτος όρεξη, λες «φέτος θα το πάω χαλαρά» και μέχρι τον Ιούλιο μιλάς μόνο με βλέμματα και καφέδες. Πολλούς καφέδες. Ή στην περίπτωση κάποιων πιο ψύχραιμων ανθρώπων… παγωμένο χυμό και προσευχές.
Το ωράριο στη σεζόν είναι μια πολύ δημιουργική έννοια. Θεωρητικά δουλεύεις οκτώ ώρες. Πρακτικά, κάποια στιγμή χάνεις την αίσθηση του χρόνου και μετράς τη ζωή σου σε check-in, παραγγελίες και «ένα λεπτό μόνο». Το κινητό γράφει Κυριακή, αλλά για σένα είναι απλώς “η μέρα που ήρθαν τρία πούλμαν μαζί”.
Και φυσικά υπάρχουν οι πελάτες. Οι θρυλικές μορφές του καλοκαιριού. Εκείνος που κάνει check-in στις 11 το πρωί ενώ το δωμάτιο δεν έχει καν καθαριστεί ακόμα. Η κυρία που ρωτάει αν η θάλασσα είναι “ιδιωτική”. Ο τουρίστας που δοκιμάζει ελληνικές λέξεις με αυτοπεποίθηση και καταλήγει να παραγγέλνει… κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που ήθελε.
Παρόλα αυτά, η σεζόν έχει και μια περίεργη μαγεία. Μέσα στην κούραση δημιουργούνται φιλίες που μοιάζουν με οικογένεια. Άνθρωποι που γνωρίζεις μέσα σε δέκα μέρες ξέρουν ήδη πότε χρειάζεσαι διάλειμμα, πότε πεινάς και πότε είσαι ένα βήμα πριν απαντήσεις «αν μου σφυρίξεις άλλη μία φορά, θα κάνω check-out εγώ».
Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση της σεζόν είναι το ρεπό. Το περιμένεις σαν εθνική γιορτή και όταν τελικά έρθει, συνήθως κοιμάσαι τις μισές ώρες και τις άλλες μισές λες «δεν κουνιέμαι από το κρεβάτι». Παρ’ όλα αυτά, πάντα κάποιος θα σε πάρει τηλέφωνο με τη φράση: «Έλα μωρέ, αφού έχεις ρεπό…»
Και όμως, κάθε χρόνο οι ίδιοι άνθρωποι επιστρέφουν. Γιατί όσο δύσκολη κι αν είναι η σεζόν, έχει ιστορίες, ένταση, γέλιο και εκείνη την αίσθηση ότι ζεις πέντε καλοκαίρια μέσα σε ένα. Είναι το μοναδικό μέρος όπου μπορείς να είσαι εξαντλημένος, νευριασμένος και ταυτόχρονα να γελάς με τους συναδέλφους σου στις δύο το βράδυ τρώγοντας τορτίγια όρθιος στην κουζίνα.
Η σεζόν τελικά είναι σαν ελληνικό καλοκαίρι: λίγη τρέλα, πολλή ζέστη και ατελείωτες ιστορίες που λες μετά τον χειμώνα και γελάς… μέχρι να ξανάρθει ο Μάιος.
